‘Theaterarcheologie is in Vlaanderen bijna helemaal verdwenen. Er wordt nog amper gegraven en gezocht binnen of in de buurt van de Vlaamse theaters. De klimaatproblematiek maakt daarenboven dat organische resten of verborgen artefacten uit ons theaterverleden versneld verdwijnen. In het Vlaams Theater Instituut is het Departement Archeologie in 2001 omwille van besparingen en door een zware grondverzakking definitief gesloten. Het was hoog tijd voor een geschiedkundig overzicht, een inventarisatie en een oproep om dit soort onderzoek niet te staken,’ aldus Wouter Verschelde.

Enkele hoofdstukken in het boek spreken tot de verbeelding en zorgden al voor de nodige media-aandacht. Zo bracht begin dit jaar professor Cassiman (KU Leuven) op basis van DNA-onderzoek eindelijk opheldering over de in 1951 ontdekte stoffelijke resten onder de kantinevloer van Poppentheater Harlekyn (nu Dancing Free Willy) in Wijgmaal. Zij blijken, niet geheel onverwacht, toe te behoren aan de toenmalige huissouffleuse Madeleine (‘Mimi’) Verschueren die er in 1935 in nooit opgehelderde omstandigheden verdween.

De auteur gaat ook dieper in op de ontdekking van de zogenaamde ‘zwarte kas’ (met 123.000 oude Belgische franken en 2300 consumptiebonnen) van het Nederlands Toneel Gent. Deze werd in 1975 gevonden achter enkele opvallend verkleurde cementprofielen tijdens aanpassingswerken aan het sanitair in het theatergebouw. De Vlaamse Gemeenschap, cel Erfgoed, vordert het volledige bedrag nog steeds terug van de huidige bewindsploeg, ondanks de wissel van munteenheid.

In de inleiding van het boek schrijft Marc Reynebeau: ‘Verschelde brengt door zijn niet-academische en lichtvoetige schrijfstijl een minder bekend deel van de Vlaamse theatergeschiedenis opnieuw tot leven.’ Voor de schrijver is dit totaalproject evenwel nog niet afgesloten. Zelf is hij de trotse vinder en bezitter van de rugleuning van de stoel vanwaaruit Luk Perceval in 1991 Wilde Lea regisseerde, en hij krijgt binnenkort toegang tot de afvalberg (periode 1989-1998) van het atelier van Jan Fabre om zijn onderzoek verder te zetten.