Redactioneel Etcetera 153

Kritiek op kritiek

De kleine redactie (ed. 150-153)

Bigness as usual

Hebben we nood aan monumentale architectuur om de tegenstelling museum-theater te overstijgen?

Het is stilaan een platitude: beeldende kunst en podiumkunsten komen steeds meer in elkaars vaarwater, behekst als ze zijn door dezelfde vragen. Vragen over de impact van de context – museum of theater, white cube of black box – op de inhoud en de ervaring van de kunst. Van daaruit rijzen dan weer vragen over de plaats en de rol van de toeschouwer. De ontwikkeling heeft echter ook een praktisch gevolg. Heeft die ‘cross­overkunst’ behoefte 
aan een aparte naam? En aan een eigen, nieuwe soort van onderdak?

Pieter T’Jonck

Cally Spooner: tussen taal en lichaam

Tussen black box en white cube

Van 3 februari tot 18 maart liep in het Centre d’Art Contemporain in Genève een overzichtstentoonstelling van het werk van de Britse schrijfster, performancemaakster en beeldend kunstenares Cally Spooner (°1983). Tijdens Playground in STUK toonde ze al werk in België, en recent gaf ze een lezing aan het KASK. Binnen de tendens rond performance en choreo­grafie in het museum – en dus rond het vermengen van de creatieprocessen en kijkregimes van de black box en
de white cube – is Spooners werk een interessante case. Tekst, video, audio, sculptuur en choreografie verhouden zich inhoudelijk, dramaturgisch en doorheen de tijd.

Kristof van Baarle

Ondood of levend?

Verkenningen in operaland

Het voorbije theaterseizoen besteedde Etcetera behoorlijk wat aandacht aan opera. Lange tijd was de – budgettair gezien – belangrijkste podiumkunstvorm een hardnekkige blinde vlek op deze redactie. Wat waren de esthetische obstakels, vooroordelen en (onuitge­sproken) punten van kritiek? Als een soort Englishman in New York ging Etcetera­-redacteur Sébastien Hendrickx op verkenning uit. Onderweg bleek de opera geregeld een intrigerende spiegel op te houden voor de andere podium­kunsten in Vlaanderen.

Sébastien Hendrickx

Tekst als choreografie

De beweging van het denken en het schrijven

Wat hebben dans en tekst met elkaar gemeen? Weinig, zou je intuïtief zeggen. Taal benoemt wat het lichaam niet gezegd krijgt, terwijl het lichaam een ervaring of fysieke kennis kan oproepen die de taal nooit helemaal kan bevatten. Toch, of misschien net daarom, hebben tekst en dans in de loop van de geschiedenis altijd al om elkaar heen gecirkeld.

Bryana Fritz, Eva Decaesstecker, Charlotte De Somviele, Mette Edvardsen

Groeien, opgroeien, hergroeien


De volwassenwording van theatercollectie BOG.

Dit is een voorpublicatie, geen apart hoofdstuk maar een combinatie van fragmenten uit een boekje over BOG., 
de Vlaams-Nederlandse collectie van theatermakers die na vijf jaar de veren van de ‘jeugd’ en ‘belofte’ van zich aflegt. Dramaturge Roos Euwe blikt zelfkritisch terug op het afgelegde pad, tegen de achtergrond van het werkproces van de voorstelling KID. (2017). De volledige tekst, waarin verschillende aspecten van theater maken, samenwerken en opgroeien in tekst en beeld aan bod komen, verschijnt later dit jaar in eigen beheer bij BOG., in samenwerking met detheatermaker en Afreux.

Roos Euwe

What is Queer About Queer Performance Now?


Tussen identiteit en identiteitloos

Elke Huybrechts kijkt in dit artikel door een queer­theoretische bril naar wat zich in 2017 op theaterpodia heeft afgespeeld. Ze vertrekt uit
 haar voorliefde voor de strategie
 van het queeren, maar vooral vanuit het besef van de noodzaak ervan. Hoe te ontsnappen aan een steeds intelligentere en openlijkere verdruk­kende normativiteit? Welke strategieën voor antagonisme en ongrijpbaarheid kunnen nog baten?

Elke Huybrechts

Wat Duitsland kan leren van België

Vrije scène of heilig theaterhuis? Pleidooi voor kruisbestuiving

Aan twee vuurtorenprojecten voor de vernieuwing van het Duitse theater
 – de Berlijnse Volksbühne en 
de Kammerspiele in München – kwam in april 2018 vroegtijdig een einde. De redenen daarvoor zijn erg verschillend. Willen we er lessen uit trekken, dan moeten we de huidige debatten over het Duitse theaterland­schap onder de loep nemen.

Stefan Bläske

Hongaarse podia als publieke fora

Over de representatie van de Roma in het Hongaarse theater

In Hongarije vieren racisme en discri­minatie ten opzichte van de Roma hoogtij. Het theater wist veel te lang geen vuist te maken tegen de opkomst van extreemrechts. Gelukkig zijn er weer steeds meer theatermakers die niet alleen het debat durven aanzwengelen over de maatschappelijke positie van de Roma, maar ze ook een volwaardige rol bieden binnen het creatieve proces – als geïnterviewden, acteurs en artistiek medewerkers.

Anna Langyel