White People’s Problems / The Evil Dead – Benny Claessens

Een gemiste kans

Benny Claessens’ White People’s Problems / The Evil Dead bij Schauspielhaus Bochum, vertrekt van de aanname dat de witte heteroseksuele man (lees: het stadstheater – een verband dat de regisseur in de programmakrant maakt) zijn eigen bevoorrechte positie niet kan omdenken. Die antipatriarchale stellingname maakte benieuwd, maar de voorstelling is een gemiste kans.

Paul Willemsen

Checkhov Fast and furious – Superamas

Een ongelukkig zelfbewustzijn

Checkhov – Fast and furious is Superamas’ vrijpostige bewerking van Tsjechovs Oom Wanja. Een verhaal van gemiste kansen, gefrustreerde ambities, uitzichtloze liefde en gebrek aan geld. Superamas vertelt het verhaal twee keer: als een relaas van hun eigen ‘werdegang’ en als een portret van (nog) hoopvolle jongeren.

Pieter T’Jonck

The great outdoors – Annie Dorsen

The great outdoors: het begrip doet de meesten onder ons waarschijnlijk denken aan kamperen, rondtrekken in de wildernis en misschien, als we geluk hebben, een ontdekking. In bepaalde filosofische kringen roept the great outdoors een wereld op voorbij de mens, een zone die zich opent wanneer we voorbij onze menselijke referentiekaders naar de dingen rondom ons kijken.

Kristof van Baarle

Tsjick – BRONKS & SKaGeN

Op weg naar niemandsland

Met de tweetalige voorstelling Tsjick vertalen BRONKS en SKaGeN de alom geprezen roman Tsjik (2010) van Wolfgang Herrndorf naar het podium. Maik en Tsjick, de twee hoofdpersonages, maken tijdens hun roadtrip van Brussel naar Marokko allerhande onvoorstelbare avonturen mee. De voorstelling raast voorbij als een rit op een achtbaan en bewijst dat echte vriendschap het wint van alle vooroordelen.

Liesbeth De Clercq

Matisklo – Bosse Provoost

Bosse Provoost en zijn ploeg zijn niet bang van de grote greep. Hun Matisklo beoogt niets minder dan te vertellen over het onzegbare, over het nulpunt waarop de mens belandt wanneer hij glijdend langs modderige hellingen aankomt in de hedendaagse hel, die van gaskamers en schoorstenen. Maar ook een voorstelling over het wezenlijk duistere dient helder te spreken.

Evelyne Coussens

Cezary goes to war – Cezary Tomaszewksi & Tell me about the revolution – Farbod Fathinejadfard

Going to war and making revolution at the Bâtard Festival (30th October)

War and revolution are two terms almost interchangeable. They appeared in the titles of the double bill on the inaugural night of the 2018 edition of the Bâtard Festival at Beursschouwburg. With no hierarchy suggested, the programming flexibly allowed the audience to start their evening with either Cezary goes to war by director Cezary Tomaszewksi or Tell me about the revolution by artist Farbod Fathinejadfard. Both are totally different in moods, but they set out for the same thing: politics.

Rathsaran Sireekan

Softcore – a Hardcore Encounter – Lisa Vereertbrugghen

In de ban van de beat

Softcore – a Hardcore Encounter houdt het midden tussen een poëtische dance lecture, een secure bewegingsstudie en een opzwepend tranceritueel, gewijd aan hardcore. Lisa Vereertbrugghen maakt de gabber in zichzelf (en in ons) wakker.

Charlotte De Somviele

Likes – Núria Guiu Sagarra

To like or not to like: is that really the question?

Núria Guiu Sagarra is een jonge artieste uit Barcelona die haar werk voorstelt op het Bâtard festival. Met Likes houdt ze ons de vraag voor welk effect het virtuele gebaar van ‘vind-ik-leuk’ heeft op hoe we denken over en kijken naar lichamen. Deze onderzoeksvraag bracht Núria Guiu echter jammer genoeg tot een te weinig prikkelend performatief voorstel.

Elke Huybrechts

All Inclusive – Julian Hetzel

Tegen de sterren op

In zijn jongste voorstelling All Inclusive wil de Duits-Nederlandse kunstenaar Julian Hetzel de recuperatie en appropriatie van beelden vol geweld, verderf en ellende door de hedendaagse kunstwereld stevig op de korrel nemen. Hetzels poging om via satire de marktmechanismes van de kunstwereld te ontmaskeren en te wijzen op de gretigheid waarmee wij als toeschouwer dergelijke beelden consumeren, werd door critici in België en Nederland gezien als ‘trefzeker’ (NRC), een ‘schot op onze moraal’ (theaterkrant), een ‘keiharde confrontatie’ (Het Parool) en ‘pijnlijk herkenbaar’ (De Standaard). Ondanks Hetzels goedbedoelde poging om ons een spiegel voor te houden heeft All Inclusive vooral één iets duidelijk gemaakt: de dagen waarin je met parodie stevige satire kon afleveren lijken geteld.

Jasper Delbecke

Studio Shehrazade – Kloppend Hert & Arsenaal / Lazarus (Gorges Ocloo & Haider Al Timimi )

Een veilige haven van direct effect

Met Studio Shehrazade brengen Gorges Ocloo en Haider Al Timimi een kritische theaterdansvoorstelling over genderdifferentiatie en mannelijke homoseksualiteit. Wat betekent gender, wat betekent seksuele voorkeur in België, in Irak, in Ghana en voor de vele personages die Ocloo en Al Timimi te berde brengen? Ze tasten spelenderwijs elkaars grenzen af voor het oog van de camera en het publiek en lieten zich daarvoor onder andere inspireren door het werk van een beroepsfotograaf.

Elke Huybrechts

The eternal return – Clément Layes

De tijd op hol

The eternal return van de Frans-Duitse choreograaf Clément Layes begint heel klein. Een man belt aan en stapt binnen in een piepklein decor: een kamertje met een kast, een bed, en een tafel met twee stoelen. Links en rechts een groot raam, achterin een deur waarachter een tweede wand staat die een gang suggereert. De man zet zich neer aan tafel, verschuift een glas, trommelt op tafel, staat op, speelt een paar noten op een mondharmonica en verdwijnt met de gemompelde opmerking ‘Wat is dat hier allemaal voor shit’.

Pieter T’Jonck

Lam Gods – Milo Rau

Lam Gods luidt een nieuwe start in voor NTGent, dat een stadstheater op maat van de mondiale burger wil zijn, toegankelijk en divers. Regisseur en artistiek leider Milo Rau  verweeft erfgoed en persoonlijke geschiedenissen met reflecties over theater in zijn openingsproductie. Een ambitieuze doelstelling, die echter een weinig daadkrachtige vertaalslag maakt van het 15e-eeuwse altaarstuk naar een hedendaagse mythologie.

Jenne Van daele

De heerschappij van het Afropeanisme – Roland Gunst

Het witte privilege is al middels verschillende metaforen grondig aangeklaagd, die telkens op vernuftige manieren worden heruitgevonden, maar dat het blanke gezicht wel eens een kroon zou kunnen zijn… Dergelijke beklijvende ideeën cirkelen als gieren in ons hoofd na het bijwonen van De heerschappij van het Afropeanisme, al weet men, ondanks dat Gunsts aanpak van de geschiedschrijving indruk nalaat, niet al te goed welke prooi men precies gevangen heeft

Bo Alfaro Decreton

Die Zauberflöte – Castellucci / De Munt

Filosofie in de opera

In 1791 besloten Mozart, componist, en Schikaneder, librettist, een opera te schrijven. Ze waren logebroeders en wilden daarom in het verhaal elementen van de Vrijmetselarij verweven. Vandaar de verwijzingen naar Egypte, naar een tempel en naar een wijze man, en proeven nodig om tot een ideaal gezelschap te worden toegelaten. Daar Schikaneder, een begaafd komisch acteur, directeur was van het Theater auf der Wieden, een volkstheater, schreef hij de tekst in het Duits. Voor zichzelf schreef hij de rol van Papageno, de komische vriend van de held Tamino. Ze introduceerden ook een toverfluit en een magisch glockenspiel. Het was een mengeling van ernst en luim. Veel verhaal, verrassende wendingen, veel humor en een ernstige ondertoon: dat was wat Die Zauberflöte te bieden had. En natuurlijk heerlijke, frisse muziek, geschreven door een componist op de top van zijn kunnen.

Johan Thielemans

Hamlet – Lisaboa Houbrechts / Kuiperskaai

Een familiedrama  

“Frailty, thy name is woman.” Van een beetje misogynie is Shakespeares originele Hamlet niet vies. Lisaboa Houbrechts & Kuiperskaai stellen in hun bewerking deze problematische omgang met vrouwelijkheid centraal. In hun Elsinore wonen twee families. Gertrude, Hamlet en Claudius enerzijds, Ophelia, Polonius en Laertes anderzijds. Belangwekkend hierbij is dat Grace Ellen Barkey (Gertrude) en Victor Lauwers (Hamlet) ook in het echte leven moeder en zoon zijn en dat het personage van Ophelia en Fortinbras gespeeld wordt door Romy Louise Lauwers, de dochter van het gezin. Hamlet wordt zo een familietragedie over de toxische verhouding van Hamlet met de vrouwen uit zijn naaste omgeving.

Vincent Focquet

Het Huwelijk – Tibaldus

Wie spreekt, is verantwoordelijk

Tibaldus verpakt een potje taalfilosofie in een absurde koningstragedie. En die heeft geen geforceerde actuele doorsteek nodig om in ironische tijden een confronterend inzicht te verbeelden: dat woorden gebruiken altijd ook vertegenwoordigen is.

Gilles Michiels

The Waves – Noé Soulier / Ictus

Niets moeilijker dan een voorstelling beginnen. Bouw je de voorstelling langzaam op of begin je met ‘BOEM  Paukeslag’? Laat je snel in je kaarten kijken of houd je het mysterieus? Wat je ook beslist, de openingsscène moet de kijkers diets maken hoe ze moeten kijken, waar het de voorstelling om te doen zal zijn, op gevaar af dat ze anders blijven zoeken naar wat er niet te zien is.

Pieter T’Jonck