Etcetera Magazine. Tijdschrift voor podiumkunsten.

kunstenfestivaldesarts

Sara Jansen

In May 2016, Japanese writer and director Toshiki Okada presented his latest production, Time’s Journey Through a Room, at the Kunstenfestivaldesarts in Brussels. It immerses the audience in an altered experience of time. In Okada’s theatre, past, present and future are interlaced. He experiments with heterochronic time in order to question what it means to live in the ‘now’.

Jan Dertaelen

Slechts heel af en toe slaagt een voorstelling erin je het gevoel te geven dat je een zeldzaam voorrecht geniet, dat je als toeschouwer bent uitverkoren om deel te nemen aan een oeroud, geheim ritueel. Je wordt toegelaten tot landschappen die anders verborgen blijven. Er is een stem die je rechtstreeks aanspreekt, er zijn ogen die vanaf de scène naar je terugkijken, die tot diep in je ziel turen. Wat er dan ontstaat: een openbloeiende verwondering omwille van de weelde van dit leven, de uniciteit van ieder individu, en de rijkdom van de geest. Zo’n voorstelling is Fever Room van de Thaïse regisseur Apichatpong Weerasethakul.

Mia Vaerman

In zijn nieuwste groepsvoorstelling Inaudible neemt Thomas Hauert het op tegen de gedoodverfde klanken van Amerikaans componist Gershwin, en voor zijn minder gekende complexe stijl- en ritmeschakeringen. Meteen een aanzet voor de dansers van ZOO om zelf choreografische genres te remixen. Met virtuositeit en humor. 

Lieve Dierckx

Na Fruits of Labor, de nieuwste creatie van Miet Warlop, kom ik met een dubbel gevoel buiten. Aan het eindbeeld van de voorstelling ligt dat niet. Dan stijgt uit de licht krankzinnige chaos van het spekgladde podium een werveling op van ritueel wentelende sculpturen en instrumenten. Drie performers zingen elk roerloos op hun eigen elektrisch aangedreven draaischijf, het soort dat je gebruikt om vormen uit gips en klei te draaien. Rond een hoge pin op een andere schijf wond net voordien één van de performers een eindeloos lang lint, tot een vrouwelijk silhouet verschijnt. Tussen hen in tollen rond hun eigen as de slaginstrumenten die voordien in gecontroleerde orde opgesteld stonden. Daartussen leidt een grote witte bal een eigen leven. Objecten als personages, personages die objecten worden - Warlop pur sang dus. Maar als je aandachtig luistert, blijken de haast zoemende stemmen van de performers in de slotsong steeds dezelfde woorden te herhalen: “Is this my world where I belong?” Net dat vraag ik me af na de voorstelling: in hoeverre behoort deze voorstelling toe aan zichzelf? 

Marijn Lems

´Hee, ik heb hier bereik!´ De man die naast de grafkist zijn telefoon omhooghoudt is zo verbaasd dat hij het decorum dat bij een begrafenis gepast zou zijn even laat varen. Hij staat dan ook middenin de Verboden Zone, het gebied rondom Pripyat dat in 1986 na de Tsjernobylramp volledig geëvacueerd werd. Er wonen nog maar twee mensen in het dorpje Zvizdal: Pétro en Nadia, een bejaard echtpaar dat koppig weigerde om hun geboorteplaats te verlaten. Gefascineerd door hun verhaal volgde BERLIN hen over een periode van vijf jaar.

Pieter T'Jonck

‘A possibility of an abstraction’ , een voorstelling van de Nederlandse scenografe en kunstenares Germaine Kruip op het Kunstenfestivaldesarts 2016 kent een voorloper of dubbelganger. In 2015 toonde Germaine Kruip tijdens Performatik 2015 in Bozar al ‘A possibility of an abstraction – a square dance’. Toch is er op het eerste gezicht echter geen raakpunt tussen beide werken.  Biedt dat een invalshoek om de inzet van het laatste werk beter te begrijpen? 

Bauke Lievens

Laat ons wel wezen. Milo Rau wordt niet voor niets de meest spannende Europese regisseur van het moment genoemd. Onder de naam IIPM (International Institute of Political Murder) behandelde de Zwitserse theatermaker reeds de genocide in Congo (Hate Radio, 2014), het proces van Ceaucescu (The Last Days of the Ceaucescus, 2010), de oorlog in Syrië en het failliet van het oude Europa (The Civil Wars, 2014), of de drijfveren van de Noorse terrorist Anders Brevik (Brevik’s Statement, 2013). Zijn voorstellingen worden vaak aangeduid met de term ‘politiek documentairetheater’ en zijn de neerslag van maandenlang onderzoek ter plaatse. Rau werkt regelmatig volgens het procedé van de re-enactment en bedient zich van wisselende formats zoals de performance-lecture, het radiohoorspel, of het naspelen van processen met échte rechters en advocaten. Zijn werk veroorzaakt steevast opschudding in de media en de maatschappelijk-politieke context die het omringt en behandelt. De ophef rond zijn werk gaat datzelfde werk zelfs vaak vooraf. 

Marijn Lems

Jozef Wouters was toch heel erg duidelijk geweest. In zijn vraag aan een vijftiental theatermakers, choreografen en andere kunstenaars om na te denken over welk landschap zij in het theater verbeeld zouden willen zien, had hij gestipuleerd dat er in het eindproduct hoe dan ook geen tekst aan te pas zou mogen komen. Toen zijn enige eis massaal werd genegeerd en slechts drie makers erin slaagden om daadwerkelijk alleen met een beeld te komen, zag Wouters zich echter genoodzaakt om de regels aan te passen.

Jasper Delbecke

Hoe kunnen het ongenoegen, de onmacht en de frustratie over de koers die onze samenleving vaart gekanaliseerd en ingezet worden om tot alternatieve vormen van collectiviteit en identiteit te komen? Hoe kunnen diverse krachten de maatschappij, de vastgeroeste denkkaders en formules waarmee we onze wereld waarnemen en vormgeven van onderuit veranderen? Het zijn legitieme vragen die intellectuelen en kunstenaars al jarenlang bezighouden.

Diezelfde vragen vormen ook het uitgangspunt van Edit Kaldors Web of Trust.

Uso umano di esseri umani
Kristof van Baarle

Wie de voorstellingen van Romeo Castellucci volledig rationeel wil begrijpen, komt meestal van een kale reis thuis. De Italiaan is een specialist in het inwerken op de intuïtie en de verbeelding, vaak op een intense en fysieke manier. Zo ook in Uso umano di essere umani (menselijke gebruik van menselijke wezens), dat gepresenteerd werd tijdens het Kunstenfestivaldesarts. Geen visuele overdaad, maar wel een precieze, zuinige uitwerking van een aantal scènes kenmerkt deze voorstelling. Desalniettemin is Uso umano… rijk aan inhoud en associaties.

Frie Leysen
Thomas Bellinck

Vorig seizoen raakte bekend dat Frie Leysen, hoewel ze door de Wiener Festwochen was aangeworven voor drie edities, na afloop van de eerste editie haar functie zou neerleggen. Na haar vertrek schreef ze een open brief waarin ze de visie en de structuur van grote, gevestigde festivals als de Wiener Festwochen in vraag stelt. Thomas Bellinck, die op uitnodiging van Frie Leysen zijn Domo de Eŭropa Historio en Ekzilo in Wenen presenteerde, zocht haar op voor een lang gesprek.