TransfoCollect © Georgina del Carmen

Leestijd 3 — 6 minuten

Leve het Fran-nederl-anglais

De Brusselse podiumkunsten zijn een kosmopolitische aangelegenheid, op scène en in de zaal. In de werkplaats TransfoCollect ontstond vanuit die dagelijkse meertaligheid een bijzondere pidgin. Edoardo Ripani vertelt in het Fran-nederl-anglais over het Fran-nederl-anglais.

Ten years ago (more or less) I arrived in Brussels, attracted by its cool, funny, exciting, international, multicultural environment. Here, according to the common rhetoric of European Institutions, ‘it is possible for a foreigner (better if European, or even better if Center­-North European, I must say) to find her/his place’. And that’s really possible, also and especially in this amazing and colourful so­-called artistic field, which seems to represent our crazy and multiple city, Brussels, the heart of Europe.

But then? How do we communicate with each other? Do we speak some bad French? A very bad English? A primitive Dutch? Or something else?

Since 2013 in the workspace TransfoCollect we speak le ‘Fran-­nederl-­anglais’. It is literally like that. Quand on mange ensemble, when we talk, wanneer we samenwerken… C’est quelque chose that happens organically. Like the everyday Brussel life which, dans ce cas là, finds a real reflection op het podium. In our performances wij gebruiken this ‘Fran­-nederl­-anglais’ avec d’other languages, comme l’Arabe, Italiano, Espanol, Türk, Română and more. Ce n’est pas a kind of eccentric Brussels vorm van Esperanto, omdat ce n’est pas een keuze artificiel. C’est un choix made out of reality, a way to give iedereen la possi­bilité de s’exprimer in his / her mother and heart language. C’est un choix de coexistence, a way to make possible het leven en het werken ensemble, without having one specific taal qui domine de conversatie. Forcing people à parler (slecht) Engels, in and out of the stage, that would be vals and artificial. In TransfoCollect on a crée an organic multilinguistic way of communicatie. Which is democratique, and grappig ook.

We bring this ‘nieuw’ language avec nous. The experience of TransfoCollect gave to me and to other transfocollecters le courage to gebruiken our moedertalen in our works, zonder considering that un obstacle. Au contraire, this choice became een concrete hulpmiddel of experimentation et recherche.

Mijn laatste performance, Fratelli. Welke pijn hangt er over mijn stad? (2021) is completely in Italiano (avec Nederlands and français boventiteling). I’m telling the verhaal van de frères Peci, which is also the recent geschiedenis van San Benedetto del Tronto, ma ville natale en Italie. The choice of Italian is not only made parce que avec moi sur le plateau er is een koor van vrouwen coming from my country; basically er is geen andere keuze mogelijk pour raconter such a personal story to an audience, even if Belgian.

In Pretare, a solo/spinoff van mijn bachelor proof in Ritcs (Il linguaggio della montagna, 2017), I addressed this matter au coeur. I was using English and Italiano in that performance: la relation entre ces deux langues was een machtsrelatie. On het podium, avec moi, there was Silvia Nives Vincitorio, een vrouw who was embodying the community des Appennins Centraux Italiens, une communauté détruite par un violent séisme en 2016/17, een gemeenschap die in de afgelopen halve eeuw has experienced depopulation, crises économiques, catastrophes naturelles and has become een van de ‘vergeten plekken’ d’Italia. There, les sentiments d’abandon en van woede have mixed and fed each other. Het is een plek ver van alles, une périphérie d’Europe, where the dominant language van ons continent is, literally and metaphorically, difficile à comprendre. Le caractère de Silvia, door haar impossibility om Engels (because she was not able to speak it) en Italiano (car le public ne pouvait pas la comprendre) te spreken, became une métaphore van exclusion en isolement.

Les questions I tried to raise in that performance zijn nog steeds actueel, pour moi: comment do we deal with the disappearance of minority talen et les cultures rurales in ons continent? Is the linguistic homologation en Europe een metaphor van the economic and bureaucratic homologation? Hoe kunnen we find creative and democratic formes pour se battre contre this homologation?

C’est ça que ik wil proberen aussi to investigate in mijn volgende performance La montagna è finita (De berg is op, première Novembre 2023 in C­-Mine).

In the meantime, chez TransfoCollect nous continuons à se retrouver autour d’une tafel met soep ou op het podium, and we keep speaking le ‘fran-­nederl­-anglais’, tijdens nos workshops, our workweeks of onze toonmomenten, toujours trying to understand les uns les autres and being ouverts to experiment nieuwe vormen of communication.


Leestijd 3 — 6 minuten




Edoardo Ripani

Edoardo Ripani studied theatre at the University of Bologna and RITCS in Brussels. He works as an actor and a theatre director.


Elke dag geven wij het beste van onszelf voor steengoede podiumkunstkritiek.

Wil jij die rechtstreeks in je mailbox ontvangen? Schrijf je nu in voor onze nieuwsbrief!