Etcetera Magazine. Tijdschrift voor podiumkunsten.

De Warme Winkel

Carolina Maciel de França

De stoelen vliegen in het rond in Café Müller. Het is een van de bekendste scènes van Pina Bausch’ gelijknamige choreografie uit 1978. Drie jaar na de heropvoering van deze succesvoorstelling van Tanztheater Wuppertal in de Antwerpse kunsttempel deSingel, toont het Nederlandse theatercollectief De Warme Winkel er nog eens het integrale stuk.

Frank Keizer

Op de rij achter mij noemde iemand de voorstelling na afloop heel herkenbaar. Opvallend voor een stuk dat zo met rollen en identiteiten speelt. Niet dat ik vies ben van herkenning overigens: het kan enorm bekrachtigend zijn. Maar vaak wordt een kunstwerk pas echt interessant als je jezelf juist niet meer terugziet in wat op de scène gebeurt. Daardoor ontstaat ruimte voor een ander beeld van jezelf, misschien zelfs van een ander leven. Naar de voorstelling Privacy van Wunderbaum en De Warme Winkel kun je op beide manieren kijken.

Evelyne Coussens

Theater Artemis en De Warme Winkel maakten met De Meest Zwaarmoedige Voorstelling Ooit (waarvan het hele publiek moet huilen) een voorstelling over de fictie van het lijden – en over hoe echt die fictie kan zijn. Daarmee vatten regisseur Jetse Batelaan en de ploeg op een hilarische maar ‘serieuze’ manier het wezen van de meest onbegrijpelijke variant onder de mensen: de puber.

BAM, Kunst is geen kast
Kristof van Baarle

Het Nederlandse gezelschap De Warme Winkel heeft er intussen al een reeks ‘oeuvre-stukken’ opzitten en baseerde haar voorstellingen onder andere al op het werk van Thomas Bernhard (Totaal Thomas) en Rilke (Rainer Maria). Voor BAM kunst is geen kast vertrokken de makers van de anarchistische avonden van de Oberioeten, waarvan 'Drie Linkse Uren' de meest bekende is.