Krapp creëerde Droomdome voor De langste nacht van De Grote Post, een project waarbij kinderen één nacht lang het podium inpalmen. Samen met Sybren Janssens, Robin Verslegers en Chris Houben bouwde het collectief er een intergalactische installatie. Op scène staat een uit golfplaten opgetrokken kampeerplaats met een in zilverpapier beklede binnenkant voorzien van mousse, lichtjes en knuffelberen – dat leert een inkijk me na het vertrek van het jonge publiek. Het eenmalige initiatief bleek aan te slaan. Al laat het ontwerp van de hoogstaand in elkaar gebricoleerde slaapfaciliteit op- en afbouw eigenlijk niet toe. Na een tweede stop op het DAKkan festival in Antwerpen, werd de niet-tourbare voorstelling een laatste keer opgevoerd in hetpaleis. 

“Samen in het geniep een plan bedenken, smeedt een onderlinge band.”

Al doet de titel anders vermoeden, Droomdome is meer dan een theatrale slaapplaats. Achter een onschuldig logeerpartijtje in de constructie schuilt een buitenaardse missie op leven en dood. Wat die exceptionele operatie nu precies inhoudt, is voor veel kinderen bij aanvang erg onduidelijk. Na rondvraag blijkt dat sommigen er zijn ‘omdat de foto’s op de site er leuk uitzagen.’ Anderen ‘weten het eigenlijk niet zo goed.’ Toch zijn er enkelen goed geïnformeerd: ‘we zijn hier om te helpen.’ Naast onwetendheid delen ze ook hun zenuwen. Op een geheime plek de nacht doorbrengen is spannend. Dat het onbekende opwindend is, vinden de ouders evenzeer. Terwijl hun kroost in de foyer het ongeduld uit zich rent, wachten ze behoedzaam bij slaapzakken, luchtmatrassen en matjes, knuffelberen en koffers. 

Het afscheid lijkt te naderen. Buzz Frimout en dr. Zweistein, twee raadselachtige figuren vertolkt door Mats Vandroogenbroeck en Timo Sterckx, nemen volwassenen en kinderen mee naar de grote zaal. Daar verwelkomt CEO Stella, gespeeld door Nona Demey Gallagher, hen. Het drietal vertegenwoordigt NASA België. Niet het agentschap voor het Amerikaanse ruimteprogramma, maar de Nationale (H)allucinatoire en (P)sychonautische Arbeidsvereniging. Ze reizen niet naar de kosmos, maar dalen af in het onderbewuste. Ondersteund door een slideshow duidt het trio het levensbedreigende probleem: een meteoriet stevent onafwendbaar op de aarde af. Alleen een kinderdelegatie met kneedbare en flexibele geest kan het onheil voorkomen. De kinderen zijn stuk voor stuk uitverkoren om de wereld te redden. Achter het omhooggaande projectiescherm verschijnt de Droomdome. De opdracht van de nieuwe generatie psychonauten breekt aan, die van de ouders – en de mijne dus ook – houdt op. NASA België verzoekt ons vriendelijk om de zaal te verlaten. 

© KRAPP

Hoe de kinderen er vervolgens precies in slagen om de natuurramp te vermijden, moet ik reconstrueren uit hun herinneringen. Toegang tot de Droomdome was pas toegestaan na ontsmetting met desinfecterende gel en ‘afgestofzuigerde’ kledij. Bij binnenkomst kreeg elke psychonaut een pakketje met slaapmasker, oordopjes, fluorescerende glowstick en slaappil (‘dat was eigenlijk een Tic Tac’). Na een kennismaking met de nieuwe slaapplek en een namenrondje volgde het echte werk. Het nakende stuk ruimtepuin collectief wegdromen, bleek de enige uitweg. Videobeelden van Buzz die met een nachtmerrie een teddybeer laat verdwijnen tonen het voorbeeld. Yoga, geeuwoefeningen en de nieuwe slaapuitrusting brengen hen daarvoor in de juiste stemming. Met snoep uit de kosmos (Milky Way en Mars) en fruit-, ananas-, en appelsap vieren ze de geslaagde missie. Het vaste avondritueel – pyjama aantrekken, tanden poetsen en naar het toilet – luidt de terugkeer naar de aarde in. 

Als de kat van huis is, dansen de muizen op tafel

Het ontbreken van de ouders is bepalend voor de ervaring. Al hield de vraag van De Grote Post die opzet in, hun afwezigheid draagt bij aan het mysterieuze karakter van Droomdome. Zonder toeziend oog worden we vrijer en ongeremder. Daar zijn de kinderen het mee eens: ‘je moet nog steeds naar de regels luisteren, maar je kan dingen doen die je anders niet kan doen.’ Die ongebondenheid maakt hen vatbaarder voor verbeelding en magie. Het versterkt ook het groepsgevoel. Samen in het geniep een plan bedenken, smeedt een onderlinge band. 

© KRAPP

Theater beleven hoeft geen eenduidige succeservaring te zijn, zelfs niet voor het jonge publiek. Toch zit de waarde van Droomdome ook daarin vervat. Overnachten op de scène is even exclusief als een bezoek aan de chocoladefabriek van Willy Wonka. Alle ‘gelukskinderen’ deelden die mening: ‘het was super leuk.’ Wel werd die once in a lifetime experience met overgave gecreëerd. Het collectief katapulteerde hun gevolg naar een nieuw veelbetekenend universum. Droomdome is een door kinderen toegeëigend heelal waar het onbestaanbare door hun natuurwetten mogelijk lijkt te worden. 

Met dank aan: Leon (7 jaar), Amina (10 jaar), Mia (10 jaar), Filippa (9 jaar), Isabel (8 jaar), Max (10 jaar), Gustav (9 jaar), Alice (11 jaar) en Julie (10 jaar)