Men zal witte meisjessokken aantrekken. Zand, door monniken geborsteld.
De zon valt rond het lichaam – plooien van licht. Diep in gedachten
zal men een lotusbloem schillen – de schubben van een artisjok,
om het zachte hart bloot te leggen. Zo zal men de bloembladen
een voor een losmaken, naar de mond brengen, op de tong leggen.
Met gesloten ogen

zal men de lotusbloem worden – bloemblad voor bloemblad.
Men zal de stamper zijn, opwaaiend stuifmeel, de trage vallende traan.
Men zal zich opkloppen als room. Uitlopen als een bloembol.
Men zal zich aankleden zoals men zich uitkleedt en zich uitkleden
alsof iemand toekijkt.
Men zal wentelen en wentelen om de eigen as
om de bloembladen een voor een te verliezen – eindelijk
zal het mateloos sneeuwen in juli.

Wat overblijft is een gat – om in te vallen? te springen? –
en een cirkel van zand – als een uitgetrokken jurk op de grond,

maar nooit

zal men een perfecte cirkel nastreven – volmaaktheid is alleen
voor wie angst heeft te leven.