Common Ground – Platform-K & Benjamin Vandewalle

Spreken is zilver, dansen is goud

Wanneer het publiek binnenwandelt, staan de drie dansers al op de scène. Vertonen hun kostuums strakke geometrische patronen, dan waaieren hun bewegingen losjes doorheen de ganse ruimte. Fulco Ottervanger neemt plaats achter de piano en de dansers volgen het ritme dat hij aangeeft, af en toe houden ze halt terwijl de ander voortschrijdt. Het valt op hoe soepel en eigen de bewegingstaal is van Kobe Wyffels en Hannah Bekemans, twee dansers van Platform-K. Dat is een werkplek die inclusief werkt: ze maken professionele producties met dansers met en zonder beperking. In de studio in Gent traint wekelijks een groepje talentvolle dansers met een beperking, waarvan enkelen doorstromen naar residenties en creatieprocessen. Voor deze productie werd choreograaf Benjamin Vandewalle uitgenodigd, die eerder indruk maakte met locatievoorstellingen als Birdwatching en Walking The Line.  

Terwijl Bekemans in zichzelf gekeerd, met gymnastische soepelheid steeds weer naar de vloer duikt, zoekt Wyffels contact met het publiek en met Ottervanger. Vandewalle beweegt zich daartussen, neemt dansante elementen van hen over en blijft tegelijk trouw aan zijn eigen taal. Het is even wennen aan de bruuske uitvoering van sommige dansfrases, daar waar we gewend zijn van professionele dansers dat ze te allen tijde hun lichaam perfect weten te beheersen en geruisloos contact maken met de vloer. Daartegenover staat de frisheid van het materiaal en de zin voor precisie – een eenvoudige draaibeweging met de hand wordt een uiterst expressief gebaar. Wyffels en Bekemans weten zoveel emotie en echtheid in hun spel te leggen en tegelijk stappen ze geregeld uit hun rol. Dat levert bij momenten heerlijk onvoorspelbare interacties op, zeker bij de improvisaties.

Mensen met het syndroom van Down zijn doorgaans erg tactiel, en dat is duidelijk in Common Ground geslopen. In de duetten draaien de lichamen traag en intens rond elkaar. Het is mooi om te zien hoe er naarmate de voorstelling vordert steeds meer ruimte is voor verstilling. De ongebreidelde energie maakt plaats voor ingetogenheid. Die dan plots weer wordt onderbroken door een vurige “Komaan, Kobe, draaien, draaien, stop!”.

Voorts wordt er niet gepraat in de voorstelling, wel gezongen. Bekemans transformeert in een schitterende diva, met bijhorende poses en jurk, met een goed gevoel voor humor en timing.

Intussen neemt Wyffels plaats op een krukje voor de camera. Zijn close-up wordt geprojecteerd op het achtergrondscherm. In de scène die volgt doet de choreograaf waar hij goed in is: hij laat mensen kijken, écht kijken. Vandewalle regisseerde eenzelfde bevreemdende intimiteit al bij eerdere installaties, en het werkt ook deze keer. De schroom om zo dicht op de huid te zitten van Wyffels, wiens onrustige mimiek verraadt dat hij moeite heeft om stil te blijven zitten, maakt plaats voor verwondering. Wanneer Vandewalle naast Wyffels plaatsneemt, ontspint zich een mooi spel van overgave en dirigeren, van de ogen sluiten en elkaar voortstuwen. Zo wordt de voorstelling het relaas van een ontmoeting die noch de verschillen, noch de gelijkenissen in de verf zet.  Vandewalles voorgaande creaties waren telkens eveneens heel auditieve ervaringen. Ook nu maakt hij gebruik van geluidsopnames die meteen een inkijk geven in het maakproces en de leefwereld van de performers.

De apotheose van de avond is het vijfde deel, getiteld ‘Catwalk. Based on true events’. Gehuld in exuberante outfits geraken de drie performers verwikkeld in een gevecht, in slow motion buitelen ze over het paradepad. De vervormde sound en geluidseffecten versterken het komische karakter van deze bizarre worstelpartij. Uiteindelijk belandt het trio vlak voor de camera zodat we hun expressieve graaien en klauwen nog beter kunnen aanschouwen. Ondanks alle hevigheid en lelijkheid van dat gevecht spreekt er een samenhorigheid uit. De drie performers die aanvankelijk los van elkaar bewogen, mooi binnen de lijntjes van de afwisselend geprojecteerde kleurvlakken, vormen nu een hecht trio. Het letterlijke aftasten heeft de weg geëffend voor het vinden van een ‘common ground’: de taal van het lichaam. Al dansend tonen ze wie ze zijn en hoe ze tot elkaar zijn gekomen.

recensie
Leestijd 3 — 6 minuten

Lene Van Langenhove

Lene is communicatiemedewerker bij de Brusselse vzw Atelier Groot Eiland en schrijft freelance over cultuur en mensen met een sterk verhaal.