Etcetera Magazine. Tijdschrift voor podiumkunsten.

Milo Rau

© Milo Rau / IIPM
Pieter Martens

Vertrekkend vanuit kleine, biografische verhalen poogt Milo Rau in Empire, het sluitstuk van zijn Europa-trilogie, licht te werpen op grotere gebeurtenissen en historische verschuivingen. De Zwitserse regisseur weeft op een indringende en geraffineerde manier het levensverhaal van vier acteurs uit het oude Europa en Syrië tot een exemplarisch stuk Europese geschiedenis.

'The Last Days of the Ceausescus' © Milo Rau & IIPM
Frederik Le Roy

Realistic rituals


The documentary doubles of Milo Rau and the International Institute of Political Murder

 

The Swiss dramatist Milo Rau is causing quite a stir with his unique form of ‘research theatre’. He does not hesitate to recreate historical events as faithfully as possible, or to play around with notions of factuality, reality and representation. In what follows, we will take a closer look at three strategies Rau and his actors use to force entry into reality, along with the viewer.  

Frederik Le Roy

De Zwitser Milo Rau maakt ophef met een heel aparte vorm van ‘onderzoekstheater’. Daarbij deinst hij er niet voor terug historische gebeurtenissen zo letterlijk mogelijk na te spelen, of op radicale manieren te spelen met feitelijkheid, realiteit en representatie. We nemen hier drie strategieën onder de loep die Rau en zijn acteurs inzetten om samen met de kijker een toegang tot de werkelijkheid te forceren.

Bauke Lievens

Laat ons wel wezen. Milo Rau wordt niet voor niets de meest spannende Europese regisseur van het moment genoemd. Onder de naam IIPM (International Institute of Political Murder) behandelde de Zwitserse theatermaker reeds de genocide in Congo (Hate Radio, 2014), het proces van Ceaucescu (The Last Days of the Ceaucescus, 2010), de oorlog in Syrië en het failliet van het oude Europa (The Civil Wars, 2014), of de drijfveren van de Noorse terrorist Anders Brevik (Brevik’s Statement, 2013). Zijn voorstellingen worden vaak aangeduid met de term ‘politiek documentairetheater’ en zijn de neerslag van maandenlang onderzoek ter plaatse. Rau werkt regelmatig volgens het procedé van de re-enactment en bedient zich van wisselende formats zoals de performance-lecture, het radiohoorspel, of het naspelen van processen met échte rechters en advocaten. Zijn werk veroorzaakt steevast opschudding in de media en de maatschappelijk-politieke context die het omringt en behandelt. De ophef rond zijn werk gaat datzelfde werk zelfs vaak vooraf.