Het eenvoudige plotloze verhaal wordt als een opmerkelijk geheel gepresenteerd. De verhaallijn wordt opgeofferd aan een vanuit vele hoeken opgebouwde ‘atmosfeer’, zij het dat daarbij nogal wat geprogrammeerd effect bijzit (zoals in de belichting), De voorstelling onderscheidt zich in die dagen door de eerlijkheid die ze uitstraalt: het ongezuiverde en verkrampte spel, het uitdagende dansen in een broeierige homo-erotische sfeer, muziek als de Duitse melo van Peter Maffay en de Latin van Gato Barbieri, een overvloed van neon als de geëigende uitdrukkingsvorm in de new-wave.