© Stine Sampers

Leestijd 5 — 8 minuten

Artiesteningang: Sofie Decleir

Sofie Decleir is actrice en theatermaakster. Van 2005 tot 2016 was ze lid van de artistieke kern van Zuidpool. Ze speelt mee in televisieseries als De Dag, De Twaalf, en binnenkort ook Red Light.    

Wat was je vroegste aanraking met de podiumkunsten? 

Ik sta in de coulissen, ik ben een jaar of 5, 6 en ik zie mijn vader zich prepareren om dra met publiek in de zaal het podium te betreden. Pure magie: de sfeer, de geur, de spanning, het donker, een beetje onheilspellend allemaal maar heel vanzelfsprekend en speels.

Wat wou je als kind worden? 

Een gelukkig mens, denk ik.

Wanneer wist je dat je het theater in wilde?

Van toen ik in die coulissen stond.

Van welke voorstelling heb je recent wakker gelegen? 

Van De Aanzegster, een voorstelling die mijn houvast was en waar ik heel trots op ben, en die ik net speelde toen we op 12 maart te horen kregen dat we in lockdown gingen. Het verschuiven ervan bleef opschuiven, in de hoop dat het er ooit nog van mag komen… Normaal gezien wel in het najaar van 2021. We leven echter in grillige tijden.

Welke voorstelling is onvergetelijk?

Ten Oorlog van Luk Perceval en Tom Lanoye, omwille van het lef, de mythische omvang, de epiek, de impact bij alle betrokkenen en niet in het minst omwille van het laatste deel waarin mijn vader op onnavolgbare wijze Risjaar modderfokker den Derde was.

Wat is jouw favoriete plek? 

Temidden van fijne mensen die samen genieten van lekker eten en drinken.

Van wie heb je het meest geleerd?

Zoiets valt niet uit te drukken in weinig-meer-meest. In je studententijd pikte je van iedereen wel iets mee ook al leken sommige lessen je toen belachelijk en achterhaald. Toch doet de tijd zijn werk en merk je later dat die lessen misschien toch niet zo onzinnig waren als je aanvankelijk dacht. Ik kan niet ontkennen dat een paar lessen die we van mijn vader kregen een eyeopener zijn geweest voor mij. Het is de optelsom van ontmoetingen en de impact ervan op termijn of zo u wil ervaring…

Hoe ziet jouw werkplek eruit?

Zeer concreet is dat een repetitieruimte, een bühne of een filmset, maar bij uitbreiding is mijn werkplek ook alles wat ik zie, lees en meemaak en wat dat doet met en in mijn hoofd.

Heb je een ritueel voor je het podium opgaat? 

Mij op tijd terugtrekken in mijn loge, geen stress aan m’n lijf (wat niet altijd lukt), mij in etappes klaarmaken om op te gaan, met een belangrijke tussenstap, zijnde, de omkleding van mijn eigen plunje in dat van het personage moet gebufferd worden door het dragen van een badjas. Dat moet, anders is de overgang te abrupt.

Wat is het mooiste aan je werk? 

Op een podium staan en mensen beroeren. De opperste concentratie en focus die dat vergt, de verbindende factor ervan.

Zijn je ouders fan? 

Dat zou je aan mijn vader moeten vragen, mijn moeder is helaas eerder dit jaar overleden. Zij was niet fan van alles, maar als ze er wel van hield was ze heel trots op haar dochter. 

Heeft theater invloed? 

Ik zou niet weten in hoeverre zoiets meetbaar is. Als daarmee wordt bedoeld maatschappelijke invloed, en je wil dat ook écht, dan zal zich dat zeker vertalen in de keuze van je repertoire. Ik vind het even aangenaam om esthetische of emotionele ‘invloed’ uit te oefenen op de toeschouwer door hem of haar te laten genieten van de schoonheid van een tekst of de onontkoombaarheid van je spel… De make belief van ons vak vind ik in de huidige tijden wat ondergesneeuwd door veel maatschappelijke debatten over wat wel en niet mag of kan……

Met welke kunstenaar(s) voel je je verwant?

Je kan je volgens mij maar verwant voelen met mensen wanneer je ze wat hebt leren kennen, in dat geval voel ik mij verwant met mijn kompanen Koen Van Kaam en Jorgen Cassier van Zuidpool. Ondanks het feit dat ik drie jaar geleden besliste om uit de artistieke kern te stappen vinden we elkaar steeds weer en voelt het telkens als thuiskomen. Als het gaat over kunstenaars, die ik niet goed ken of met wie ik nog niet heb gewerkt kan ik alleen maar vaststellen dat ik de verbetenheid en het lef begrijp waarop ze zich in een nieuw project storten. In dat geval kijk ik altijd uit naar waar het collectief FC Bergman zich aan waagt.

Heb je ooit een bijzondere ontmoeting gehad met een toeschouwer? 

Heel lang geleden, na een voorstelling kwam er een adolescent op me af met de tranen in z’n ogen omdat hij zich zo had geïdentificeerd met het personage dat ik toen had vertolkt. Ik was er op mijn beurt erg door aangedaan zeker ook omdat het thema niet zo evident was voor een zo jong iemand.

Kunnen recensies je iets schelen? 

Ik heb daar een dubbele relatie mee. Ik zou in eerste instantie neen antwoorden maar dat is niet waar. We hebben recensies nodig, want ze maken deel uit van de zichtbaarheid van je project en natuurlijk is een (zeer) positieve recensie wel nodig om meer volk naar je voorstelling te krijgen. Waar ik het eigenlijk altijd moeilijk mee heb gehad is dat het de (subjectieve) mening is van één persoon, die wordt gecommuniceerd met een aanzienlijk publiek. Ik vind dat je er dan iets zinnigs aan moet toevoegen, zelfs al draait de beoordeling niet zo positief uit, fair enough.

Maar maar al te vaak worden in een recensie de inhoud en soms ook verrassingselementen van een stuk al onthuld, daar waar de betrokkenen zelf zich veel moeite getroosten in communicatie een mogelijk publiek te prikkelen om te komen kijken zonder al te veel prijs te geven over de concrete inhoud. Ik vind dat spijtig en tevens een gemiste kans.

Wat is de laatste notitie die je gemaakt hebt? 

Twee weken geleden de naam van een dokter die ik zou willen raadplegen, op mijn notitie-applicatie. Ik zou echter meer notities moeten maken, en altijd een schriftje op zak moeten hebben, maar dat doe ik dus niet, ik weet niet goed waarom…

Is kunst je leven? 

Kunst neemt een prominente plaats in in mijn leven. Nog los van het feit dat ik zelf deel uitmaak van de kunstensector, is kunst essentieel om het leven draaglijker te maken. Kunst is nodig om mijn inzichten te verruimen en te verscherpen, om mijn fantasie aan te wakkeren. Kunst is heerlijk vrij… Het behoeft geen voor wat, hoort wat. Kunst kan tevens mijn beste toevluchtsoord zijn om mij af te wenden van de lelijkheid in deze wereld.

Als je een tweede carrière zou beginnen, in welke sector zou dat dan zijn? 

Het kan cliché klinken in deze tijden maar dat is het niet: in de zorgsector.

Denk je dat het theater in de toekomst zal blijven bestaan? 

Dat is een beetje een beladen vraag nu vanwege de pandemie en de langdurige sluitingen die ermee gepaard gaan. Ik kan alleen maar hopen dat wanneer alles genormaliseerd is, mensen er zo ongelooflijk naar zullen snakken om terug samen te komen en zich te laven aan de schone kunsten, waaronder theater. Ik denk het wel en ik ben ook benieuwd naar welke impact deze periode gaat hebben op de beoefening ervan.

JE LEEST ONZE ARTIKELS GRATIS OMDAT WE GELOVEN IN VRIJE, KWALITATIEVE, INCLUSIEVE KUNSTKRITIEK. ALS WE DAT WILLEN BLIJVEN BIEDEN IN DE TOEKOMST, HEBBEN WE OOK JOUW STEUN NODIG! Steun Etcetera.

NIEUWSBRIEF

Elke dag geven wij het beste van onszelf voor steengoede podiumkunstkritiek.

Wil jij die rechtstreeks in je mailbox ontvangen? Schrijf je nu in voor onze nieuwsbrief!