Bite me – herman

Vampirisme botvieren op het theater

Met de serie True Blood en de boeken en films van de Twilight Saga kende de figuur van de vampier in het afgelopen decennium een enorme populariteit bij het brede publiek. Is diezelfde populariteit ook voor hem weggelegd op het theater? Met Bite Me doet collectief herman een poging om de vampier in de theatrale schijnwerpers te zetten. Deze vampiers laten hun tanden zien aan diegenen die misbruik pleegden.

Elke Huybrechts

Guilty of Love – Sophia Bauer & Marie Schraepen

In tijden van trigger warnings en cancel culture als drie jonge spelers-makers een voorstelling maken over verkrachting en seksueel geweld, lijkt een uitdaging. De eigenlijke uitdaging is natuurlijk een artistiek antwoord vinden op zulk een pijnlijke levensingrijpende gebeurtenis die zo veel vrouwen (en in een minderheid, mannen) achtervolgt.

Kristof van Baarle

De barbier – DESCHONECOMPANIE & Muziektheater Transparant

Met De barbier maakt regisseur Tom Goossens tegelijk een prequel en een sequel van zijn vorige operabewerking, Le nozze. In zijn zoektocht naar hoe lyriek en dramatiek zich tot elkaar verhouden probeert hij de balans te houden tussen beide, maar dat vergt het uiterste van zijn ploeg. Waardoor De barbier vooral toont wat het allemaal kan, niet wat het te vertellen heeft.

Evelyne Coussens

Sitdown Comedy #2 Houthakken – COMP. MARIUS

Worden we nu beetgenomen, of niet? Aan het eind van een alweer snoeiharde afrekening met de hypocriete Weense cultuursociety van de vorige eeuw lijkt er even iets open te breken in Thomas Bernhards Houthakken. Iets van waarachtigheid, van menselijkheid, zowaar. Zou zoiets mogelijk zijn in het universum van de misantropische Oostenrijkse toneelschrijver (1931-1989)? Compagnie Marius laat het antwoord in het midden, en terecht.

Evelyne Coussens

= – Juicy Dune IJsselmuiden & Sascha Bornkamp / Wang

Wanneer verzet gaat liggen

Staat verzet meteen gelijk aan iets in beweging willen brengen? Of kan verzet ook een poging zijn om geen rimpelingen te veroorzaken en zo min mogelijk achter te laten? Dat zijn de vragen die centraal staan in = / Is gelijk aan, de nieuwste voorstelling van Juicy Dune IJsselmuiden en Sascha Bornkamp (ofte Wang). Het stuk is de afsluiter van een trilogie, waarvan de eerste delen – “+” en “x” – ook een wiskundig symbool als titel dragen. Wang exploreert het gegeven van ‘verzet’ door aandacht te besteden aan een opmerkelijke verzetsvorm, namelijk ‘blijven liggen’. Ditmaal geen optelsom of vermenigvuldiging dus, maar stilstand.

Sixtine Bérard

Mensenlandschappen – Zuidpool

Mensen en landschappen

Onder de Noorderbrug in Antwerpen, op het punt waar het Albertkanaal overgaat in het Straatsburgdok, speelt Zuidpool Mensenlandschappen, naar het gelijknamige boek van de Turkse schrijver Nâzim Hikmet (1902 – 1963). Dit vijfdelig epos, geschreven tussen 1941 en 1947, schetst in verzen een geschiedenis van de Turkse samenleving in de jaren veertig van vorige eeuw.

Kristof van Baarle

MOLD – Sara Manente

Voorbij de mens als maat der dingen

De Italiaanse choreografe Sara Manente laat zich in MOLD inspireren door de twee uiteenlopende betekenissen van dat Engelse woord:‘mold’ is zowel schimmel als mal. Samen met Gitte Hendrikx en Marcos Simoes en, vooral, een hele hoop schijnbaar willekeurige voorwerpen creëert ze een queery wereld voorbij de mens als maat van alle dingen.

Jasper Delva

Wolf Wolf – Voorjaarsontwaken

Wolf Wolf zette de tanden in de eind 19e-eeuwse klassieker Voorjaarsontwaken van Frank Wedekind. Het jonge theatercollectief maakt er een schooltoneeltje van – als een slimme metatheatrale ingreep. Anders dan de meeste interpretaties van het repertoirestuk staat in deze versie het generatieconflict niet centraal, aldus Klaas Tindemans.

Klaas Tindemans

Vlaemsch (chez moi) – Sidi Larbi Cherkaoui, Hans Op De Beeck, Floris De Rycker & Jan-Jan Van Essche / Eastman, De Munt & KVS

Een polyfone Vlaamse leeuw in grijze tinten

Terwijl we één van de woeligste periodes in ons cultuurlandschap beleven, brengen Sidi Larbi Cherkaoui, Hans Op De Beeck, Floris De Rycker en Jan-Jan Van Essche een Vlaams kunstenmanifest in de Brusselse stadsschouwburg. Vlaemsch (chez moi) is meer dan een historiografie van de “Vlaamse identiteit”. Via een complexe revue van (kunst)geschiedenis, muziek en politiek, onderzoeken ze het oude en het hedendaagse Vlaanderen.

Noah Lena Vercauteren

Mannahatta – Renée Goethijn

Rebel without a cause?

Renée Goethijn onderzoekt samen met scenograaf Stefan Jakiela hoe een scenografie een volwaardige medespeler kan worden. Kan een landschap in opstand komen?

Natalie Gielen

Metamorfoses van een sterauteur

The Interrogation – Milo Rau & Edouard Louis

Eindelijk. Na een vertwijfeld proces staat de (definitieve) versie van The Interrogation met zelfvertrouwen op de planken. Het is een samenwerking tussen NTGent-regisseur Milo Rau en Edouard Louis, de Franse schrijver die met met zijn scherpe autobiografische boeken doet nadenken over de intersecties tussen seksualiteit en klassenongelijkheid. De Gentse acteur Arne De Tremerie speelt Louis, wat resulteert in een boeiend intermediaal samenspel tussen l’écrivain et son double.

Sixtine Bérard

The Shadow Whose Prey The Hunter Becomes – Back to Back Theatre

De regel die Scott formuleert is ontstellend eenvoudig: ‘Mensen zijn gewelddadig tegenover diegenen die ze als inferieur beschouwen.’ Vervang ‘mensen’ door ‘subjecten’ en je zit bij de angel die The Shadow Whose Prey The Hunter Becomes stekelig maakt. Het Australische Back to Back Theatre spreekt zich uit over de manier waarop mensen tot object worden gemaakt door verondersteld ‘hogere’ subjecten. De dystopie die het daarvoor inzet maakt ons gevoelig voor hun discours in het hier en nu.

Evelyne Coussens

Water, l’atterrée des eaux vives – Castélie Yalombo

Met fysieke en mentale lenigheid verpersoonlijkt Castélie Yalombo de talloze stemmen, talen en lichamen die als piketpaaltjes het speelveld van haar leven afbakenen. Ze graaft een beklemmende tunnel van frictie en verbolgenheid, maar voorlopig zonder uitgang.

Bas Blaasse

APHASIA – Jelena Jureša

De achilleshiel van documentair theater

APHASIA van Jelena Jureša ging onlangs in première op het Kunstenfestivaldesarts. De voorstelling begint niet zoals je zou verwachten van de doorsnee documentaire productie – denk: vertellend spel, projecties van archiefbeelden, het occasionele streepje muziek. Dé dramaturgische steen des aanstoots van het documentaire theater is informatie. Hoe de toeschouwer inwijden in ‘het onderwerp’, zonder die het gevoel te geven op de schoolbanken te zitten in plaats van in het theater?

Sébastien Hendrickx

Out of the Blue – Silke Huysmans & Hannes Dereere

In Out of the Blue zoomen Silke Huysmans en Hannes Dereere in op de diepzeemijnbouw. De documentaire theatermakers confronteren de perspectieven van industrie, wetenschap en activisme met elkaar. De bewust afstandelijke voorstelling roept vragen op over emotionele betrokkenheid, of het gebrek eraan.

Jens Dewulf

Bronx Gothic – Okwui Okpokwasili

On May 8, 2022, Nigerian-American artist Okwui Okpokwasili’s Bronx Gothic (2014) at Kunstenfestivaldesarts did not end. It didn’t end because not only its story rides on the perpetual logic of dreams and sea waves, but also because this time it skipped a few beats from its climax and denouement—more on this and the new iteration of the show by Paris-based Kenyan artist Wanjiru Kamuyu later.

Eylül Fidan Akıncı