Studio Orka – Chasse Patate

Over een nieuwe voorstelling geeft Studio Orka op voorhand nooit veel prijs. Dit Gentse locatietheatergezelschap houdt ervan om het mysterie van het theater te bewaren. Een tactiek die haar dienst al meermaals heeft bewezen. Dit betekent echter niet dat we zonder verwachtingen naar hun voorstellingen gaan kijken. Integendeel, Orka’s reputatie gaat hen voor. We kijken uit naar goed verborgen technische hoogstandjes, speelse vertellers, humor en melancholie die oud en jong verwonderen en ontroeren.

Het is dan ook niet vreemd te horen hoe een vader net voor het stuk begint aan zijn dochter vraagt of ze al iemand in het publiek ziet, die waarschijnlijk bij de acteurs hoort, want ja, “met Orka weet je nooit…” Wanneer we naar de tribune worden geleid, komen we terecht in een wereld van vergane glorie. Dit is een plek waar hard wordt vastgeklampt aan een verleden dat al lang voorbij is. De oude, in de grond verzakte frituur zonder klanten herbergt een paar zonderlinge figuren: Jules en Alice (Titus De Voogdt en Janne Desmet), eigenaars van het vervallen ‘Café De Sportvriend’, maar ook broer en zus. Ze zijn op zijn zachtst gezegd eigenaardig, maar winnen het publiek in een mum van tijd voor zich. Desmets ontwapenende vertelstijl is een perfecte aanvulling voor De Voogdts brute speelsheid. Met humor en passie nemen ze ons mee in hun leven. Stilaan komen we te weten waarom er allerlei meubels buiten aan de takken worden opgehangen, waarom hun huis wordt omringd door jachtopbrengst en wie die vrouw is die komt aangekoerst met een bos bloemen.

Chasse Patate is het verhaal van enkele antihelden, die er niet in slagen het leven te leiden dat ze voor ogen hadden. Als een ware Don Quichote houdt Alice het instortende, ouderlijke huis staand, onder meewarig oog van haar broer die al jaren buiten slaapt, en zich liever terugtrekt in de natuur. Hun trouwste en enige klant, Daan (Dominique Van Malder), is zijn vroegere zelf al een tijdje kwijt en komt op slechte dagen uithuilen op de gewillige schouder van Alice. De realiteit zien ze liever niet onder ogen, want dan valt hun illusie in duigen. De komst van Ulrike Van de Ginste (Julie Delrue) gooit echter roet in het eten en doorbreekt het dagelijkse patroon van het trio, met grote emoties en happy endings tot gevolg.  Deze tragikomedie voor 8+ lijkt wel een vlucht uit de alledaagse sleur, maar brengt ons tegelijk telkens weer terug naar de meest herkenbare emoties van verdriet, angst en liefde. De aloude combinatie van de lach en de traan wordt aangevuld met een kinderlijke verwondering en een voorliefde voor de underdog.

Deze nieuwe Orka is eenvoudig van opzet, maar in uitwerking lijkt het wel een ratrace. De acteurs lopen en vallen in de modderpoel die het huis opslokt, en de technici zorgen voor spannende special effects op het juiste moment. Studio Orka maakt zijn naam weer waar, want ook dit decor zit vol verrassingen en technische hoogstandjes. We wachten erop, maar zijn toch verrast. Chasse Patate is perfect uitgewerkt, maar we krijgen als publiek nooit het gevoel dat we in een mechanisch stuk zijn beland. De taal en de humor spelen in op het leeftijdsverschil binnen het publiek en de eigenaardigheden van de personages zorgen dan weer voor verbondenheid. Want wie is nu volstrekt normaal? Het is als toeschouwer niet moeilijk om je te laten meeslepen door de verhalen en anekdotes van deze eenzame figuren, ook niet als volwassene. Het is zelfs gemakkelijker om je te laten leiden door een voorstelling waarin grote emoties toegestaan zijn en de humor slaat en zalft. Verregaande analyses moet je achteraf met je medetoeschouwers niet maken. De opdracht is genieten en even meevluchten in kinderdromen.

Wat Orka hier toont, is niet nieuw. We herkennen een ‘recept’ in dramaturgie en techniek, maar toch stelt het niet teleur. Dit is geen gimmick of een eenvoudige herhaling van wat voordien al heeft gewerkt, maar geregisseerde chaos op zijn best.

recensie
Leestijd 3 — 6 minuten

Eline Van de Voorde