Drie mannen liggen, verspreid over de ruimte, op hun rug over tafels gedrapeerd. Ze zijn gekleed in pixel-art kostuums die het stadium van hun levensloop goed weergeven: de kledij van een volwassen bestaan (stropdas, overhemd, pantalon) in de visuele taal van games, een grensgebied tussen de vrijheid van een jeugdig bestaan en de verantwoordelijkheden van een productief lid van de samenleving. Langzaam staan ze op; een van hen wordt door de andere twee een microfoon aangereikt en zo tot frontman gebombardeerd, terwijl zij in het midden van de ruimte plaatsnemen achter hun DJ-sets.

Lost & Found Futures krijgt zo de vorm van een dance-concert, en More Dogs zet sterk in op de gemeenschappelijke, bijna spirituele beleving die een goede rave party teweeg kan brengen. De pompende beats, de vervreemdende visuals en het opzwepende optreden van leadzanger Elias Vandenbroucke zorgen ervoor dat de verleiding om mee te bewegen bijna niet te onderdrukken is. De voorstelling wordt zo bijna een mis, waarin een gevoel van existentiële wanhoop centraal staat.

Wat daarbij opvalt is de speelstijl, die zó vol overgave is dat het op satire begint te lijken. Vandenbroucke opent de show met een bedankje aan het aanwezige publiek, die hij steeds met nieuwe hyperbolen aanvult tot het punt dat we het meest legendarische publiek aller tijden zijn geworden, behept met zó’n drive en passie dat het doorheen de kosmos resoneert. Hij, Gode Kempen en Julien Neyrinck voeren de beeldtaal van DJ’s die lekker gaan op hun eigen muziek ook steeds een tandje op, waardoor je ze niet meer helemaal serieus kan nemen.

“De voorstelling wordt bijna een mis, waarin een gevoel van existentiële wanhoop centraal staat.”

De balans tussen oprechtheid en satire wordt verder op de proef gesteld in een lange passage waarin Vandenbroucke op de meest banaal mogelijke manier verslag doet van een backpacking-trip. In net niet rijmende zinnen zingzegt hij over de zoektocht naar iets transcenderends die hem en de mensen die hij tegenkomt bezighoudt. Als hij met zijn moeder belt komt de aap uit de mouw: hij is op vakantie gevlucht omdat hij op het punt staat vader te worden, en geen raad weet met dat feit.

Zo ontpopt Lost & Found Futures zich langzaam van een complexe bevraging van mogelijke toekomstbeelden naar een vrij smalle blik op dat thema: die van een man die zich zorgen maakt over zijn aanstaande ouderschap.

In combinatie met het over-the-top acteerwerk en het nét wat onbeholpen Engels voelt de voorstelling zo steeds meer als een parodie op de navelstaarderij van een generatie mannen die weigert volwassen te worden. Als de fantasieën over in dieren veranderen eerder in de voorstelling in de context worden geplaatst van iemand die de verantwoordelijkheden van kinderen krijgen niet aan kan, verandert het van interessant transhumanisme naar zielig escapisme. Het feit dat de hele voorstelling in de vorm van een dansfeest is gegoten onderstreept dat nog eens: waarom staan we met zijn allen te feesten als de wereld om ons heen in brand staat?

Ook de visuals van ontwerper Zirui Cheng dragen bij aan die lezing. Ze liet haar eigen originele ontwerpen bewerken en animeren door AI, waardoor ook die beelden een combinatie van authenticiteit en fake worden. Doordat kunst en brainrot zo in elkaar overlopen overheerst het gevoel dat iedere oorspronkelijke gedachte en ieder mogelijk nieuw toekomstbeeld langzamerhand onmogelijk wordt gemaakt.

“In combinatie met het over-the-top acteerwerk voelt de voorstelling zo steeds meer als een parodie op de navelstaarderij van een generatie mannen die weigert volwassen te worden.”

Maar er is ook een ándere interpretatie mogelijk, en dat is dat de makers gewoon écht zo navelstaarderig zijn. In de slotscène is alle muziek weggevallen en reduceren de spelers zichzelf tot deelnemers aan het keurslijf van het burgerlijke bestaan, waarin ze lusteloos de daarbijbehorende handelingen mimen: het wiegen van een baby, die op de schouder leggen, en oeverloos op de plaats rennen. Is Lost & Found Futures dan tóch een puberale ode aan vrijheid zonder verantwoordelijkheid?

Het constante balanceren tussen oprechtheid en overdrijving houdt de voorstelling tot het einde toe boeiend, maar zorgt er ook voor dat je enigszins op je honger blijft zitten – door de creatie van beklijvende toekomstbeelden uiteindelijk te laten falen beperkt More Dogs zich te veel tot het vormgeven van onvermogen.

© Koen Broos

De speelreeks vind je hier.