© Saïdjah Vos

Leestijd 2 — 5 minuten

Van papier naar podium: Edoardo Ripani

Petrolio – Pier Paolo Pasolini

Hoe zou jij jouw favoriete boek of kort verhaal naar het theater vertalen? We vroegen het aan vijf theatermakers en -spelers. In deze reeks nemen Kristien De Proost, Melissa Mabesoone, Lisah Adeaga, Louise Bergez en Edoardo Ripani je mee in hun theatrale verbeelding.

 

Petrolio is geen fictie.
Petrolio is geen roman.
Petrolio is iets dat naar de dood ruikt.

Ik weet niet of dit mijn favoriete ‘fictie’-boek is. Het is in ieder geval een werk dat de grenzen tussen fictie en werkelijkheid in twijfel trekt. En daar hou ik erg van.

Is het een roman? Of een journalistieke reportage? Een essay? Een plastisch kunstwerk? Het is een onvolledig, onafgewerkt boek, en dat speelt zeker een belangrijke rol in de onvatbaarheid ervan en in het mysterie dat ermee gepaard gaat. De auteur, Pier Paolo Pasolini, stierf voordat het af was. En misschien was Pasolini’s werk aan Petrolio wel dereden waarom hij werd vermoord. Of misschien ook niet.

Petrolio beschouw ik als een driedimensionaal object dat een eigen leven leidt en verder gaat dan het bestaan van de auteur. Het werd zeventien jaar na Pasolini’s dood gepubli ceerd. Sindsdien wordt er voortdurend gesproken over ontbrekende hoofdstukken, waar of niet waar, herontdekte aantekeningen die ofwel vernietigd moeten worden ofwel in nieuwe edities moeten worden opgenomen. Petrolio is een bekend werk, waar iedereen over gehoord lijkt te hebben maar dat niemand echt gelezen heeft.

Het is het epische gedicht van het einde van een tijdperk. Het onze. Het is een archeo-logisch overblijfsel van het kapitalisme dat de planeet de afgelopen twee eeuwen heeft vernietigd.

Ik zou het boek in het midden van het podium zetten, als een object dat ontmanteld moet worden door de acteurs, net als de mannen die Pasolini’s lichaam in de nacht van 2 november 1975 in stukken hebben gehakt. Net als de westerse beschavingen die de aarde hebben leeggezogen met de winning van fossiele brandstoffen en mineralen.

De enscenering van Petrolio vereist dat de theatrale vorm wordt vernietigd, of beter nog, dat er meerdere vormen worden gebruikt: van vertelling tot documentair theater, van dans tot lezing, langs een carnavaleske parade van allegorische figuren. Mijn Petrolio zou eruit kunnen zien als een enorme, macabere dans van lichamen die bezeten zijn door consumptie en macht.

JE LEEST ONZE ARTIKELS GRATIS OMDAT WE GELOVEN IN VRIJE, KWALITATIEVE, INCLUSIEVE KUNSTKRITIEK. ALS WE DAT WILLEN BLIJVEN BIEDEN IN DE TOEKOMST, HEBBEN WE OOK JOUW STEUN NODIG! Steun Etcetera.

kunstenaarsbijdrage
Leestijd 2 — 5 minuten

#180

15.09.2025

—

14.12.2025

Edoardo Ripani

Edoardo Ripani is theatermaker en performer. Hij volgde een acteeropleiding en behaalde een master in philosophy of performance in Italië. In 2018 voltooide hij de master theaterregie aan RITCS. Hij werkt samen met onder meer Casi-UO VZW en Transfocollect. Met Antigone, theater arsenaal & C-mine maakte hij in 2024 de voorstelling La montagna è finita.

Dit artikel maakt deel uit van: Van papier naar podium

NIEUWSBRIEF

Elke dag geven wij het beste van onszelf voor steengoede podiumkunstkritiek.

Wil jij die rechtstreeks in je mailbox ontvangen? Schrijf je nu in voor onze nieuwsbrief!