Leestijd 2 — 5 minuten

Ervaring en kennis

De bekendste snor van het Vlaamse theater is 65 geworden en gaat met pensioen. Maar Dirk Pauwels is niet één van die mensen die daarvoor hebben zitten aftellen en blij zijn dat het eindelijk zover is, integendeel.

In een interview met De Morgen (3 december) zegt hij: ‘Voor mij voelt het alsof iets wordt weggesneden. Dit afscheid maakt me verschrikkelijk triestig, eigenlijk. Mensen zeggen me allemaal: jij, een man met jouw ervaring en kennis, die gaan ze overal vragen voor van alles. Maar dat geloof ik niet. Als je niet meer actief in een bepaald milieu zit, dan word je vergeten.’

Misschien is zijn vrees ongegrond. Want uit hetzelfde interview blijkt dat hij wel degelijk nog voor Campo op een aantal vlakken actief zal zijn. En toch. Het is maar al te waar dat mensen snel vergeten worden.

Je kunt daar voor een stuk wel zelf iets aan doen. Dat is niet iedereen gegund, maar wel iemand met het talent van Dirk Pauwels. Indertijd heeft hij, na zijn Radeis-periode met Josse De Pauw en Pat Van Hemelrijck, bewust afscheid genomen van de scène. Hij wou liever aan de zijlijn staan, als coach en inspirator voor andere mensen.

Misschien is nu de tijd aangebroken om eens terug op scène te gaan staan? Van Dirk Pauwels mag je verwachten dat hij niets minder dan de in Vlaanderen en ver daarbuiten ultieme performance door een 65-plusser aflevert. Ik moest daar alvast aan denken toen ik de dvd zag van de versie die Pina Bausch van haar stuk Kontakthof voor een cast van alleen maar 65-plussers maakte.

De mensen die Dirk Pauwels nog als performer en theatermaker bij Radeis hebben meegemaakt, naderen stilaan zelf ook het pensioen. De generaties van daarna kenden of kennen hem als de bezieler van het Nieuwpoortteater, Victoria en Campo. Die rol heeft hij vervuld zoals weinig anderen in zijn vak.

Wie ouder wordt, komt voor een paradox te staan. Hij of zij heeft het gevoel door opgedane ervaring en kennis eindelijk in staat te zijn om de dingen goed te doen. Maar tegen de tijd dat je dat dan kunt, moet je vertrekken.

Daarom is het belangrijk dat ervaring en kennis kunnen worden doorgegeven. Dat lijkt een huizenhoog cliché, maar is het niet. Want onze sector heeft geen goede reputatie op dit vlak. Vaak is men blij dat de voorgangers vertrekken en maakt men tabula rasa met het verleden. Voor een deel zal dat wel inherent zijn aan de kunst. Er zijn breuken en conflict nodig om tot iets nieuws te kunnen komen. Maar dat is niet het hele verhaal.

In een interview over zijn toneelstukken blikt Tom Lanoye in dit nummer terug op de vernieuwing van het theater in de jaren tachtig. De modernisering was nodig en heeft veel goeds opgeleverd, zo vindt hij, maar evenzeer is er soms te weinig behouden van wat er aan het oude nog goed was. Zoals het vakmanschap van een Walter Tillemans, die Lanoyes eerste stuk regisseerde. Of de ervaring van iemand als Jo Dua, over wie Lanoye zegt: ‘Zulke mensen zouden een toelage moeten krijgen zodat elke keer als iemand een stuk ensceneert men naar hem toe kan gaan om te vragen wat zijn ervaringen daarmee zijn. Een honorary dramaturge, zeg maar.’

Vervang Jo Dua door Dirk Pauwels. Een honorary dramaturge of advisor of whatever: het weze hem van harte gegund, en de generaties na hem zullen er zeker niet slechter van worden.

JE LEEST ONZE ARTIKELS GRATIS OMDAT WE GELOVEN IN VRIJE, KWALITATIEVE, INCLUSIEVE KUNSTKRITIEK. ALS WE DAT WILLEN BLIJVEN BIEDEN IN DE TOEKOMST, HEBBEN WE OOK JOUW STEUN NODIG! Steun Etcetera.

artikel
Leestijd 2 — 5 minuten

#127

01.12.2011

28.02.2012

Johan Reyniers

Johan Reyniers is schrijver en dramaturg. Hij was de directeur van de Leuvense organisatie voor hedendaagse dans Klapstuk (1993-1998) en artistiek directeur van het Kaaitheater (1998-2008). In 2008 werd hij hoofdredacteur van Etcetera. Sinds 2014 is hij hoofddramaturg bij Toneelgroep Amsterdam.

NIEUWSBRIEF

Elke dag geven wij het beste van onszelf voor steengoede podiumkunstkritiek.

Wil jij die rechtstreeks in je mailbox ontvangen? Schrijf je nu in voor onze nieuwsbrief!