Etcetera Magazine. Tijdschrift voor podiumkunsten.

ARTIKELS

© Rabih Mroué & Hito Steyerl
29-06-2017
Esther Severi

‘We zijn de controle compleet kwijt’

 

De voorstelling Probable Title: Zero Probability van filmmaker Hito Steyerl en theatermaker Rabih Mroué – afgelopen maart nog te gast op Performatik in het Brusselse Kaaitheater – is een denkoefening rond het thema ‘waarschijnlijkheid’. In deze lecture-performance belandt het duo via complexe berekeningen, associaties en speculaties op het terrein van de ‘nul-waarschijnlijkheid’. Daar wordt het onmogelijke mogelijk, verdwijnen mensen terwijl er officieel ‘niets aan de hand is’, en bestaat zelfs de mogelijkheid dat de levenden en de doden elkaar weer tegenkomen.

© Polle B. Willemsen
26-06-2017
Mia Vaerman

Op Oerol creëerde Julie Van den Berghe (jonge Belgische regisseur, sinds kort artistiek leider bij Noord Nederlands Toneel) een stuk dat leek te willen wedijveren met de release van de nieuwe film Wonder Woman. Zo groots was de opzet. Maar het werd een opgeblazen drama met al te veel mankementen: Penthesilea voelt onaf en is niet scherp genoeg om de het publiek in zijn greep te houden.

Etcetera
15-06-2017
kleine redactie

Zonder kunst geen kunstinstelling, zonder kunstenaar geen kunst. Toch blijft hij of zij in economisch opzicht de zwakste schakel in de ketting van het kunstenveld.

 

 

Blauwdruk © Michiel Devijver
15-06-2017
Ingrid Vranken

Kunstencentrum BUDA pakte in maart uit met het driedaagse symposium
 The Fantastic Institution. Twintig sprekers uit binnen- en buitenland presenteerden good practices en theoretische modellen die het herbedenken van het kunstinstituut moeten stimuleren. Ingrid Vranken lijst de meest inspirerende ideeën op. 

Johann Le Guillerm, Secret © Philippe Cibille
15-06-2017
Bauke Lievens

Traag maar gestaag baant het hedendaagse circus zich een weg in het podiumkunstenlandschap. Met voortschrijdend tactisch inzicht lijft het soms lukrake, dan weer zorgvuldig gekozen elementen uit theater, dans en performance in. Andersom slagen sommigen erin om bestaande (podium)kunstenpraktijken open te breken door ernaar te loeren door de kijkgaten van het circus. Een van de verkenners in die voorhoede is de Bretoense circusartiest en beeldend kunstenaar Johann Le Guillerm. 

Solid God, Ula Sickle © Vincent Pinckaers
15-06-2017
Charlotte De Somviele

Urban dance is uitgegroeid van een streetwise subcultuur tot een vorm die alomtegenwoordig is op de televisie, in de muziekindustrie én in de hedendaagse danswereld. Het ‘genre’ heeft het dus mooi voor elkaar. Of niet? Er blijkt in Vlaanderen immers nog veel werk aan de winkel om de urban cultuur de structurele steun en artistieke erkenning te bieden die ze potentieel verdient. Drie pioniers vertellen met welke tegenslagen en vooroordelen zij worstelen, ondanks de huidige hype. ‘De kansen die we krijgen, mogen niet fake zijn.’ 

Someone Else © Ant Hampton
15-06-2017
Elize Mazadiego

Performatik 2017, de recentste editie van de Brusselse biënnale voor performancekunst, bewijst nog maar eens hoeveel verschillende gedaantes het genre aanneemt. Paradoxaal genoeg vormt die veranderlijkheid net de rode draad door alle Performatik-edities en de uitdijende discipline van de performancekunst – van de vele kunstenaars die balanceren op de grens tussen dans, theater en beeldende kunst, tot hun veranderlijke werken en
 de diverse locaties waar ze worden opgevoerd. Wat valt er te vertellen over performance anno 2017? 

Ultima Thule, De Stroom © Thomas Dhanens
15-06-2017
Evelyne Coussens

De Stroom is een feest van herkenning én vernieuwing. Als alles steeds in wording is, zoals de voorstelling aangeeft, dan in ieder geval ook dit
 Gentse figurentheatergezelschap,
 dat zich na de dood van zijn bezieler Wim De Wulf grondig moest herdenken. De Stroom bewijst dat dat gebeurd is met zorgzaam respect voor wat was, maar ook met een frisse blik op de toekomst. 

notallwhowanderarelost © Benjamin Verdonck
14-06-2017
Vincent Focquet

Traditioneel poppentheater is steeds minder aanwezig op de hedendaagse scène. Wel wagen twee uitzonderlijke theatermakers zich aan een nieuwe variant. Benjamin Verdonck en Louis Vanhaverbeke gaan aan de slag met de basisingrediënten van het poppentheater – de relatie tussen de mens en object – maar bouwen er radicaal verschillende werelden mee. 

Daniel Linehan / Hiatus, Flood © Jean Luc Tanghe
14-06-2017
Kristof van Baarle

De jonge, Amerikaanse choreograaf Daniel Linehan plaatst dansers in een hypergestructureerde omgeving. Zo onderzoeken zijn voorstellingen hoe de samenleving ons conditioneert, en ons lichaam en onze psyche onder druk zet. Zijn jongste werk, Flood, gaat een stap verder dan het vaststellen van die conditie en laat voor het eerst de structuur kortsluiten. 

Mårten Spångberg, Natten © Anne Van Aerschot
14-06-2017
Bojana Kunst

We leven in polariserende tijden:
 je bent voor of tegen, je bent vrij of gevangen, je hebt iets of niets. Kunsttheoretica Bojana Kunst ziet ook zulke tegenpolen in opvattingen over dans: beweging is gestructureerd of vrij, je ziet iets of niets, de toeschouwer staat tegenover de danser. Hoe kunnen we anders nadenken over dans, en zo ook over de wereld? Hoe kan een orde gepaard gaan met vrijheid, het gemeenschappelijke met het individuele? Door een nieuwe kijk op ritme zoekt Kunst naar een antwoord op deze vragen. Inspiratie vond ze in Natten, een voorstelling van Mårten Spångberg. 

Caspar Western Friedrich © Martin Argyroglo
14-06-2017
Pieter T'Jonck

Hoe verbeeld je weemoed? En wat ís weemoed? Hoewel er op het eerste gezicht ‘niets’ gebeurt in Caspar Western Friedrich van Philippe Quesne & Münchner Kammerspiele, zit de voorstelling tjokvol details en voorvalletjes die een complex en paradoxaal beeld schetsen van melancholie.

Quesne koppelt daarbij voortdurend terug naar de geschiedenis vande romantische melancholie en haar plaats binnen een groter historisch kader. 

Het grote Volkstheater van Wijdeveld: voorkant
14-06-2017
Lieze Roels

De twintigste-eeuwse theaterarchitectuur gaf blijk van een onbevreesd utopisme: architecten zetten het theatergebouw in als kritische denkruimte, om zo vanuit een bevlogen toekomstdroom een antwoord te formuleren op de interne spanningen van de moderne samenleving en op zoek te gaan naar een nieuwe eenheid tussen spelers en toeschouwers. Ondanks zijn inherente echec blijft die visionaire impuls ook vandaag fascineren. 

© Els De Nil RHoK
12-06-2017
Jasper Delbecke

Het Noord-Franse collectief L’Amicale de Production legt in haar jongste voorstelling On traversera le pont une fois rendus à la rivière op speelse wijze de procedés bloot die onze fantasie vormgeven en steekt de draak met the willing suspension of disbelief.

© Bea Borgers
31-05-2017
Marialena Marouda

My self as many

 

In Begüm Erciyas’ Voicing Pieces my voice initiates and becomes part of a complex theatrical apparatus, staged for one person: myself. My voice causes sheets of text to move, lights to fade in and out and change their direction. This theater enables me, visitor and performer all at once, to experience and encounter myself as a multiplicity, a ‘we’; the boundaries between the speaker, her voice and the ‘voice’ of the text subtly disappearing.

© Milo Rau / IIPM
29-05-2017
Pieter Martens

Vertrekkend vanuit kleine, biografische verhalen poogt Milo Rau in Empire, het sluitstuk van zijn Europa-trilogie, licht te werpen op grotere gebeurtenissen en historische verschuivingen. De Zwitserse regisseur weeft op een indringende en geraffineerde manier het levensverhaal van vier acteurs uit het oude Europa en Syrië tot een exemplarisch stuk Europese geschiedenis.

© Laura Van Severen
28-05-2017
Kristof van Baarle

De (on)draaglijke lichtheid van het systeem

 

In zijn nieuwe voorstelling, Simple As ABC #2, Keep Calm and Validate, zien we het resultaat van Thomas Bellincks onderzoek naar de werking van de grensbewaking van de Europese Unie. We weten relatief weinig over Frontex – dat in de voorstelling steevast geanonimiseerd wordt als ‘het agentschap’ – en wat er feitelijk gebeurt aan de grenzen van Europa. Simple as ABC probeert deze ver-van-mijn-bedshow dichterbij te brengen, en dan wel in de vorm van een andere show: de musical. 

© Beniamin Boar
26-05-2017
Lieve Dierckx

Ode aan de verbeelding 

 

Zeven performers verdiepten zich in de zeven architecturale wereldwonderen van de antieke oudheid. Rond die inspiratiebron, en met het getal zeven als oersymbool van orde en harmonie, voegen de performers er vanuit een compleet kaal gestripte zaal op ambachtelijke wijze een achtste wonder aan toe: de onmetelijke ruimte van gezamenlijke verbeelding. 

© Kurt Van der Elst
19-05-2017
Evelyne Coussens

De terugkeer van de betovering

 

In de superieure jeugdvoorstelling Niets (12+) kauwt de Nwe Tijd het nihilisme van de postmoderne betekenisloosheid uit en sluist het langs de achterdeur de magie weer binnen. Wonderlijk is niet alleen hoe slim en gelaagd dat gebeurt, maar ook hoe effectief het werkt. Niets begint met kaal praattheater van zo’n 45 minuten over de betekenis van het niets – 5 acteurs op een grote, lege scène, zonder décor of kostuum. 

© Filipe Ferreira
17-05-2017
Pieter T’Jonck

Helder ambigu

 

Bacantes van Marlene Monteiro Freitas, een productie van P.OR.K Lisboa, is een van die zeldzame voorstellingen waarover je je het hoofd blijft breken. 

© Danny Willems
15-05-2017
Jan Dertaelen

Hoe kwantumfysica de wereld kan redden

 

Pieter De Buysser koos het Planetarium van Brussel als het vertrekpunt voor een fenomenale reis. Na een tussenstop in de Zuid-Chinese Zee, leidt hij zijn publiek zowel naar de verste uithoeken van het universum, als naar het diepste middelpunt van de atoomkern. Het is een duizelingwekkende trip die niet ophoudt te fascineren. 

© Phile Deprez
13-05-2017
Mia Vaerman

Ongecompliceerd hoopvol: kan dat nog?

 

De vrolijkheid primeert in de eerste theaterproductie die Myriam Van Imschoot en Willem de Wolf samen maakten, maar tussendoor klinken behoorlijk sombere tonen. 'Dissonantie' noemen ze dat in de muziek: een samenklank die wringt. De makers namen dat concept als uitgangspunt voor de voorstelling. 

'The Last Days of the Ceausescus' © Milo Rau & IIPM
27-04-2017
Frederik Le Roy

Realistic rituals


The documentary doubles of Milo Rau and the International Institute of Political Murder

 

The Swiss dramatist Milo Rau is causing quite a stir with his unique form of ‘research theatre’. He does not hesitate to recreate historical events as faithfully as possible, or to play around with notions of factuality, reality and representation. In what follows, we will take a closer look at three strategies Rau and his actors use to force entry into reality, along with the viewer.  

© Thomas Aurin
24-04-2017
Paul Willemsen

Pfusch betekent zoveel als prutswerk of gebroddel. Er gaan stemmen op die beweren dat Herbert Fritsch met deze titelkeuze een sneer geeft naar de lokale politici die Chris Dercon aangesteld hebben als nieuwe intendant van de Volksbühne. Van enig chargeren geeft de voorstelling evenwel geen blijk. Broddelwerk verwijst hier vooral naar de eigen aanpak en methode. Paul Willemsen over het afscheidssaluut van de Duitse cultregisseur. 

© Danny Willems
17-04-2017
Pieter T'Jonck

Mockumentary of a contemporary saviour begint als een overrompelend audiovisueel spektakel: lichtflitsen vanuit een schijf die boven het podium zweeft, luide zuchten die aanzwellen tot een Babylonisch koor van stemmen die de zaal overspoelen via een gesofisticeerd geluidssysteem. Pieter T'Jonck leest het nieuwe stuk van Vandekeybus als een beeldessay, of als een sterke groepsimprovisatie.

© Tom Callemin
10-04-2017
Caroline Maciel de França

Toen werd theater kwantummechanica

In hun derde en jongste werk voor theater proberen Robbert&Frank te antwoorden op de gigantische vraag die ze zelf in de titel stellen: Don’t We Deserve Grand Human Projects That Give Us.

© De Polen
03-04-2017
Kristof van Baarle

The act of dying: de slachtpartijen in Kill Bill-style hebben we zeker gezien, maar gaat deze voorstelling wel degelijk over sterven?

© Michiel Vandevelde
28-03-2017
Nienke Scholts

Ons denken als uitgeblust feest

 

Als denken een choreografie is, of toch in ieder geval beweging, dan zegt Michiel Vandevelde hier eigenlijk; we bewegen niet meer. Nienke Scholts over Our Timeseen theatraal essay over de staat van ons denken. 

© Fred Debrock
18-03-2017
Vincent Focquet

Tijdens het schilderen van Les Nymphéas moet Monet urenlang met kinderlijke verwondering naar zijn vijver in Giverny hebben gekeken. Met eenzelfde verwondering heeft Atelier Bildraum een geheel eigen universum gecreëerd op de klanken van Thomas Smetryns. Ook ik word gegrepen door een gevoel van fascinatie tijdens het kijken naar In between violet and green.

© Guido Mencari
16-03-2017
Christophe Van Gerrewey

Democracy in America presenteert de evolutie van het politieke systeem in de VS als exemplarisch voor de manier waarop de westerse wereld geprobeerd heeft om de verhoudingen tussen individu en maatschappij in goede banen te leiden. Slaagt de verlichtingskritiek van Castellucci erin accuraat te reageren op de politieke ontwikkelingen van de laatste jaren? 

15-03-2017
de kleine redactie

Midden februari organiseerde het Kortrijkse kunstencentrum BUDA het symposium The Fantastic Institution. Artistiek leider Agnes Quackels bracht een heleboel interessante kunstenaars en kunst- werkers samen, die het publiek hun visie gaven op wat een kunstin- stituut moet zijn, of zou kunnen zijn. Ook Kunstencentrum Vooruit denkt na over zijn toekomst, nu het een ‘Vlaamse kunstinstelling’ wil worden. Tijdens het festival Blauwdruk wil het stilstaan bij zijn nieuwe status en vragen stellen over zijn verantwoordelijkheden als ‘grote instelling’. 

15-03-2017
Lara Staal

Terwijl kunstenaars voortdurend kritisch besproken en geanalyseerd worden, blijft de functie en invloed van de programmator vaak ongrijpbaar. De term ‘curator’, die gangbaar is in de wereld van de beeldende kunst, kan meer zichtbaarheid geven aan het werk van deze ‘bemiddelaar’ en zo een kritisch discours rondom de functie ontwikkelen.

 

15-03-2017
Jeroen Coppens

In Berlijn komt er aan de Volksbühne na 25 jaar een wissel van de macht. In april 2015 werd al aangekondigd dat het contract van intendant Frank Castorf niet verlengd zou worden. De Berlijnse senaat koos voor Chris Dercon, de Belgische curator die de afgelopen tien jaar het Tate Modern in Londen leidde. De hevige discussie die daarover woedt, gaat in wezen over de staat van het stadstheater als (log?) instituut, én over de onzekere toekomst van Berlijn zelf. 

15-03-2017
Evelyne Coussens

In Studio Orka’s meest recente creatie Chasse Patate komen spel, dramaturgie en scenografie samen in een bijna perfecte balans. Chasse Patate kan als richtsnoer dienen voor een verkennende tocht in het artistieke en dramaturgische, maar ook in het door en door humanistische universum van Studio Orka. 

 

15-03-2017
Joachim Ben Yakoub & Tunde Adefioye

Hoe kun je je als jonge kunstenaar verhouden tot de erfenis van het Europese kolonialisme? Theatermaker Ogutu Muraya, die onlangs zijn masteropleiding aan het Amsterdamse DAS Theatre afsloot, verbindt in zijn lecture-performance Fractured Memory persoonlijke herinneringen aan de recente geschiedenis van zijn thuisland Kenia met het eerste Congres van zwarte schrijvers en kunstenaars van 1956 in de Sorbonne in Parijs. 

15-03-2017
Johan Reyniers

De theatertekst lijkt opnieuw zijn plek op onze podia te hebben veroverd. Een grondige analyse van nieuwe en oude toneelliteratuur blijft in recensies echter vaak nog uit. Etcetera en zijn Nederlandse evenknie De Theatermaker zijn in gesprek over de opstart van een onlineplatform voor theatertekstkritiek om die lacune weg te werken. Hoe reflecteren theaterteksten op de actualiteit en de canon? Johan Reyniers' Staat van de Nederlandse Theatertekst biedt alvast inspiratie. De hoofddramaturg van Toneelgroep Amsterdam spoort jonge auteurs aan tot weidsheid en ambitie. 'Vergrijp je aan de werkelijkheid.' 

 

15-03-2017
Willem de Wolf

Afgelopen najaar gingen de studenten van het Antwerpse Conservatorium tijdens het eerste Lesfestival aan het werk met niet-traditionele theatermakers. Het resultaat was verbijsterend én hoopgevend voor de aspirant-acteurs, de school en de gastdocenten. Acteur en docent Willem de Wolf legt in deze voorpublicatie van een uitgebreidere versie (die in juni in FORUM+ verschijnt) uit hoe het Lesfestival studenten wapent tegen de veranderde beroepspraktijk van de repertoire- en gezelschapsspeler. 

15-03-2017
Michiel Vandevelde

De Duitse regisseur Felix Rothenhäusler bewerkte onlangs het videowerk The Re’Search van beeldend kunstenaar Ryan Trecartin tot een gelijknamige theatervoorstelling. Deze baanbrekende productie van de Münchner Kammerspiele toont een glimp van een mogelijke toekomst van het theater in het post-internettijdperk.

15-03-2017
Tom Engels

Wat zijn monumenten? Welke dominante ideeën representeren ze? Wat willen ze tonen en wat proberen ze te verbergen? Choreografe Eszter Salamon vertrekt in MONUMENT 0: Haunted by Wars (1913- 2013) vanuit dans om de blinde vlekken in onze geschiedschrijving te belichten. ‘De manier waarop we het verleden begrijpen, biedt de mogelijkheid om ons een andere toekomst in te beelden.’ 

 

15-03-2017
Kris De Visscher

In de Angelsaksische wereld is inclusiedans al jaren een gevestigd begrip. Ook in onze contreien is er aandacht voor dansers met een beperking. Aan de dansopleiding van Het Koninklijk Conservatorium Antwerpen vormt inclusiedans onder impuls van danseres en choreografe Iris Bouche sinds kort een vast onderdeel van het lessenpakket. Is die keuze vooral ingegeven door sociale motieven, of staat er ook artistiek iets op het spel?

(c) CNN
15-03-2017
Sébastien Hendrickx

Hoe kon een man zonder bestuurlijke ervaring, met een onsamenhangend politiek discours en een labiel psychisch gestel de machtigste man ter wereld worden? Velen bogen zich de voorbije maanden over deze vraag. Het antwoord is dan ook meervoudig. Een analyse van de aantrekkingskracht van het personage dat hij al enkele decennia vertolkt, kan een deel van
de verklaring bieden. 

02-03-2017
Evelyne Coussens

Ik weet niet of horses virtuoze dans is, ik weet zelfs niet goed wat in danskringen geldt als ‘virtuoos’, ik ben geen danskenner. Ik lees dans in eerste instantie als een theaterkijker: op zoek naar drama, niet naar cadans, een beetje zoals ik bij een vioolconcerto spontaan de de melodie volg en niet het ritme. Dit om maar te zeggen dat de voorstellingen van kabinet k (choreografen Joke Laureyns en Kwint Manshoven) voor mij verhalend werken; dat ik er vooral geuren, kleuren en sferen bij ervaar, herinneringen ook. En niet, zoals bijvoorbeeld bij het werk van Anne Teresa De Keersmaeker, de beroezing van geritmeerde abstractie.

17-02-2017
Annelies Deweerdt

Jassen, schoenen en sokken uit. We worden gewapend met een plastieken jas en een zaklamp, en krijgen een kaartje in de hand gestopt met een aantal richtlijnen. Vanuit de voorbereidende overgangsruimte treden we vervolgens een kleine begraafplaats binnen. Tien graven, voor elk van ons één. 

15-02-2017
Jan Dertaelen

Wat is taal? Hoe ontstaat taal? Wat is de relatie tussen taal en werkelijkheid, en wat bestaat er vóór de taal? Hoe betrouwbaar is de taal als instrument om vat te krijgen op de wereld? In Fünf leichte tanzspiele, de nieuwe voorstelling van collectief L’hommmm, worden vraagtekens geplaatst bij een van onze meest fundamentele eigenschappen: het gebruik van taal.

© Bart Grietens
13-02-2017
Vincent Focquet

“Same time tomorrow? Yes, same time.” Het einde van Raphaël belooft een eindeloze herhaling. Wat er zich de volgende dag op hetzelfde tijdstip opnieuw zal afspelen is een spel van gebruiken en gebruikt worden. Raphaël is een pure, soms grappige, maar vooral fascinerende dans van het actieve met het passieve.

Another One, © Maxim Storms & Lobke Leirens
10-02-2017
Evelyne Coussens

‘If you break my heart, I’ll break yours too.’ Twee personages, voor eeuwig opgesloten in tijdloosheid, in gezelschap van elkaars liefdevolle haat. Another one van Maxim Storms en Lobke Leirens is een voorstelling om van te huiveren.

03-02-2017
Simon Knaeps

In de nieuwe voorstelling van Zonzo Compagnie 3ACH! wordt het huis van Bach bezet door kinderen. Twee violisten geven er een rondleiding en dompelen het publiek onder in een muzikaal én visueel bad. Samen met het publiek dwalen ze rond in het imposante oeuvre van Johann Sebastian Bach.

© Emilie Jacomet
01-02-2017
Johanna Cockx

Johanna Cockx ziet Sketches on Scarlatti als een leven in hoofdstukken: plaatsen waar je toekomt en weer weggaat, wegen die samenkomen en weer scheiden; nu eens unisono, dan weer polyfoon. 

Loterij
31-01-2017
Kristof Jonckheere

Kristof Jonckheere, artistiek coördinator van kunstencentrum BUDA (Kortrijk), besloot onlangs om uit de poule van beoordelaars te stappen, die cultuurminister Sven Gatz moet adviseren om afgewogen subsidiebeslissingen te nemen. Hieronder kan u lezen waarom. 

© Kurt Van der Elst
24-01-2017
Pieter T'Jonck

Over wat gaat de nieuwe voorstelling van Benjamin Verdonck en Willy Thomas nu eigenlijk? Misschien gaat Wat ik graag zou zijn als ik niet was wat ik ben over de onzekere greep die kunstenaars hebben op de werkelijkheid. 

© Carly Wijs
23-01-2017
Carolina Maciel de França

 

Show confronteert ons met ons talent om iets eenvoudigs onnodig ingewikkeld te maken. Een nieuwe voorstelling van Carly Wijs over de magie van kwetsbaarheid. 

© Elize Van Aken
19-01-2017
Erwin Jans

Bruno Mistiaen schreef de voorbije twee decennia meer dan een dozijn theaterteksten waarin onze moraal een pijnlijke spiegel wordt voorgehouden. Toch doet zijn naam maar weinig belletjes rinkelen. Ten onrechte, want zijn door De Nieuwe Toneelbibliotheek uitgegeven teksten zijn een noodzakelijk tegengif voor de lichte kost die ons al te vaak wordt opgelepeld.

(c) Yuri van der Hoeven
16-01-2017
NieuwTG

Wat nu? NieuwTG, een groep van Gentse dramastudenten en jonge makers, kampeerde afgelopen week drie dagen lang in NTGent, naar aanleiding van de bestuurscrisis van de stadsschouwburg. Ze debatteerden er over de vraag hoe de werking van een kunstinstelling zoals deze er vandaag zou moeten uitzien. Aan media-aandacht geen gebrek. Het personeel en de bestuursleden van NTGent blonken dan weer uit in afwezigheid. Met deze slotspeech blikte NieuwTG kritisch terug op zijn ervaringen.

 

Dit artikel maakt deel uit van de reeks 'Quo vadis, NTGent', waarin negen uiteenlopende stemmen hun voorstel voor het Gentse stadstheater delen.

Tekening: Gerard Herman
16-01-2017
Chokri Ben Chikha

'Middenin de stad, middenin de wereld’: dat was de wervende slogan die Johan Simons destijds introduceerde bij NTGent. Het blijft een boeiend vraagstuk: hoe kan juist een stadstheater in die wereld een verschil maken? Volgens mij ligt het antwoord in ‘spelen’, in de ruimste zin van het woord. Het gaat erom de speelbaarheid in de stad te vergroten. Dat kan op meerdere manieren.

 

Dit artikel maakt deel uit van de reeks 'Quo vadis, NTGent', waarin negen uiteenlopende stemmen hun voorstel voor het Gentse stadstheater delen. 

Tekening: Gerard Herman
14-01-2017
Karlien Vanhoonacker

‘Huis van spelers’, ‘Midden in de stad, midden in de wereld’, NTG, Nederlands Toneel Gent, het Publiekstheater. De naam en de baseline van het theater in het centrum van Gent zijn de voorbije decennia behoorlijk vaak veranderd. Maar het DNA bleef zo goed als altijd hetzelfde: een klassiek ensemble. Is dat nog wel van deze tijd?

 

Dit artikel maakt deel uit van de reeks 'Quo vadis, NTGent', waarin negen uiteenlopende stemmen hun voorstel voor het Gentse stadstheater delen.

Tekening: Gerard Herman
13-01-2017
Dirk Pauwels

Er staat een groot gebouw in het midden van de stad. Een gebouw bedacht om in te spelen, om in te tonen. Bestaan er voor de mensen veel schonere dingen dan dat? Het zou goed zijn dat de Gentse schouwburg van NTGent weer een vuurtoren wordt, en niet zozeer een broeinest van de meest uiteenlopende kunstenaars en initiatieven. Dit is dan ook een pleidooi vóór schotten.

 

Dit artikel maakt deel uit van de reeks 'Quo vadis, NTGent', waarin negen uiteenlopende stemmen hun voorstel voor het Gentse stadstheater delen. 

Tekening: Gerard Herman
13-01-2017
Benny Claessens

Toen men mij vroeg om na te denken over hoe een stadstheater van de 21e eeuw er voor mij zou uitzien, dacht ik aan wat Johan Simons in de meeste interviews zegt over een stadstheater. Hij beschrijft het stadstheater als een schip met een bemanning, dat vervolgens de wereld rondvaart. Ik denk dat een stadstheater voor mij eerder een haven is. Een stilstand waar een allegaartje aan mensen aanmeert, op adem komt en dan weer vertrekt. En er anders vertrekt dan hoe men er aankwam.

 

Dit artikel maakt deel uit van de reeks 'Quo vadis, NTGent', waarin negen uiteenlopende stemmen hun voorstel voor het Gentse stadstheater delen. 

Tekening: Gerard Herman
12-01-2017
Evelyne Coussens

Als u mij vraagt naar mijn voorstel voor het NTGent van de toekomst, dan zeg ik: geen huis van spelers, geen huis van de kunsten, geen huis midden in de wereld, maar – en het klinkt wat pathetisch, ik weet het – een huis van noodzaak. Zo droom ik meteen ook de andere stadstheaters: als een plek waar enkel dingen gebeuren die op dit moment, in deze tijd, door al wie er binnen en buiten wandelt, noodzakelijk worden bevonden.

 

Dit artikel maakt deel uit van de reeks 'Quo vadis, NTGent', waarin negen uiteenlopende stemmen hun voorstel voor het Gentse stadstheater delen. 

Tekening: Gerard Herman
12-01-2017
Dominique Willaert

Het huidige publiek van NTGent is hoofdzakelijk blank en hoger opgeleid. Het weerspiegelt dus niet de stad, wel de eigen parochiale gemeenschap. Op zich is daar niets verkeerds aan, alleen laten we veel kansen liggen om een nieuw en gedeeld verhaal te creëren. Een stadstheater dat de gelaagde stedelijke realiteit tot onderwerp maakt van artistieke creatie, presentatie en publiekswerking, zal resulteren in zowel nieuw en gedurfd artistiek werk, als in een breder, heterogener publiek. Hoe?

 

Dit artikel maakt deel uit van de reeks 'Quo vadis, NTGent', waarin negen uiteenlopende stemmen hun voorstel voor het Gentse stadstheater delen. 

Tekening: Gerard Herman
11-01-2017
Mathieu Charles


NTGent verkeert in woelig water. Ingeperkte subsidies en interne strubbelingen leidden niet alleen tot het vertrek van artistiek leider Johan Simons, maar ook tot een wezenlijke identiteitscrisis. Hoe het schip weer vlot krijgen? Maar vooral: voor welke bestemming dan? Podiumtijdschrift Etcetera en cultuurmagazine rekto:verso vroegen negen uiteenlopende stemmen om het publieke debat aan te zwengelen met een eigen wervend toekomstvoorstel. Elke dag publiceren we de resultaten in duo op onze sites. De rol van het Gentse stadstheater is te belangrijk om ze alleen maar over te laten aan de raad van bestuur... Brainstorm hier rustig mee!

 

Een stadstheater verhoudt zich graag tot de canon, maar hoe breed gaat die? Van het NTGent van de toekomst zou je volgens Mathieu Charles mogen verwachten dat het – als het wil spreken voor en tot de hele stad – een breder spectrum aan verhalen zichtbaar maakt. Tijd voor een inhaalbeweging.

 

Tekening: Gerard Herman
11-01-2017
Hildegard De Vuyst

NTGent verkeert in woelig water. Ingeperkte subsidies en interne strubbelingen leidden niet alleen tot het vertrek van artistiek leider Johan Simons, maar ook tot een wezenlijke identiteitscrisis. Hoe het schip weer vlot krijgen? Maar vooral: voor welke bestemming dan? Podiumtijdschrift Etcetera en cultuurmagazine rekto:verso vroegen negen uiteenlopende stemmen om het publieke debat aan te zwengelen met een eigen wervend toekomstvoorstel. Elke dag publiceren we de resultaten in duo op onze sites. De rol van het Gentse stadstheater is te belangrijk om ze alleen maar over te laten aan de raad van bestuur... Brainstorm hier rustig mee!

 

NTGent verkeert in diepe crisis, interne disputen liggen op straat. Dat levert misschien niet altijd het fraaiste beeld op van de sector, maar op z'n minst maakt het ook publieke discussie mogelijk. Dat is volgens De Vuyst alleen maar toe te juichen. Waar moet het nu heen? Waar ze alvast niet in gelooft, is een artiest aan het roer van zo’n groot huis. 

Tekening: Gerard Herman
10-01-2017
NieuwTG

NTGent verkeert in woelig water. Ingeperkte subsidies en interne strubbelingen leidden niet alleen tot het vertrek van artistiek leider Johan Simons, maar ook tot een wezenlijke identiteitscrisis. Hoe het schip weer vlot krijgen? Maar vooral: voor welke bestemming dan? Podiumtijdschrift Etcetera en cultuurmagazine rekto:verso vroegen negen uiteenlopende stemmen om het publieke debat aan te zwengelen met een eigen wervend toekomstvoorstel. Vanaf 10 januari publiceren we de resultaten elke dag in duo op elk onze site. De rol van het Gentse stadstheater is te belangrijk om ze alleen maar over te laten aan de raad van bestuur...

 

Beginnen doen we onze reeks met het voorstel van NieuwTG, een groep van Gentse dramastudenten en jonge afgestudeerde theatermakers- en spelers, die van 12 tot 14 januari een Driedaagse organiseert in de schouwburg van NTGent: 'drie dagen die naar alle vrijheid worden ingevuld door NieuwTG met de uitnodiging aan iedereen om mee te komen luisteren, kijken, filosoferen en eten'. Bekijk hier de gelayoute versie van hun plan. 

09-01-2017
Mia Vaerman

In Capsaicin, de nieuwste voorstelling van Globe Aroma en regisseur Michiel Soete, zoekt een groep asielzoekers verwoed een nieuw beginpunt. In hun speurtocht naar geluk zijn ze op elkaar aangewezen.

De Brusselse organisatie Globe Aroma zet sinds 2010 participatieve kunstprojecten op met vluchtelingen, nieuwkomers-kunstenaars en buurtbewoners. De deelnemers werken steeds samen aan een artistieke productie onder leiding van een professioneel kunstenaar in residentie. 

03-01-2017
Jasper Delbecke

We moeten al teruggaan tot 2013 voor de laatste voorstelling van filosoof, bioloog en theatermaker Thomas Ryckewaert. Genesis was een drieluik geïnspireerd op het scheppingsverhaal waarin de zoekende mens ronddoolde op een post-apocalyptische planeet. Ruim drie jaar na datum duikt Ryckewaert terug op met Golem, een associatieve voorstelling die de vele facetten van het creëren in kaart tracht te brengen: de wilde dromen, de frustraties, de torenhoge ambities, de eenzaamheid en de waanzin die dreigt toe te slaan. 

29-12-2016
Charlotte De Somviele & Ciska Hoet

In het decembernummer van Etcetera schreef Evelyne Coussens over haar kopzorgen als commissielid bij het beoordelen van sociaal-artistiek werk binnen het nieuwe schottenloze kunstendecreet. Die worsteling concretiseerde ze in een recensie van Tutti Fratelli’s Addio Amore. Haar tekst ontlokte uitvoerige commentaar bij twee leden van de redactie van Etcetera. Lees hieronder de discussie die zich ontspon. 

29-12-2016
Evelyne Coussens

Deze recensie is een experiment. Als aanvulling op het artikel rond de inclusie van de sociaal-artistieke sector in het reguliere kunstenveld – en wat dat betekent voor onze blik op de kunsten – wil ik proberen om twee keer een andere bril op te zetten bij het schrijven over Addio Amore, de jongste productie van het Antwerpse sociaal-artistieke gezelschap Tutti Fratelli.

24-12-2016
Kristof van Baarle

From the ‘crisis play’ to the ‘memorial play’ to the ‘Syria play’. Current affairs are doing well in theatre. And yet this is not a matter of course for a medium that likes to invoke its slowness with regard to the flow of information that washes over us daily. But perhaps today, argues Kristof Van Baarle, we have a greater need for stories than for information.

24-12-2016
Tom Rummens

The realization that our society is becoming superdiverse is more topical than ever. Even more relevant is the question as to how we want to deal with this fact. The reactions to the attacks in Paris in early January 2015 [PL1] are telling: the Western world wavers between an us-them way of thinking in which repression has the upper hand, and a vision in which the attacks are seen as an extreme, fundamentalist act that has nothing to do with the otherness of large groups in society. That balancing act is laborious, and the sign of an age in transition and of an unsettled world. In the arts too, the hesitant handling of our superdiverse reality is striking. In youth theatre there is in this regard a great opportunity. The presence of a young audience that finds superdiversity almost a matter of course compels youth theatres to be dynamic.

 

20-12-2016
Annelies Van Assche

In her research, theatre scholar Annelies Van Assche investigates the working and living conditions of contemporary dance artists in Brussels and Berlin and how these affect the working processes, modes of working and eventually the artistic work itself. Her comprehensive research project ties dance studies to sociology by combining quantitative and qualitative research with the analysis of contemporary dance. Following the release of the first results included in a report, Annelies interviewed contemporary dance artist David Hernandez, whose Sketches on Scarlatti will premiere in Belgium in January at STUK.

12-12-2016
Jeroen Peeters

Bij het betreden van de zaal heten enkele medewerkers de toeschouwers welkom in drie talen. “De hele ruimte is toegankelijk, van de top van de tribune tot achteraan de buhne. Er is geen ideale kijkpositie, dus neem gerust de gelegenheid om rond te lopen en verschillende plekken uit te proberen. Geniet ervan.” In het programmablaadje zegt Heike Langsdorf nog een en ander over die uitnodiging aan de toeschouwers om zelf te kiezen waar ze naar willen kijken. Ze vergelijkt het met de publieke ruimte, “een omgeving waarin ontmoetingen kunnen plaatsvinden tussen soms heel verschillende soorten mensen.”

08-12-2016
Jasper Delbecke

Al negen jaar gaat Bruno Vanden Broecke de baan op met Missie (David Van Reybrouck, Raven Ruëll & Bruno Vanden Broecke / KVS) waarin hij gestalte geeft aan missionaris Grégoire Vanneste. Het is een beklijvende monoloog waarin de Witte Pater terugkijkt op zijn leven en werk in ‘de Congo’. Met Para (2016) levert datzelfde trio nu een voorstelling af die de tanden zet in een vergeten hoofdstuk van de Belgische geschiedenis: de grootschalige militaire vredesmissie in Somalië in 1992-93. 

07-12-2016
Bauke Lievens

“Sweet is the lore which Nature brings;

Our meddling intellect

Mis-shapes the beauteous forms of things; -

We murder to dissect.”

 

William Wordsworth 

07-12-2016
Bauke Lievens

“Sweet is the lore which Nature brings;

Our meddling intellect

Mis-shapes the beauteous form of things:—

We murder to dissect.”

 

William Wordsworth

28-11-2016
Pieter T'Jonck

Vive l’ Armée van Superamas begint zoals je dat verwacht van een Superamas-voorstelling: mooie vrouwen die over het podium paraderen tijdens een of ander ‘event’, dat overduidelijk enkel dient om de media beelden te leveren van een vrolijk en opwindend leventje vol volkomen voorspelbare ‘verrassingen’. De fantasie van een geslaagd publiek leven aan gene zijde van de realiteit. Vrouwen als exponent van dat onwaarschijnlijke, onzinnige, maar net daarom zo verleidelijke fantasma. Als je het kan filmen moet zo’n gewichtsloos leven ook ergens echt bestaan, niet? Dus valt het ook na te streven en te bereiken. 

25-11-2016
Sara Jansen

In May 2016, Japanese writer and director Toshiki Okada presented his latest production, Time’s Journey Through a Room, at the Kunstenfestivaldesarts in Brussels. It immerses the audience in an altered experience of time. In Okada’s theatre, past, present and future are interlaced. He experiments with heterochronic time in order to question what it means to live in the ‘now’.

24-11-2016
Ciska Hoet

Naar een duurzame, humane en holistische visie op de vluchtelingenproblematiek binnen de kunsten. 

De vluchtelingencrisis is al jaren een populair thema op onze podia. Toch opereert de vluchteling-kunstenaar zelf nog altijd in de marge. Andere impulsen en bevraging van eigen canon blijven zo achterwege. Hoe kan de kunstensector die noodzakelijke nieuwe stemmen een duurzame plek bieden?

17-11-2016
Johanna Cockx

Bâtard is een festival waar beginnende makers en denkers een vrijplaats vinden voor hun jongste ideeën en creaties op het vlak van theater, film, dans en performance. Néstor García Díaz en Bryana Fritz sluiten de laatste avond van het festival af met een double bill. Wat deze twee jonge makers met elkaar verbindt, is hun opleiding aan de hedendaagse dansschool P.A.R.T.S., waar ze in respectievelijk 2012 en 2014 afstudeerden. Bovendien delen ze vanavond allebei het podium met een laptop. Hun performances opereren op het spanningsveld tussen mens en digitale media.

10-11-2016
Mia Vaerman

Zelden zoveel reactie gehoord op een voorstelling: bij de try-out, na de première, en zelfs de week erna midden op straat. Leave a comment van het Brusselse theatergezelschap Tristero bestaat uit live vertolkte Youtube-commentaren op de film La Haine van Mathieu Kassovitz uit 1995. Sommige toeschouwers vonden de conceptuele eenvoud van de uitvoering schitterend, anderen bleven op hun honger bij zoveel minimalisme.

08-11-2016
Kristof van Baarle

“Cuckoo” staat in de gelijknamige voorstelling van de Zuid-Koreaanse theatermaker Jaha Koo niet voor de vogelsoort, maar wel voor een Zuid-Koreaans merk dat bekend is om zijn rijstkokers. Een kwartet van deze huishoudtoestellen, omnipresent in Japanse en Zuid-Koreaanse keukens, speelt de hoofdrol.

28-10-2016
Carolina Maciel de França

De stoelen vliegen in het rond in Café Müller. Het is een van de bekendste scènes van Pina Bausch’ gelijknamige choreografie uit 1978. Drie jaar na de heropvoering van deze succesvoorstelling van Tanztheater Wuppertal in de Antwerpse kunsttempel deSingel, toont het Nederlandse theatercollectief De Warme Winkel er nog eens het integrale stuk.

27-10-2016
Johanna Cockx

'Vereenzaamde man pas acht maanden na overlijden gevonden' luidt een krantenkop op 19 oktober in De Standaard. Diezelfde avond zit ik in Florian Fischers NTGent-debuut Kroniek of een man ligt dood in zijn appartement sinds 28 maanden. De actualiteit lijkt de fictie te hebben ingehaald. Ze zijn talrijker dan we denken: overledenen die maanden in vergetelheid verwijlen. Hun rekeningen worden doorbetaald, hun post geleverd, hun sociale mediaprofielen leven voort. De jonge Duitse regisseur Fischer neemt dit thema onder handen samen met twee vaste acteurs uit het NTGent-ensemble, Bert Luppes en Oscar Van Rompay, en danseres-choreografe Charlotte Vanden Eynde. 

26-10-2016
Amir Farjoun

The non-Broadway performing arts scene in New York is characterized by a painful lack of funding that almost makes the situation in Europe seem luxurious. In the work of the New York based Larissa Velez-Jackson and her group “Yackez”, this economic condition becomes an aesthetic that prompts a reconsideration of some contemporary assumptions regarding the relations of artistic production, presentation, consumption and critique – as well as their residual material. 

11-10-2016
Pieter T'Jonck

Een stuk dat Operville heet, dat moet wel over opera gaan. Maar de ‘Wild West’ klinkt er ook in na. Het lijkt op een toponiem als ‘Nuggetville’, zo’n inderhaast tijdens de goldrush opgetrokken stadje, dat al lang tot een spookstad vervallen is. Een plek waar alleen toeristen nog komen, een plek van verwarde en vooral vervlogen dromen. Op die ene zonderling na die nog steeds hoopt en gelooft dat hij er een goudader zal aanboren. De gelijknamige voorstelling van Ivo Dimchev is zo’n plek. Alles is er nog, maar het spookt er. 

06-10-2016
Jasper Delbecke

Tijdens Love at First Sight, het kersverse theaterfestival dat midden september door een tijdelijke alliantie van de Arenberg, DE Studio, d e t h e a t e r m a k e r, Monty, Toneelhuis, Troubleyn / Jan Fabre en Zuidpool in de stijgers werd gezet, lieten KASK-alumni Simon De Winne, Timeau De Keyser en Hans Mortelmans van Tibaldus hun Yvonne, Prinses van Bourgondië op de wereld los. 

05-10-2016
Pieter Vermeulen

BUY BUY ART verscheen op het moment dat de bespaarregering-Michel onder de noemer ‘het kerstakkoord’ aankondigde negen miljard euro vrij te maken voor bommenwerpers en ander oorlogstuig. Waar dat geld vandaag komt? Als nieuwjaarsboodschap verklaarde Bart De Wever enkele dagen later dat, wanneer het van hem afhangt, zijn regering alleen nog kan besparen in de sociale zekerheid. Voeg daar onderwijs, kunst en cultuur ook maar bij. Terwijl cultuurminister Gatz zijn bevolking in het ongewisse laat over de budgettering, spreken andere bewindvoerders klare taal.

04-10-2016
Frederik Le Roy

De Zwitser Milo Rau maakt ophef met een heel aparte vorm van ‘onderzoekstheater’. Daarbij deinst hij er niet voor terug historische gebeurtenissen zo letterlijk mogelijk na te spelen, of op radicale manieren te spelen met feitelijkheid, realiteit en representatie. We nemen hier drie strategieën onder de loep die Rau en zijn acteurs inzetten om samen met de kijker een toegang tot de werkelijkheid te forceren.

30-09-2016
Pascal Gielen

Theatermaker Willy Thomas, eerder werkzaam bij de KVS, werd onlangs artistiek directeur van ’t Arsenaal in Mechelen. Met het vernieuwde ARSENAAL/LAZARUS heeft hij ambitieuze plannen voor de stad. Daarvoor roept hij de hulp in van de politiek en, belangrijker nog, de bewoners. ‘Dit project zal alleen bestaan dankzij de Mechelaars.’

26-09-2016
Lieze Roels

Hannah De Meyer studeerde in 2015 af als performer aan de Toneelacademie van Maastricht, en zat sindsdien niet stil. Nadat ze met haar geprezen afstudeerproject Solace de ARTES-Jong Theaterschrijfprijs in de wacht sleepte, creëerde ze in samenwerking met Frascati en Jesse Vandamme ÜBERDRAMATIK, een kwetsbare ode aan de leegte die ons overvalt, wanneer de dood plots het leven infiltreertOf ook wel: “een multidisciplinaire soiree van de slapeloosheid.” Eenzelfde aandacht voor verlies ontvouwt zich in haar voorstelling Vast glowing empty page, zij het in een volledig ander jasje. Ditmaal geen ritualistische performance, maar een intiem en gestileerd familiedrama – verbeeld door Luca Szymkowiak en Daan Couzijn. 

26-09-2016
Carolina Maciel de França

Geef me je telefoon en ik zeg je wie je bent. Je zult je geloof afvallen en je land in de steek laten. Je zult je buur wantrouwen en je huwelijk almaar uitstellen. En in je nabije toekomst zie ik... gewoon veel ‘ik’ eigenlijk. Het statement is niet van mij maar van Ross Douthat, schrijver en blogger bij de New York Times. Hij denkt dat we allemaal lid zijn of worden van de (Facebook)groep van het individualisme en fantaseert daar veel jointjes en selfies bij. De quote kwam eerder voorbij in de teaser die choreograaf Jan Martens voor zijn voorstelling Ode to the attempt gebruikt. Het volledige artikel van Douthat gaat over een theorie van Robert Nisbet, die in Quest for Community beweert dat hoe individualistischer de maatschappij wordt, hoe meer mensen zich op andere manieren proberen aan een groter geheel te verbinden. Waar Nisbet het fenomeen linkte aan de opmars van nationalisme, communisme en facisme, hebben we nu ook nog het internet om rekening mee te houden, zegt Douhat. Hét platform waar je altijd gelijkgezinden vindt.

22-09-2016
Sébastien Hendrickx

‘Breathe, just breathe. And imagine something new.’ After sitting for a gruelling 24 hours you at last hear the closing words of Mount Olympus. A quarter of an hour earlier the audience in the Bourla Theatre in Antwerp had stood up en masse already to cheer on Jan Fabre’s ‘warriors of beauty’ who, covered in colourful layers of paint and glitter, were rhythmically shaking their backsides up and down in the direction of the audience. It’s called twerking. This dance move became world famous thanks to superstar Miley Cyrus who, in the world of mainstream pop culture, enjoys the dubious status of having pushed back even further the limits of the pornification of the human body. What does Fabre himself actually understand by ‘something new’? The aura of a heroic social resistance hangs around his ubiquitously hyped, superlative-laden ‘masterpiece’, while the performance merely reproduces the dominant ideology of our time in a heightened form. 

22-09-2016
Pieter T'Jonck

Naar aanleiding van het Jeroen Bosch-jaar zette LOD Muziektheater een opera over zijn werk op het getouw. De Portugese componist Vasco Mendonça schreef de muziek waarvoor Dimitri Verhulst het libretto leverde. De regie is in handen van Kris Verdonck. Uitgangspunt: een vakantieresort op Lampedusa als hedendaagse vorm voor de helse, surrealistische wereld van Bosch’ schilderijen. Op papier klinkt het als een intrigerende combinatie, maar op het podium pakt de saus niet.

20-09-2016
Sébastien Hendrickx

Johan Simons ligt al even onder vuur, niet zozeer als regisseur maar als artistiek leider. In de State of the Union die criticus Wouter Hillaert enkele weken geleden uitsprak bij de opening van Het Theaterfestival, nam hij ’s mans schijnbaar astronomische loon en expansiedrift nog op de korrel. Simons combineert het artistiek leiderschap van NTGent en de Ruhrtriennale. In 2018 ruilt hij die toppositie bij het internationale festival voor het intendantschap van het Schauspielhaus Bochum. Zijn rol bij het grote fusieproject Theater Rotterdam werd door het opflakkerende protest een stuk kleiner dan gepland. En maar goed ook, teveel macht en middelen concentreren bij één speler blijkt zelden een gezonde zaak. Tussen neus en lippen door bazelt de verdediging nog iets over ‘peanuts’ en ‘monkeys’… Het meritocratische argument staat of valt natuurlijk met de kwaliteit van Simons’ artistieke werk. Is het nog zo goed als de aficionados beweren? 

20-09-2016
Pascal Gielen

KVS-directeur Michael De Cock over kunst als maatschappelijk bindmiddel

De samenleving vormgeven en haar toekomst verbeelden: Michael De Cock (43)  steekt zijn ambities als kersvers artistiek leider van de KVS niet onder stoelen of banken. Maar is dat wel de opdracht van een cultuurhuis? En hoe pak je zoiets aan in een complexe stad als Brussel én in een sector die steeds meer in onderlinge competitie dreigt te verzanden? ‘Brussel is de toekomst van de Europese kunsten.’

15-09-2016
Eva Decaesstecker, Filip Tielens & Mats Van Herreweghe

Minister Sven Gatz berooft de kunstensector van zuurstof en slagkracht. 

De recente subsidieronde van cultuurminister Sven Gatz (Open VLD) liet een heleboel organisaties in de kou staan. Een positieve beoordeling bleek geen garantie op structurele overheidssteun. Enkele tientallen organisaties met een goed rapport werden zonder pardon op droog zaad gezet. Maar ook organisaties die er volgens de minister stevig op vooruitgaan, hebben weinig reden tot juichen. Vrijwel niemand kreeg het bedrag dat geadviseerd werd door de beoordelingscommissies. Veel spelers die al op hun tandvlees zaten, krijgen het nu nog moeilijker om hun toekomstplannen waar te maken. 

Zeven organisaties verheffen hun stem: Platform-K, rekto:verso, Tristero, Hiros, Ensemble Leporello, Toneelhuis en Voetvolk. 

12-09-2016
Carl Lavery

Set in the leafy grounds of Holmwood House in Glasgow’s Southside, Simon Starling and Graham Eatough’s performance At Twilight: A play for two actors, three musicians, one dancer, eight masks (and a donkey costume) was a successful example of the Common Guild Gallery’s commitment to putting visual art and theatre into innovative dialogue. The performance, which combined dance, music and drama, was striking for its structure, for the way in which W.B. Yeats’ Noh-inspired, symbolist play At The Hawk’s Well was placed within the framework of an artist’s talk or public lecture.

18-08-2016
Pieter T'Jonck

Alceste, een opera van Christoph Willibald Gluck in een regie van Johan Simons en onder de muzikale leiding van René Jacobs, mocht de Ruhrtriënnale van dit jaar (de tweede onder leiding van Simons) openen. Muzikaal was de voorstelling een schot in de roos, maar dramaturgisch leverde de inzet van indrukwekkende middelen teleurstellend weinig op. Misschien loont het gewoon niet om opera’s als deze te ensceneren zoals een grand opéra uit de 19e eeuw. Een concertante uitvoering zou minstens zo beklijvend kunnen zijn. 

AMBUSH
07-08-2016
Daan Nicolay

Bij het binnenkomen van de zaal begroet R’m Aharoni het publiek vriendelijk. Hij staat alleen in een leeg speelvlak – op een camera en een stoel na – en legt kort uit wat hij van plan is te doen deze avond. Hij wil het publiek vier redevoeringen over macht presenteren. Elke redevoering werd oorspronkelijk uitgesproken tussen 1863 en 2012, door verschillende politieke activisten. Achter Aharoni is een citaat geprojecteerd over het spreken als laatste betekenisvolle handeling die voor de verdrukten overblijft. Het is een oproep om je stem te laten horen.

05-08-2016
Kristof van Baarle

MOORE BACON! is zoals de titel het reeds doet vermoeden, sterk beïnvloed door het oeuvre van beeldend kunstenaars Henry Moore en Francis Bacon. Kersvers afgestudeerde KASK-theatermakers Bosse Provoost en Kobe Chielens – de eerste regisseert, de ander speelt – verkennen in deze voorstelling de relatie tussen het lichaam en licht. Chielens’ naakte lichaam wordt daarbij letterlijk plastisch: het neemt verschillende vormen aan en beweegt langzaam van de ene houding naar de andere. Boven of onder, schouders of bekken, armen of benen, ze zijn bij momenten niet van elkaar te onderscheiden.

02-08-2016
Eline Van de Voorde

Tamar Blom en Francesca Lazzeri brengen op Theater aan Zee When everything is human, the human is an entirely different thing, een onderzoek naar de vraag of een mens kan samensmelten met zijn omgeving. Ze beschrijven het zelf als “een gevoel van eenwording met het universum”, waarin ze afstand nemen van hun eigen identiteit om op te gaan in een groter geheel. Deze performance toont een kruising tussen beeldende kunst en theater, waarbij een fysieke uitdaging niet wordt geschuwd.

02-08-2016
Jan Dertaelen

Tussen de muren van het lege, witglanzende zwembad klinkt een schuchtere stem. 'Gaat het?' En dan, vertwijfeld: 'Hoe gaat het?' Ze staat daar alleen, in het zwart gehuld, klein en kwetsbaar te midden van het blinkende wit van het leeggelopen bassin: Dounia Mahammed, dit jaar afgestudeerd aan KASK met haar voorstelling Salut Copain. Ze nodigt ons uit tot haar wonderlijke universum en trekt ons een wereld binnen van ongerijmdheden, van verwarde ontmoetingen, absurde situaties en onbegrijpelijk gedrag. Een wereld die niet spoort, die ons in al zijn facetten verbaast, en waarvan langzaam duidelijk wordt dat het de onze is.

30-07-2016
Evelyne Coussens

Ik word altijd een beetje wantrouwig wanneer een voorstelling zichzelf een ‘oefening’ noemt – het klinkt als een voorafname op een mislukking, en zeg niet dat de makers ons niet hebben verwittigd. In het geval van OER, van de Vlaams-Nederlandse ‘collectie’ theatermakers BOG, mislukt de oefening inderdaad grandioos, maar dan bedoel ik op grandioze wijze, want de mislukking van de poging om niet te denken – dat is de inzet – leidt tot een bloedmooie en uiterst reflectieve voorstelling. 

19-07-2016
Eline Van de Voorde

Over een nieuwe voorstelling geeft Studio Orka op voorhand nooit veel prijs. Dit Gentse locatietheatergezelschap houdt ervan om het mysterie van het theater te bewaren. Een tactiek die haar dienst al meermaals heeft bewezen. Dit betekent echter niet dat we zonder verwachtingen naar hun voorstellingen gaan kijken. Integendeel, Orka’s reputatie gaat hen voor. We kijken uit naar goed verborgen technische hoogstandjes, speelse vertellers, humor en melancholie die oud en jong verwonderen en ontroeren.

11-07-2016
Demos

Vorige week maakte Vlaams Minister van Cultuur Sven Gatz bekend welke kunstenorganisaties in de periode 2017-2021 werkingssubsidies zullen ontvangen van de Vlaamse overheid. Bij de groep van ‘grote’ verliezers steekt er volgens ons één met kop en schouders bovenuit: kunstenaars met een beperking en kunstenaars met een psychische kwetsbaarheid. Van de drie kunstenorganisaties die zich specifiek richten op kunstenaars met een beperking, verliezen maar liefst twee hun subsidies: Tartaar uit Lennik binnen theater en Platform K uit Gent binnen dans. Enkel Wit.h in Kortrijk hield stand. De enige organisatie in Vlaanderen die werkt met kunstenaars met een psychische kwetsbaarheid verdwijnt: Pas-sage - beter gekend als Kunsthuis Yellow Art - uit Geel binnen de beeldende kunst. De gevolgen van deze beslissing zijn zorgwekkend en dermate vergaand dat wij ons afvragen: heeft de minister dit over het hoofd gezien? 

Een persbericht van Demos, kenniscentrum dat inzet op het vernieuwen en verdiepen van de participatie van kansengroepen aan cultuur, jeugd en sport. 

27-06-2016
Evelyne Coussens

Moeten we het hebben over het feit dat Fikry El Azzouzi een Belgische schrijver is van Marokkaanse origine? Moeten we het hebben over het feit dat Sara De Roo een blanke actrice is bij een gevestigd Vlaams theatergezelschap? Moeten we in een recensie over de monoloog Alleen de artistieke analyse maken van het kunstwerk, of ook de sociaal-morele evaluatie van een samenwerking die blijkbaar (door het expliciet benadrukken van het culturele ‘verschil’) in de media wordt ervaren als ‘bijzonder’? De vragen zo provocatief stellen is ze natuurlijk beantwoorden. In de context van een kunstkritisch artikel vind ik de afkomst van de makers relevant noch interessant. Hopla, dat hebben we dan – weliswaar met een mooie praeteritio – ook alweer gehad. 

22-06-2016
Klaas Tindemans

Onder de lijst van personages van Krankheit der Jugend staat in de heruitgave uit 1947 een opmerkelijke aanwijzing: “Die Mädchen durchwegs sehr jung, die Männer etwas älter”. (De meisjes gemiddeld zeer jong, de mannen iets ouder.) De opmerking suggereert subtiel een seksueel machtsevenwicht, of juist een gebrek hieraan. Feitelijk zijn deze leeftijdsverschillen in het stuk van de Oostenrijkse schrijver Ferdinand Bruckner immers bijkomstig, hij portretteert studenten geneeskunde, van wie sommigen bijna afgestudeerd zijn. In ieder geval gaat het in de dramatische handeling om de schijnbare zuiverheid van de seksuele aantrekkingskracht, die enkel bij de jeugd zou spelen. Het enige iets oudere personage, Alt, is seksueel neutraal, of minstens onaangenaam dubbelzinnig, en hij speelt amper een rol in het machtsspel dat Bruckner beschrijft. Bij een enscenering van Zieke Jeugd kan de vraag dus zijn hoe deze (valse) schijn van onschuld zijn glans verliest en ontaardt in een onverwachte maar, achteraf bekeken, onvermijdelijke doodsdrift. Het zou Bruckners vraag kunnen zijn, en die blijft ook vandaag relevant. 

20-06-2016
Frank Keizer

Op de rij achter mij noemde iemand de voorstelling na afloop heel herkenbaar. Opvallend voor een stuk dat zo met rollen en identiteiten speelt. Niet dat ik vies ben van herkenning overigens: het kan enorm bekrachtigend zijn. Maar vaak wordt een kunstwerk pas echt interessant als je jezelf juist niet meer terugziet in wat op de scène gebeurt. Daardoor ontstaat ruimte voor een ander beeld van jezelf, misschien zelfs van een ander leven. Naar de voorstelling Privacy van Wunderbaum en De Warme Winkel kun je op beide manieren kijken.

17-06-2016
Filip Tielens

De Bijlmer, het is één van de meest beruchte wijken van Nederland. Gelegen in het Zuid-Oosten van Amsterdam, helemaal aan de rand van de stad, aan de eindhalte van de metro. Veel “blanke” Nederlanders passeren er enkel wanneer ze naar een match van Ajax gaan of een concert in de Heineken Music Hall meepikken. De Bijlmer werd 50 jaar geleden rond tekentafels bedacht en in één keer neergepoot, volgens de modernistische overtuiging dat zo’n totaalconcept dé toekomst was waar iedereen zou willen wonen. 

15-06-2016
Evelyne Coussens

‘We zijn al begonnen aan onze “Tournee Méditerranée”’, knipoogt Jean-Louis Colinet aan het eind van het gesprek naar Jan Goossens. Dat klopt: beide scheidende theaterdirecteurs ruilen binnenkort het wat koude en sombere Brussel – en we spreken nog vóór de aanslagen – voor een levendige havenstad aan de Middellandse Zee. Colinet, twaalf jaar aan het hoofd van het Théâtre National, engageert zich voor het Napoli Teatro Festival. Een van zijn gesprekspartners voor de editie van 2017 is … Jan Goossens, in zijn nieuwe gedaante als artistiek directeur van het Festival de Marseille.

14-06-2016
Mia Vaerman

Benny Claessens brengt voor zijn tweede creatie bij NTGent vijf essentiële levensfases op scène. Learning how to walk, learning how to talk, learning how to touch, learning how to be alone, learning how to die: allemaal existentiële kwesties. Goed voor theater. Maar met de laatste twee stappen van het groeiproces is de regisseur zelf nog niet klaar, lijkt het. 

13-06-2016
Evelyne Coussens

Wat is een regisseur, wat maakt iemand tot een goede regisseur, een grootse regisseur? Of zelfs: een kunstenaar? Moeilijke vragen die om de zoveel tijd opnieuw oppoppen, meestal in deeldiscussies rond termen als ambacht of noodzaak, die op hun beurt vaak voorgesteld worden als twee elkaar uitsluitende begrippen – alsof teveel ambacht de noodzaak zou doden, en een brandende drive zich niet zou laten vertalen in een wellmade play. Op een gegeven moment stelt zich ook altijd weer hetzelfde epistemologische probleem: hoe ziet noodzaak eruit? Over ambacht zijn critici het meestal sneller eens, maar waaraan herken je noodzaak, hoe kan bewezen worden dat die er is, of niet is, zonder in het hoofd en het hart van de regisseur te kruipen? En hoe arrogant is het om als criticus daarover iets te willen zeggen?

06-06-2016
Jan Dertaelen

Slechts heel af en toe slaagt een voorstelling erin je het gevoel te geven dat je een zeldzaam voorrecht geniet, dat je als toeschouwer bent uitverkoren om deel te nemen aan een oeroud, geheim ritueel. Je wordt toegelaten tot landschappen die anders verborgen blijven. Er is een stem die je rechtstreeks aanspreekt, er zijn ogen die vanaf de scène naar je terugkijken, die tot diep in je ziel turen. Wat er dan ontstaat: een openbloeiende verwondering omwille van de weelde van dit leven, de uniciteit van ieder individu, en de rijkdom van de geest. Zo’n voorstelling is Fever Room van de Thaïse regisseur Apichatpong Weerasethakul.

03-06-2016
Johan Thielemans

Met zijn bewerking van John Osbornes The Entertainer uit 1957 krijgt muziek opnieuw een belangrijke plek in het werk van Christoph Marthaler. Het is niet het enige element dat de voorstelling representatief maakt voor het oeuvre van de regisseur van de tristesse. Johan Thielemans benoemt enkele artistieke principes die al van bij het prille begin de signatuur bepalen van de ‘lachende pessimist’. 

03-06-2016
Etcetera

HET BESTE VAN DERTIG TIJDSCHRIFTEN GRATIS IN JE MAILBOX!

Je verslindt de cultuurpagina’s van kranten en weekbladen, maar vindt daar te weinig verdieping en nuance? Dan is Folio iets voor jou!

02-06-2016
Mia Vaerman

In zijn nieuwste groepsvoorstelling Inaudible neemt Thomas Hauert het op tegen de gedoodverfde klanken van Amerikaans componist Gershwin, en voor zijn minder gekende complexe stijl- en ritmeschakeringen. Meteen een aanzet voor de dansers van ZOO om zelf choreografische genres te remixen. Met virtuositeit en humor. 

02-06-2016
Lieve Dierckx

Na Fruits of Labor, de nieuwste creatie van Miet Warlop, kom ik met een dubbel gevoel buiten. Aan het eindbeeld van de voorstelling ligt dat niet. Dan stijgt uit de licht krankzinnige chaos van het spekgladde podium een werveling op van ritueel wentelende sculpturen en instrumenten. Drie performers zingen elk roerloos op hun eigen elektrisch aangedreven draaischijf, het soort dat je gebruikt om vormen uit gips en klei te draaien. Rond een hoge pin op een andere schijf wond net voordien één van de performers een eindeloos lang lint, tot een vrouwelijk silhouet verschijnt. Tussen hen in tollen rond hun eigen as de slaginstrumenten die voordien in gecontroleerde orde opgesteld stonden. Daartussen leidt een grote witte bal een eigen leven. Objecten als personages, personages die objecten worden - Warlop pur sang dus. Maar als je aandachtig luistert, blijken de haast zoemende stemmen van de performers in de slotsong steeds dezelfde woorden te herhalen: “Is this my world where I belong?” Net dat vraag ik me af na de voorstelling: in hoeverre behoort deze voorstelling toe aan zichzelf? 

01-06-2016
Evelyne Coussens

Theater Artemis en De Warme Winkel maakten met De Meest Zwaarmoedige Voorstelling Ooit (waarvan het hele publiek moet huilen) een voorstelling over de fictie van het lijden – en over hoe echt die fictie kan zijn. Daarmee vatten regisseur Jetse Batelaan en de ploeg op een hilarische maar ‘serieuze’ manier het wezen van de meest onbegrijpelijke variant onder de mensen: de puber.

31-05-2016
Marijn Lems

´Hee, ik heb hier bereik!´ De man die naast de grafkist zijn telefoon omhooghoudt is zo verbaasd dat hij het decorum dat bij een begrafenis gepast zou zijn even laat varen. Hij staat dan ook middenin de Verboden Zone, het gebied rondom Pripyat dat in 1986 na de Tsjernobylramp volledig geëvacueerd werd. Er wonen nog maar twee mensen in het dorpje Zvizdal: Pétro en Nadia, een bejaard echtpaar dat koppig weigerde om hun geboorteplaats te verlaten. Gefascineerd door hun verhaal volgde BERLIN hen over een periode van vijf jaar.

25-05-2016
Pieter T'Jonck

‘A possibility of an abstraction’ , een voorstelling van de Nederlandse scenografe en kunstenares Germaine Kruip op het Kunstenfestivaldesarts 2016 kent een voorloper of dubbelganger. In 2015 toonde Germaine Kruip tijdens Performatik 2015 in Bozar al ‘A possibility of an abstraction – a square dance’. Toch is er op het eerste gezicht echter geen raakpunt tussen beide werken.  Biedt dat een invalshoek om de inzet van het laatste werk beter te begrijpen? 

25-05-2016
Bauke Lievens

Laat ons wel wezen. Milo Rau wordt niet voor niets de meest spannende Europese regisseur van het moment genoemd. Onder de naam IIPM (International Institute of Political Murder) behandelde de Zwitserse theatermaker reeds de genocide in Congo (Hate Radio, 2014), het proces van Ceaucescu (The Last Days of the Ceaucescus, 2010), de oorlog in Syrië en het failliet van het oude Europa (The Civil Wars, 2014), of de drijfveren van de Noorse terrorist Anders Brevik (Brevik’s Statement, 2013). Zijn voorstellingen worden vaak aangeduid met de term ‘politiek documentairetheater’ en zijn de neerslag van maandenlang onderzoek ter plaatse. Rau werkt regelmatig volgens het procedé van de re-enactment en bedient zich van wisselende formats zoals de performance-lecture, het radiohoorspel, of het naspelen van processen met échte rechters en advocaten. Zijn werk veroorzaakt steevast opschudding in de media en de maatschappelijk-politieke context die het omringt en behandelt. De ophef rond zijn werk gaat datzelfde werk zelfs vaak vooraf. 

25-05-2016
Marijn Lems

Jozef Wouters was toch heel erg duidelijk geweest. In zijn vraag aan een vijftiental theatermakers, choreografen en andere kunstenaars om na te denken over welk landschap zij in het theater verbeeld zouden willen zien, had hij gestipuleerd dat er in het eindproduct hoe dan ook geen tekst aan te pas zou mogen komen. Toen zijn enige eis massaal werd genegeerd en slechts drie makers erin slaagden om daadwerkelijk alleen met een beeld te komen, zag Wouters zich echter genoodzaakt om de regels aan te passen.

25-05-2016
Jasper Delbecke

Hoe kunnen het ongenoegen, de onmacht en de frustratie over de koers die onze samenleving vaart gekanaliseerd en ingezet worden om tot alternatieve vormen van collectiviteit en identiteit te komen? Hoe kunnen diverse krachten de maatschappij, de vastgeroeste denkkaders en formules waarmee we onze wereld waarnemen en vormgeven van onderuit veranderen? Het zijn legitieme vragen die intellectuelen en kunstenaars al jarenlang bezighouden.

Diezelfde vragen vormen ook het uitgangspunt van Edit Kaldors Web of Trust.

20-05-2016
Joachim Ben Yakoub & Fida Hammami

The censorship and strict regulation of the public sphere during autocratic times in Tunisia took their toll on artistic freedoms as they anesthetized most of cultural life. The revolutionary movement however marked the beginning of the 21st century in a hopeful way. Five years later, the Nomadic Art Center, Moussem, invited five young Tunisian directors to show their work on the stages of BOZAR and the  “Maison des Cultures” in Brussels.   The festival explored how artists look back on this period and tackled the question how artists can contribute to the construction of a new social conscience on the ruins of an autocratic regime.

18-05-2016
Etcetera

Etcetera zoekt een stagiair(e)

 

Wil je graag meedraaien met de kernredactie van Etcetera en een unieke blik werpen achter de schermen van een cultuurtijdschrift? 

04-05-2016
Kristof van Baarle

If I can make it there, I can make it anywhere zingt Frank Sinatra over New York. Dat moet Van Hove ook gedacht hebben toen hij naar Broadway trok, waar hij intussen aan zijn negende productie toe is. The Crucible is Arthur Millers klassieker uit 1953 over de Salem Witch Trials uit de 17e eeuw, een episode van heksenvervolgingen in de Amerikaanse geschiedenis waarbij valse beschuldigingen van een aantal jonge meisjes een ware klopjacht en serie ophangingen veroorzaakte. De tekst is geen onbekende in het doorgaans erg traditionele en vooral commerciële Broadway-theatercircuit en wordt regelmatig opgevoerd. Spannend dus wat een Europese regisseur, met zowat een eigen traditie in teksttheater, komt bijdragen aan dit veld. Dat blijkt helaas bitter weinig te zijn en de kijker die Van Hoves werk met Toneelgroep Amsterdam gewend is, blijft met veel vragen achter. 

03-05-2016
Jan-Jasper Persijn

Een oorlog is voorbij, maar gaat onverminderd door in de hoofden van de betrokken partijen: wat rest is meer verwarring, wraaklust, een willekeurig moorden. Alessandro Baricco’s novelle Senza Sangue brengt twee mensen samen die slechts enkele seconden verleden delen, maar hun leven lang rond dat ene moment zijn blijven draaien. 

29-04-2016
Klaas Tindemans

De classificeerders van het oeuvre van William Shakespeare rekenen The Winter’s Tale tot de zogenaamde problem plays. Over wat deze stukken – waaronder ook o.a. Measure for Measure en Timon of Athens gerekend worden – problematisch zou maken, zijn theaterhistorici minder eensgezind. Dat dit drama zowel elementen uit de tragedie als uit de komedie – duidelijke, canonieke genres – zou bevatten, overtuigt niet. De shakespeareaanse notie van genre is zeer weinig normatief, anders dan bij de tragédie van Racine. Men ging trouwens pas over problem plays spreken in de 19de eeuw, toen genres een veel belangrijker categorie waren geworden, en ook omdat de idee veld had gewonnen dat in een toneelstuk een moreel probleem als zodanig centraal kon staan - een burgerlijk probleem met name - dat de zekerheden van een door vooruitgang gekenmerkte samenleving op de helling zette.

28-04-2016
Jan Dertaelen

Het was in de lente van 1948 dat toneelauteur Arthur Miller eigenhandig een hut bouwde in de wouden van Connecticut, om er te werken aan een stuk waarvan de eerste twee zinnen al geruime tijd door zijn hoofd spookten: ‘Willy?’ ‘It’s all right. I’m back.’ Na zes weken opsluiting kwam hij naar buiten met een tekst die legendarisch zou worden: Dood van een handelsreiziger. Hij won er prompt de Pulitzer-prijs mee en sindsdien behoort de tekst tot de literaire canon van de twintigste eeuw. Dezer dagen waagt t,Arsenaal zich aan een productie waarin o.a. Lucas Van den Eynde (Willy Loman), Mieke De Groote (Linda Loman) en Peter De Graef (Charley) de tekst naar hun hand zetten. Michael De Cock voert de regie, maar een klassieker van dit formaat laat zich niet lichtvaardig bewerken. Het vergt niet alleen groot vakmanschap, maar ook de juiste dosis eigenzinnigheid om een opdracht als deze tot een goed einde te brengen. Helaas is dat niet helemaal gelukt.

26-04-2016
Jasper Delbecke

Het lentefestival BOUGE B presenteert in deSingel al negen jaar de jongste dansproducties van  aanstormend dans- en performancetalent uit binnen- en buitenland. Daarnaast krijgen de gevestigde makers uit het nationale en internationale podiumkunstenveld de kans om hun nieuwste creaties aan het grote publiek voor te stellen. Na onder andere Florentina Holzinger, François Chaignaud, Meryem Jazouli en Jan Martens in eerdere edities, is het dit jaar de beurt aan Miet Warlop, Inga Huld Hákonardóttir, Paula Rosolen, Radouan Mriziga, Dana Michel en Helder Seabra om de grenzen van dans en performance af te tasten. Een van onze Etcetera-recensentenging bij de opening van het festival kijken naar Prins of Networks van Rodrigo Sobarzo en 5 Seasons van Katie Vickers, Benjamin Pohlig en Gaspar Piano.

31-03-2016
Jasper Delbecke

Met de zes-uur durende performance Schwalbe speelt een tijd sloot het Nederlandse theatercollectief Schwalbe een week af vol Schwalbe-voorstellingen. Onder de noemer Schwalbe Speelt Alles werd hun jongste project voorafgegaan door de herneming van Spaar ze (hun afstudeerproject uit 2008), Schwalbe speelt op eigen kracht (2010), Schwalbe speelt vals (2012), Schwalbe zoekt massa (2013). De spanning tussen massa en het individu, de strijd tussen collectiviteit en individualiteit is een constante in de woordeloze en extreem fysieke performances die Schwalbe brengt. 

30-03-2016
Jan Dertaelen

Niets blijft bestaan en alles gaat verloren. In zijn groots opgezette performance Serial Drummer Girls brengt Koen Theys de stroming van de atonale, seriële muziek naar de uitverkoop. Maar dat doet hij in stijl en met een overdaad aan pracht en praal die niet moet onderdoen voor die van het autosalon. De seriële muziek is dood, leve de seriële muziek! Of toch niet?

23-03-2016
Eline Van de Voorde

Zoeken naar schoonheid in eerlijkheid, dat is wat Koen De Preter intrigeert. Zijn dansvoorstellingen gaan niet over het nastreven van virtuositeit of perfectie, maar over het zoeken naar natuurlijke bewegingen die dicht bij de dansers liggen, om zo ook de persoon achter de danser te kunnen laten zien. Het is een credo dat niet alleen in To Belong centraal staat, maar De Preters gehele werk kenmerkt. Het doet denken aan art brut, hoewel zijn esthetiek er niet mee te vereenzelvigen is. Ook De Preter beoogt geen volmaaktheid of ‘goede smaak’, maar doet dit zonder de conventies van de hedendaagse dans volledig te negeren of af te wijzen. Het is een zoektocht naar verscheidenheid en menselijkheid. Dit resulteert in een andere blik op schoonheid, waarbij het ruwe, oprechte en spontane primeert. 

21-03-2016
Jasper Delbecke

De Franse schrijver, acteur en regisseur Robert Cantarella gaat al een aantal jaar de baan op met Faire Le Gilles, een re-enactment van een aantal spraakmakende colleges die Deleuze gaf aan de gerenommeerde Université Paris VIII (Vincennes). Op een bijna obsessieve manier geeft Cantarella gestalte én stem aan de figuur en het denken van de Franse filosoof. Het theatrale is in de re-enactment gereduceerd tot het minimum. Buiten de mededeling dat wie zijn inschrijvingsformulier nog niet had binnen gebracht in het secretariaat, doet er voor de rest weinig denken aan een duf auditorium waar Deleuze zijn colleges gaf. Cantarella doet het op scene enkel met een stoel en de zichtbaar aanwezige oortjes waarlangs de filosoof hem de tekst influistert. Elk moment waarop Deleuze’s stem stokt, aarzelt of zelfverzekerd klinkt, wordt door de kunstenaar geproduceerd. 

17-03-2016
Julien Bruneau

We are constantly busy interpreting. Throughout the day, throughout our lives, we incessantly try to make sense of what happens to us. We read our surroundings to know whether it is safe to cross the street. We read other people to decipher whether they are inimical or ready to support. We read our bodily sensations to make sure we don't eat too much or get a cold. We read our own history to contemplate whether we have made the right choice in life. We read the newspaper to build an opinion about politics. We read the clouds to have fun imagining figures and stories. Depending on our profession, we might read proton flux, grant applications, water pipes, stock market cash flow, trends, trees...

26-02-2016
Eline Van de Voorde

Ze staan er wat raar bij op hun kleine pedestal. Ondergoed aan, bruine zak over het hoofd. Het is een beeld dat vele associaties oproept en ons meteen nieuwsgierig maakt. We proberen uit te zoeken wie er precies staat. Kunnen we iemand herkennen? Platform K brengt in hun dansvoorstellingen mensen met een beperking samen met reguliere kunstenaars. Hier zijn het twee dansers van Les Ballets C de la B met drie dansers met een beperking. Ongewild vragen we ons misschien af of we zien wie de dansers van Les Ballets C de la B zijn en wie de dansers met een beperking zijn. De bruine zakken zijn meteen ook een statement. We worden belemmerd in onze zoektocht naar herkenning. We weten niet hoe de dansers er uitzien. 

23-02-2016
Dries Douibi in samenwerking met Charlotte De Somviele

Met de eerste indienronde voor de projectsubsidies in september 2015 werd het nieuwe Kunstendecreet operationeel. Dat decreet, dat nog onder Joke Schauvliege werd goedgekeurd, is onmiskenbaar het resultaat van veel goede intenties. Een nieuw evaluatiesysteem moest de peer review-beoordeling kwalitatief verbeteren, de werkdruk voor de commissieleden en administratie (die respectievelijk instaan voor de artistieke en zakelijke beoordelingen) verlagen en meer afgestemd zijn op een kunstenlandschap in transitie.

Maar houden die goede intenties ook stand in de praktijk? De voorbije maanden kwamen een aantal structurele pijnpunten en ongewenste neveneffecten van het nieuwe decreet aan het licht, die de commissieleden beduusd achterlieten. Een serieuze verzwaring van het evaluatieapparaat, als resultaat van een doorgeslagen objectivering van de adviesprocedure, en een gefragmenteerde, ongelijke en vaak ontransparante machtsverhouding tussen de betrokken spelers lijken de voornaamste boosdoeners. Kersvers commissielid Dries Douibi neemt het Kunstendecreet en het nieuwe beoordelingssysteem kritisch onder de loep en maakt een eerste evaluatie. 

20-02-2016
Jan-Jasper Persijn

Naar aanleiding van de polemiek met recensente Evelyne Coussens in 2014 maakte regisseur Stijn Devillé kenbaar dat zijn voorstellingencyclus Hebzucht, Angst, Hoop – over de oorzaken, gevolgen en uitwegen van de financiële crisis –in de eerste plaats beoordeeld wil worden als politieke daad. In haar bespreking trok Coussens volgens hem vooral teveel aandacht naar het artistieke (“er is te weinig theater aan jouw theater”). Laat dit stuk daarom een poging zijn Devillé’s suggestie op te nemen, los van elke bedenking bij die artistieke waarde. Maar wat kan dat betekenen, theater als verzetsdaad?

08-02-2016
Lieve Dierckx

Al bij het binnenkomen houdt dbddbb de belofte in van iets moois. Op het halfduistere podium schemert een scenografische installatie van het ontwerpersduo 88888: een abstract ogend woud van ragfijne pegels (233 stuks om precies te zijn) die vanaf een metalen plafondraster op verschillende, mooi geritmeerde lengtes naar beneden hangen. Straks zullen ze als een reusachtige modernistische lichtconstructie de verticale dimensie (boven/midden/onder) van de voorstelling accentueren. Aan een aantal van de dunne staven bengelen in een grote, horizontale kruisvorm een twintigtal sneakers, dubbel zoveel als degene waarmee de vijf dansers de podiumruimte in kaart zullen brengen. 

04-02-2016
Sébastien Hendrickx

‘Breathe, just breathe. And imagine something new.’ Na een afmattende zit van 24h hoor je eindelijk de slotwoorden van Mount Olympus. Een kwartier eerder veerde het publiek in de Bourlaschouwburg al massaal recht om Jan Fabre’s ‘krijgers van de schoonheid’ toe te juichen, die bedekt onder veelkleurige lagen verf en glitterstof, hun achterwerk ritmisch op en neer stonden te schudden in de richting van het auditorium

Beckett Boulevard
28-01-2016
Jan-Jasper Persijn

Beckett Boulevard opent met het afspelen van een radio-interview: een bekende stem stelt Natali Broods de vraag waar deze voorstelling in het hoofd van de makers precies is begonnen. Ze antwoordt met een persoonlijk beeld, een verre reisherinnering aan hoe zij als negentienjarige over een stuk niemandsland tussen Frankrijk en Duitsland sprong. Daarmee is meteen ook een opening gemaakt: beginnen is voor De Koe altijd een kunstgreep, een weloverwogen en gewichtige act.. 

Closer
21-01-2016
Kristof van Baarle

Brengt technologie ons werkelijk closer? De vraag geldt evenzeer in de wereld buiten het theater als in de voorstelling van Mathijs Scheepers (SKaGeN) waarin de scène zijn verlengde vindt in een app op de smartphone van de toeschouwer. 

Paradis
14-01-2016
Evelyne Coussens

In Paradis gaan Thomas Smetryns, vaste componist bij muziektheatergezelschap LOD, en het jonge gezelschap Hof van Eede aan de slag met een dramatische gebeurtenis die in twee bewegingen gefictionaliseerd wordt: de (reële) dood van een kind wordt door een familielid gedocumenteerd in een fotoalbum, waarna de kunstenaars op hun beurt die found footage verhalen tot een muziektheatervoorstelling. 

05-01-2016
Jasper Delbecke

Simon Allemeersch opent De Brievenschrijver met excuses. Verontschuldigingen gericht aan zijn vader omdat hij diens grootvader (en dus Simons overgrootvader) een ‘deserteur’ had genoemd in de seizoensbrochure van het Kaaitheater. Wanneer Antwerpen in Duitse handen valt, vlucht soldaat Allemeersch naar Nederland. Vier jaar lang verblijft hij er in Zeist in een groot vluchtelingenkamp waar hij de dagen vult met het tegen betaling schrijven van brieven en een opleiding als machinist. In de voorstelling wordt de reconstructie van die persoonlijke geschiedenis tegenover de actuele asielcrisis geplaatst. 

22-12-2015
Lieze Roels

Met Home Visit Europe trekt het Duitse gezelschap Rimini Protokoll van woning naar woning, op zoek naar het antwoord op de vraag “Wat is Europa?”. In een gezellige huiskamersetting wordt dit abstracte, geografische concept afgezet tegen het individuele karakter van de vijftien toeschouwers die één avond lang de tafel delen; om zo aan den lijve  te ondervinden hoe snel een gemeenschap zich kan vormen. 

Rosas
21-12-2015
Elvira Crois, Thomas Crombez, Sofie de Smet, Sébastien Hendrickx, Christel Stalpaert, Kristof Van Baarle, Pieter Vermeulen

Tijdens het voorbije Theaterfestival organiseerde Het Firmament op 10 september 2015 #DocumentingPerformingArts: een reflectiemoment rond documentatie en documentering. De centrale vraag was hoe de overdracht en de studie van vluchtige kunstpraktijken kan worden bevorderd. Aan thematafels werden uiteenlopende voorbeelden en methodieken besproken. De focus lag hierbij op het delen van ervaringen en kennis.

Documenta en Etcetera hadden een boeiend rondetafelgesprek aan “tafel 4” over het belang van het theatertijdschrift in het documenteren van de podiumkunsten. In deze meerspraak geven wij u graag – bij wijze van co-creatieve inleiding op dit Documenta-nummer –inzage in onze gedachtegang van die dag. 

12-12-2015
Lieze Roels

Vier jonge acteurs staan onbeweeglijk voor een wit doek en kijken minutenlang de zaal in, verwonderd, terughoudend, hoopvol. De lichten in de zaal blijven aan, dus staren de toeschouwers terug en wachten nieuwsgierig af. Plots opent één van de spelers haar mond. ‘We zijn er’, zegt ze op vastberaden toon. Het begin van GOD., de nieuwste creatie van het jonge theatercollectief BOG., klinkt zelfverzekerd. Het thema vandeze derde voorstellingvan Sanne Vanderbruggen, Lisa Verbelen, Judith de Joode en Benjamin Moen is dat echter allesbehalve.

11-12-2015
Jo Roets & Mieke Versyp (Laika)

Voor ons komende nummer, vroegen we aan een aantal mensen om de implicaties van een woord uit de sfeer van de ecologie voor de podiumkunsten uit te denken. Naar aanleiding van de COP21 in Parijs posten we er al drie online. Nummer 3: 'Risk assessment' door Jo Roets & Mieke Versyp (Laika).

10-12-2015
Barbara Van Dyck

Voor ons komende nummer, vroegen we aan een aantal mensen om de implicaties van een woord uit de sfeer van de ecologie voor de podiumkunsten uit te denken. Naar aanleiding van de COP21 in Parijs posten we er al drie online. Nummer 2: 'Symbiose' door Barbara Van Dyck.

09-12-2015
Robrecht Vanderbeeken

Naar aanleiding van Robrecht Vanderbeekens nieuwe boek Buy Buy Art. Over de vermarkting van kunst en cultuur (uitgeverij EPO) publiceren we nog een keer zijn bijdrage aan Etcetera's onderzoek naar het vocabularium waarmee de (podium)kunsten vandaag worden gewikt en gewogen. Deze bijdrage werd gedrukt in Etcetera nummer 141.

09-12-2015
Nikol Wellens

Voor ons komende nummer, vroegen we aan een aantal mensen om de implicaties van een woord uit de sfeer van de ecologie voor de podiumkunsten uit te denken. Naar aanleiding van de COP21 in Parijs posten we er al drie online. Nummer 1: 'Ecosysteem' door Nikol Wellens.

09-12-2015
Daniel Blanga-Gubbay

Last summer Daniel Blanga-Gubbay/Aleppo organised a School of Exception during the Santarcangelo Festival (IT). His reflections on the notion of exception in the arts gain a strange actuality.

08-12-2015
Bauke Lievens

This is a letter. Or rather, the first in a series of letters to be published through the next two years. Together they will attempt to address what I see as an urgent need of the contemporary circus landscape in which we work: that is, the need to redefine what we do. To talk about how we do it. To search for answers to the question of why we do it. And, last but not least, to develop complex and diverse tools that help us to do it.

Edelweiss
27-11-2015
Lieve Dierckx

Edelweiss is één van die voorstellingen die je bij de lurven heeft zonder dat je hoeft te weten wat de precieze inzet ervan is. Denk aan het werk van Jonathan Burrows & Matteo Fargion of nog, Sara Manente. In hun geval is het de ijzeren consequentie waarmee ze schijnbaar absurde, zelfopgelegde parameters volgen – qua ritme, score of bewegingsmateriaal – die me als toeschouwer telkens weer meezuigt. Dat soort fascinatie beleef je wat mij betreft liefst zo puur mogelijk, zonder inleidende of dramaturgische brochuretekst, en ja, ook zonder recensie die je blik op voorhand stuurt. Omdat elke voorstelling toch recht heeft op context, wilde ik beginnen met een waarschuwing: lees deze recensie pas na de voorstelling. 

Aperçu de l'inconnu
27-11-2015
Evelyne Coussens

Michael Bijnens’ meest recente theatertekst Aperçu de l’inconnu ligt perfect in lijn met de rest van zijn oeuvre: het dossier van een van de grootste misdaadmysteries uit de Belgische politiegeschiedenis, dat van De Bende van Nijvel, is slechts een aanleiding om het over de menselijke onmacht ten aanzien van het fundamentele niet-begrijpen te hebben. 

Black Bullets
19-11-2015
Joachim Ben Yakoub & Fabian Barba

For our 142nd issue of Etcetera we asked researcher Joachim Ben Yakoub and choreographer Fabian Barba to 'decolonize' prominent terminology of the performing arts discourse in Flanders.

BAM, Kunst is geen kast
12-11-2015
Kristof van Baarle

Het Nederlandse gezelschap De Warme Winkel heeft er intussen al een reeks ‘oeuvre-stukken’ opzitten en baseerde haar voorstellingen onder andere al op het werk van Thomas Bernhard (Totaal Thomas) en Rilke (Rainer Maria). Voor BAM kunst is geen kast vertrokken de makers van de anarchistische avonden van de Oberioeten, waarvan 'Drie Linkse Uren' de meest bekende is. 

12-11-2015
Peeter Aernouts

What state is the Athenian performing arts scene in after more than five years of debt crisis? How do artists and organizations deal with the precarious work conditions? in April 2015, Peeter Aernouts travelled the Greek capital for three weeks. He collected this handful of observations, snippets of conversations and images.

Unser Dorf soll schöner werden
05-11-2015
Lieze Roels

In een poging het publiek nog meer te betrekken in hun ‘almaar uitdijende transitieproject’ The New Forest organiseert Wunderbaum in verschillende Nederlandse en Vlaamse steden nu ook The New Forest Fest. Een scala aan voorstellingen die ons huidig maatschappelijk bestel moeten bevragen, nieuwe perspectieven bieden en een humoristisch houvast aanreiken in tijden van grootschalige veranderingen en crises. In Antwerpen resulteerde The New Forest Fest in twee Belgische premières: Helpdesk en Unser Dorf soll schöner werden

Unison
23-10-2015
Rudi Laermans

Although the practice of unison is still alive and well within contemporary dance, it is hardly put into perspective or approached through movements in a more reflexive, questioning mode. What does the idea of unison actually suggest or imply, not only as a choreographical tool but also from a wider cultural or socio-political point of view?

The Palm of Your Hand
22-10-2015
Eline Van de Voorde

Wrijven, aaien, klappen, het zijn bewegingen die ons eigen zijn. Maar als onze hand geleid wordt naar de schouders en het hoofd van een vreemde, weten we toch even niet zo goed hoe we ons moeten gedragen. Vera Tussing speelt in op dit ongemak, maar doet veel meer dan dat. Het contact tussen danser en toeschouwer gaat van moeizaam tot enthousiast in een choreografie die zich stilaan ontvouwt en zichtbaar maakt. 

Mickey Mouse in Venetië
16-10-2015
Kristof van Baarle & Charlotte De Somviele

Onze leefwereld heeft steeds meer weg van een museum. Intieme zaken worden van ons gescheiden en vervolgens uitgestald als koopwaar: onze slaapkamer wordt eigendom van Airbnb, onze glimlach van Facebook, en ook de steden waarin we wonen volgen niet langer de norm van leefbaarheid, maar van citymarketing. Door zichzelf te ‘musealiseren’ kan het theater zowel een kritiek formuleren op die vervreemdende conditie als de ervaring van verlies ombuigen tot iets positief, menen Kristof van Baarle en Charlotte De Somviele. Drie keer bleven ze aan dezelfde theatrale museumbeelden haperen, drie keer werden ze erdoor in beweging gebracht.

7 Pleasures
16-10-2015
Anne Watthee

Een naakt lichaam creëert onwennigheid. Dat wordt meteen duidelijk  bij  het betreden van Mette Ingvartsens nieuwste creatie 7 Pleasures. Er klinkt een voorbode van ongemak: loeiharde beats resoneren door de zaal. De trillingen stromen door je lijf en de tribune. Een van de boxen op het podium valt zowaar om door de vibratie die hij zelf voortbrengt. Wanneer de twaalf dansers zich één voor één uitkleden in de zaal en rakelings langs toeschouwers het podium opstappen, wordt de spanning –letterlijk– tastbaar. 

Marianne Van Kerkhoven
02-10-2015
Erwin Jans

Zopas verscheen een online anthologie van het werk van Marianne Van Kerkhoven op sarma.be. Het is de eerste stap in een archief- en onderzoeksproject van Sarma en Kaaitheater dat Van Kerkhovens nalatenschap ontsluit. Dramaturg Erwin Jans waagt een bescheiden poging tot synthese.

25-09-2015
Peeter Aernouts

Hoe staat de Atheense podiumkunstscene ervoor na ruim vijf jaar schuldencrisis? Hoe gaan kunstenaars en organisaties om met de precaire werkomstandigheden? In april trok Peeter Aernouts voor een drietal weken naar de Griekse hoofdstad. Hij monteerde een aantal observaties, gespreksfragmenten en beelden. 

04-09-2015
De Kleine Redactie

Het Theaterfestival viert in 2015 zijn 25ste verjaardag. Voor deze editie vroeg het festival onze nieuwe redactie van jonge honden om de State of the Youth op te maken. Deze brachten ze op de opening van Het Theaterfestival in het Kaaitheater op 3 september 2015. De volledige speech kan u hier lezen.

Kamyon
28-08-2015
Bauke Lievens

KAMYON (8+) is een locatievoorstelling in een vrachtwagen en vertelt het verhaal van een meisje dat samen met haar moeder weg is van Oost naar West, in de buik van dezelfde vrachtwagen. Het publiek van de Zomer van Antwerpen wordt in het Portugees verwelkomd door een mooie zwarte dame met vlechtjes in het haar, en door een jongetje dat onder de wielen van de vrachtwagen speelt. Zij blijken enkel ‘poortwachters’, die verder geen aandeel hebben in de voorstelling. Het publiek gaat per twee of drie zitten op de kleine houten bankjes die binnenin aan weerszijden van de laadbak zijn gemonteerd. De airco  zoemt, de koude lucht suggereert dat we plaatsnemen in een gigantische koelwagen.

Reizen Jihad
03-08-2015
Evelyne Coussens

In maart van dit jaar ging Reizen Jihad in première, een productie van het Antwerpse SINCOLLECTIEF rond de thematiek van de vertrekkende Syriëstrijders en het bredere fenomeen van politieke en/of religieuze radicalisering. Geen uitzonderlijk gebeuren, gewoon een van de tientallen professionele producties die elk theaterseizoen boven de doopvont worden gehouden – toch? Niet. De enorme media-belangstelling vooraf, de extatische première, de gematigder persreceptie én de reacties op de recensies vertellen iets anders. Met Reizen Jihad is er meer aan de hand. De omvang en heftigheid van de aandacht voor Reizen Jihad leggen een maatschappelijk ongemak bloot, maar evengoed een clash tussen twee manieren van kijken naar kunst. Waarbij en passant nogal wat spijkers op verkeerde koppen worden geslagen.

Reizen Jihad
03-08-2015
Evelyne Coussens

Een Vlaamse islamitische bekeerlinge reist af naar oorlogsgebied en laat haar vader en grootmoeder achter in verwarring. Wat bezielt haar? Maar ook: wat heeft al haar historische voorgangers bezield? Met Reizen Jihad probeert het Antwerpse SINCOLLECTIEF een breder historisch en sociaal perspectief te openen op het fenomeen van geradicaliseerde (politieke, religieuze) ‘vertrekkers’. Het onderwerp brandt, bij de makers en in de actualiteit, maar waarom wordt in Reizen Jihad dat vuur geblust door zo’n belegen theatervormen?

Antithesis
03-08-2015
Geert Opsomer en de redactie

De perceptie leeft dat jonge makers moeilijker dan vroeger doorstromen naar het grote podium. Minder transparant dan percepties zoals deze, zijn echter de vragen waarin dit debat wortelt. Ontbreekt het de jongste generatie makers aan ‘grote’ boodschappen? Wordt hen vanuit de opleidingen onvoldoende metier aangeleerd om een beeldtaal te ontwikkelen die gepast is voor een groot plateau? Gaat het niet zozeer om artistieke kwesties, maar om de logheid van de schouwburg als instituut waarin de kunstenaar die vandaag zijn praktijk ontwikkelt (met flexibiliteit als codewoord) zich niet meer thuis voelt? Of wordt de doorstroming aan banden gelegd door een ‘oververzadigd’ veld dat wegens financiële krapte geen risico’s meer durft nemen (lees: jonge makers kansen wil geven op de grote scène)?

 

TAAT workshop in KHOR II op Oerol 2015
10-07-2015
Evelyne Coussens

Oerol is Nederlands grootste locatiefestival: 50.000 bezoekers komen jaarlijks naar het waddeneiland Terschelling om er in de duinen, bossen of op het strand theater te kijken. De omvang en variëteit aan bezoekers (jong en oud, randstedelijk of uit de provincies) en de gulle ontvankelijkheid van het festivalpubliek bieden theatermakers een uitgelezen kans tot  experiment. Wat opvalt in de editie van 2015 is de ruime vertegenwoordiging van voorstellingen die, elk op een eigen manier, op zoek gaan naar gesprek, interactie met of zelfs cocreatie door het publiek.

Real, So Real
18-06-2015
Charlotte De Somviele

At the request of 0090, the international art platform for strengthening cooperation between Turkish and European artists, choreographer Marc Vanrunxt presented a workshop in Istanbul. His oeuvre, which spans more than thirty years, formed the basis for a meeting with the local dance scene. Charlotte De Somviele travelled along and, against the background of a city in political transition, searched for links between Vanrunxt’s art of choreographyand the desire of young artists to professionalise.

Uso umano di esseri umani
28-05-2015
Kristof van Baarle

Wie de voorstellingen van Romeo Castellucci volledig rationeel wil begrijpen, komt meestal van een kale reis thuis. De Italiaan is een specialist in het inwerken op de intuïtie en de verbeelding, vaak op een intense en fysieke manier. Zo ook in Uso umano di essere umani (menselijke gebruik van menselijke wezens), dat gepresenteerd werd tijdens het Kunstenfestivaldesarts. Geen visuele overdaad, maar wel een precieze, zuinige uitwerking van een aantal scènes kenmerkt deze voorstelling. Desalniettemin is Uso umano… rijk aan inhoud en associaties.

Nienke Scholts
04-05-2015
Sébastien Hendrickx

In September 2014, Platform-Scenography (P-S) organized the two-day ‘exposium’ Thinking-Scenography | Shifting layers of (Dis)believe, in Utrecht and Rotterdam.

Platform-Scenography is both an analogue and a digital platform that aims to increase the visibility of scenography (in the broadest sense of the word) and the profession of the scenographer. P-S generates and facilitates various activities that stimulate the exchange and reflection on scenographic practices and spatial design, and is open to any initiative related to this field. Currently P-S’s artistic leaders are Sigrid Merx and Anne-Karin ten Bosch, with an editorial staff comprising Liesbeth Groot Nibbelink, Trudi Maan, Henny Dörr and Nienke Scholts. This year P-S is responsible for the Dutch national contribution to PQ 2015 In Between Realities – a quadrennial world exhibition of Performance Design and Space in Prague. 

What Nature Says
09-04-2015
Mia Vaerman

Midden februari ging What Nature Says in première op het Burning Ice Festival in het Brusselse Kaaitheater. Vijf performers bootsen kettingzagen, sirenes, water en vogels na met enkel mond, lijf en micro. Zoals de Foley artists, maar dan zonder objecten, technologische snufjes of sound effects. Een gesprek met de artiest die van joelen een kunst maakte. 

Het vertrek van de mier
02-04-2015
Tom Rummens

Het besef dat onze samenleving superdivers wordt is actueler dan ooit. Nog actueler is de vraag hoe we daarmee willen omgaan. De reacties op de aanslagen van begin januari in Parijs zijn tekenend: de Westerse wereld twijfelt tussen een wij-zijdenken waarin repressie de bovenhand voert of een visie waarbij men de aanslagen als een extreem fundamentalistische daad ziet die niets te maken heeft met het anders-zijn van grote groepen in de samenleving. Het is een moeizame houding, dat balanceren, en een teken van een tijd in transitie en een wereld op losse schroeven. Ook in de kunsten valt de aarzelende omgang met onze superdiverse werkelijkheid op. In het jeugdtheater ligt wat dat betreft een grote kans. De aanwezigheid van een jong publiek dat superdiversiteit haast vanzelfsprekend vindt, verplicht de jeugdtheaters om dynamisch te zijn. 

Sitting with the Body
02-04-2015
Sébastien Hendrickx

Heel wat kunstenaars kiezen er de laatste tijd voor om hun artistieke praktijken rechtstreeks te delen met een publiek. Maar wat houdt zo’n praktijk eigenlijk in? Hoe kan een publiek er zich toe verhouden? En vanwaar komt deze tendens? 

31-03-2015
De kleine redactie

Nieuwe hoofdredactie voor Etcetera!

Graag brengen we jullie op de hoogte van een interne wijziging bij Etcetera. Begin maart besliste hoofdredactrice Lene Van Langenhove om de ploeg van Etcetera te verlaten en andere culturele horizonten op te zoeken. Vanuit de huidige redactie werd met succes een voorstel geformuleerd om de werking van het blad en de continuïteit te verzekeren. 

12-03-2015
Paul Corthouts

Cultuurminister Sven Gatz lanceert een 'burgerkabinet', waarin een panel van 150 burgers actief betrokken wordt bij het cultuurbeleid. Paul Corthouts van oKo (overleg kunstenorganisaties) reageert scherp.

I'm not here says the void
04-03-2015
Pieter T'Jonck

I'm not here, says the void by the German director Julian Hetzel plays with the Void in her late capitalistic, perverse form. The leading roles are for an IKEA sofa, grey plastic bags and overalls made of recycled fibres. The actors, Hetzel and Michele Rizzo, are empty shells waiting in vain for the divine breath that will save them from this deadly boredom. 

Jan Steen
26-02-2015
Visual Poetics

As a drama tutor at KASK, Jan Steen has developed a specific training course for actors, of which présence, charisma and aura are key components. Jan Steen also discusses the concept of exceptional stage presence in his doctoral research, which recently led to a striking performance of Sarah Kane’s Psychosis 4:48, as well as to the publication of the book Being in Playing.

nothing to lose
16-02-2015
Joris De Voogt

In Etcetera 139 kun je het dagboek lezen van Lieven Bertels, directeur van het Sydney Festival. Joris De Voogt maakte in januari het festival tien dagen mee en geeft hier zijn impressies.

memento park
12-02-2015
Tom Rummens

Waar commercie floreert, delft diepgang vaak het onderspit. In Memento Park, de nieuwe voorstelling die Thomas Bellinck met zijn gezelschap Steigeisen maakte bij de KVS, is het precies dat mechanisme dat onophoudelijk aan het werk is. Op meerdere niveaus, en steeds opnieuw. Hier ontpopt het mechanisme van de herdenking zich als een spinnenweb: hoe harder je probeert er los van te komen, hoe meer je erin verstrikt geraakt.

Anouk Nuyens
05-02-2015
Anouk Nuyens

"Alleen de complexiteit van de werkelijkheid inzichtelijk maken of tonen is niet genoeg. Ik wil dat er ook iets transformeert in de werkelijkheid. Dat er iets teweeggebracht wordt. Dat er bij wijze van spreken naar aanleiding van de voorstelling Kamervragen worden gesteld."

The Medium, reconstruction of a murder
28-01-2015
Michaël Bellon

WALPURGIS getroost zich in The Medium, reconstruction of a murder de moeite om het niet bij een nieuwe enscenering van een bestaand stuk te houden. Maar deze verregaande bewerking ontbeert de verhalende kracht die in het origineel wordt bepleit.

 

So it goes
14-01-2015
Bauke Lievens

Met So it goes voegt Vielen een juweel van een tekst toe aan zijn pogingen om taal te geven aan wat zich onder het oppervlak van de evidenties roert. Hij brengt zelf zijn eigen monoloog en het klinkt eerlijk, intelligent en doorvoeld. Het ritme van de tekst ontvouwt zich als een bezwering, zonder echter het gapende gat waarrond de woorden cirkelen, te dichten. Maar waar Vielens eigen stem helder hoorbaar is in zijn schrijven en spelen, kan de regie absoluut frisser en meer eigen. 

David Zambrano
09-01-2015
Lene Van Langenhove

A beguiling performer and dance guru, David Zambrano is highly prized by the international dance community, yet outside it he is a complete unknown. Who is this Venezuelan dancer, choreographer and tutor who has had an immeasurable influence on the development of contemporary dance, and who tirelessly continues to inspire new generations of dancers?

Parallel Lines
02-01-2015
Mia Vaerman

'Tucht' staat op de muur geschreven, iets na het derde veiligheidssas in het Penitentiair Centrum Brugge. Spannend, wordt er gefluisterd wanneer de toeschouwers gedisciplineerd de cipier volgen door de helder verlichte, kraaknette gangen naar de theaterzaal. Gedurende een paar maanden gingen choreograaf Quan Bui Ngoc en cineaste Lisa Tahon hier met acht gevangenen aan de slag. Twee dagen per week werden fysieke en emotionele grenzen opgerekt. 

De koningin is verdwenen
29-12-2014
Evelyne Coussens

Theater dat uitzonderlijk is, verhaalt niet enkel de eigen besloten logica, maar zet ook de deur open naar andere (verbeeldings)werelden. Theater dat een grote rol reserveert voor beeld en muziek lijkt van nature over die diverse ‘ingangen’ te beschikken. In De koningin is verdwenen, een project van theatermaker Anna Vercammen, muzikant Joeri Cnapelinckx en illustrator Sabien Clement bij KOPERGIETERY, gaat er inderdaad één deurtje open (via het beeld). En een ander (via de muziek) blijft dicht.

 

batard festival
26-12-2014
Pamina de Coulon, Dries Douibi, Tom Engels and Michiel Vandevelde

Etcetera wants to give particular attention to young artitsts. So does Bâtard, the festival held every year in December in Brussels. For the he 2014 edition - held under the slogan “Stretching the moment” - the organizers of the festival compiled a reader of texts. As a lot of the themes connect to Etcetera's interest, we like to share the reader here.

There is no why here
20-12-2014
Evelyne Coussens

400.000€: het is de productiekost voor één grote muziektheaterproductie, evenveel als de jaarsubsidie van één middelgroot theatergezelschap. Moet dat echt zo veel kosten? Ja, tenminste, als de Vlaamse muziektheatersector niet wil nivelleren tot een veld vol kleinschalige producties én het zijn reputatie als artistieke durfal in Europa wenst te behouden.

Choy Ka Fai
11-12-2014
Mia Vaerman

December Dance Platform brengt elk jaar korte werken van een aantal aanstormende Aziatische dansers. Dat intrigeert om twee redenen: je kan er nieuwe choreografen ontdekken, en het confronteert met een andere wereld. Frie Leysen wees naar het belang ervan met haar notie van 'perspectiefwissel': in de podiumkunsten wordt een ander (wereld)beeld aangereikt - een gegeven dat je meer (emotioneel) aanvoelt dan wel (rationeel) begrijpt. 

Elektra
02-12-2014
Evelyne Coussens

De tragische materie staat als een huis, nog steeds goed voor diepgaande reflectie over schuld en vergeving, over menselijke zwakheid, over bloed dat kruipt waar het niet gaan kan. Clichés zo hoog als een huis, maar Van den Berghe trekt ze binnen het DNA van de tragedie naar zich toe en legt zelfbewust haar eigen accenten. Ze doet dat met straffe beelden die geloofwaardig de grote scène vullen; daarbovenop morrelt ze via de muziek aan de klassieke dramaturgie – alvast een pak gedurfder dan wat veel van haar collega-grotezaalregisseurs doen.

Johan Heldenbergh in Ensor van Cie Cecilia
13-11-2014
Bauke Lievens

Het voorbije Vlaamse theaterseizoen bracht twee samenwerkingen voort tussen de wereld van het circus en die van het theater: Ensor van Circus Ronaldo en Compagnie Cecilia, en cirQ Batavaria van cirQ vzw en Circus Bavaria. Beide producties voeren op het eerste zicht een romantiserende afbeelding van het circus ten tonele. In dat plaatje lijken de betrokken circusartiesten getypecast in hun rol van onbezoedelde dragers van een authentieke volledigheid die wij zijn verloren, respectievelijk in ‘de stress van alledag’ (cirQ) en ‘de obsessie met betekenis van het theater’ (Compagnie Cecilia). 

Ula Sickle - Kinshasa Electric
05-11-2014
Charlotte De Somviele

It is becoming increasingly easy to cross borders, both geographically and culturally. In the big cities various cultures, traditions and fantasies are contaminating each other with the resulting clash continuously creating new hypes, trends and self-images. This hybrid and flexible approach to identity in urban culture has inspired choreographers such as Ula Sickle, Trajal Harrell, Cecilia Bengolea and François Chaignaud.

 

 

The House
30-10-2014
Jan-Jasper Persijn

Met een mobiel, op maat ontworpen huis trokken Marleen Scholten (Wunderbaum) en Lizzy Timmers (de Veenfabriek) de wereld tegemoet, de deuren wijd open, op zoek naar tegelijk alles en niets in het bijzonder. Dit mobiele huis vormde tegelijk uitgangspunt en materiaal voor de muzikanten, performers en beeldend kunstenaars die het onder hun curatorschap mochten bevolken. In de voorstelling die er verslag van uitbrengt, vertolken Marleen Scholten en Lizzy Timmers zelf de creaties die er uit voortgevloeid zijn. Het resultaat omschrijven zij zelf als een ‘eclectische open source performance’ die de ontmoeting van het huis met de wereld verhaalt in tekst, beeld en geluid. 

Frie Leysen
22-10-2014
Thomas Bellinck

Vorig seizoen raakte bekend dat Frie Leysen, hoewel ze door de Wiener Festwochen was aangeworven voor drie edities, na afloop van de eerste editie haar functie zou neerleggen. Na haar vertrek schreef ze een open brief waarin ze de visie en de structuur van grote, gevestigde festivals als de Wiener Festwochen in vraag stelt. Thomas Bellinck, die op uitnodiging van Frie Leysen zijn Domo de Eŭropa Historio en Ekzilo in Wenen presenteerde, zocht haar op voor een lang gesprek.

 

15-10-2014
Sébastien Hendrickx

Het Antwerps Kunstenoverleg startte in de aanloop naar de 'Moeder aller verkiezingen' een campagne onder de naam 'Mijn dagelijkse portie kunst'. Dit boek is een aanvulling op de debatten die destijds werden georganiseerd.

 

 

Vader
15-10-2014
Vera Hoogstad

We denken liever niet aan ouder worden. De aftakeling, het verlies van controle en de mogelijkheid van het vergeten jagen ons angst aan. Ondanks de vergrijzende maatschappij lijkt de wereld één groot uithangbord voor de queeste naar een eeuwige jeugd. En worden bejaarden verborgen in tehuizen, zoveel mogelijk onzichtbaar voor de buitenwereld. Oud zijn is taboe. Maar toch worden we, onvermijdelijk, allemaal ouder.

Atlas
08-10-2014
Tiago Rodrigues

The recent budget cuts that the Flemish culture sector is facing have been sold as an inevitable consequence of the financial crisis. However, the actual political climate is a far more decisive factor. Something similar happened in Portugal, and look how unpaid has become the new black for artists there. 

Souls
02-10-2014
Lieve Dierckx

Al bij het binnenkomen jaagt een loeiharde soundscape door de zaal: een pulserend, industrieel geluid met vage Afrikaanse trommelklanken. In de schemerige blackbox liggen zes dansers half begraven in een zandvlakte. Uiterst langzaam, in een trage voortgang tussen geboorte en dood, komen ze één voor één op gang.

next day
24-09-2014
Pieter T'Jonck

Op vraag van CAMPO regisseerde Philippe Quesne Next Day,gespeeld door dertien Gentse kinderen van acht tot elf jaar oud. Oppervlakkig gezien biedt dit werk een romantisch beeld van de kindertijd. De inzet is echter hoger: het gaat om een andere representatie van hoe kinderen zijn en denken, en finaal ook om een andere vorm van theater.

Het Weiss-effect
18-09-2014
Esther Severi

Hof van Eede brengt een Werther-effect revisited met Het Weiss-effect. 

 

05-09-2014
Thomas Oberender

Opening Speech for the National Dutch Theatre Festival by Thomas Oberender on September 4th.

05-09-2014
Ann Olaerts

Ann Olaerts hield op 4 september een toespraak over 'de staat van het land' op Het Theaterfestival in deSingel in Antwerpen. 

05-09-2014
Freek Vielen

Theatermaker Freek Vielen sprak zijn State of the Youth uit op 4 september tijdens de opening van Het Theaterfestival in deSingel in Antwerpen. 

25-06-2014
Klaas Tindemans

Een jaar geleden lag iemand die mij dierbaar, zeer dierbaar is, op de afdeling intensieve zorgen. Ze lag een week in een kunstmatige coma. Ik keek, ik raakte haar aan, ik vroeg de artsen – soms rustig, soms wanhopig – naar haar medische vooruitgang. Deze ongewilde confrontatie met dat gebied tussen leven en dood, akeliger misschien dan de dood zelf, is onbeschrijflijk, behalve in elementaire gevoelens.

18-06-2014
Jesse Vanhoeck

De roep klinkt steeds luider: we hebben behoefte aan een nieuw grondplan voor onze samenleving. Aan een nieuw model waarnaar we ons als individu kunnen gedragen in die heksenketel. Met Danton's dood, in een regie van Johan Simons, deed Toneelgroep Amsterdam al een eerste poging om de spanning tussen individu en maatschappij te ensceneren, door terug te grijpen naar de Franse Revolutie. Ivo van Hove benadert dit vraagstuk nu via een meer hedendaagse bron.

12-06-2014
Tom Rummens

Wat biedt ouderdom? Biedt hij wijsheid, inzicht, schoonheid? Relativeringsvermogen of troost? Hoop, alsnog? Maar hoop waarop? In Huis roept Josse De Pauw deze en vele andere vragen op.

06-06-2014
Lene Van Langenhove & Johan Wambacq

Etcetera vernieuwt: kersverse redactie, nieuwe vormgeving en grootschalige distributie. Etcetera, het enige Vlaamse magazine voor de podiumkunsten, vierde vorig jaar zijn dertigste verjaardag en blikte bij die gelegenheid terug op zijn rijke geschiedenis. Nu is het tijd om vooruit te blikken. 

04-06-2014
Charlotte De Somviele

Klassiek ballet meets de rauwe energie van de Sex Pistols? De Schotse choreograaf Michael Clark trapt graag heilige huisjes in. Eerder werkte de man al samen met het kruim van de internationale kunstwereld, waaronder cineast Peter Greenaway, het invloedrijke Britse modelabel BodyMap en levende legendes als David Bowie en Brian Eno. In de triple bill animal/vegetable/mineral krijgt de muziek van Scritti Politti, Sex Pistols en Relaxed Muscle – het schaduwproject van PULP-frontman Jarvis Cocker – een dragende rol. Clarks voorstellingen kan je dan ook niet zomaar onder het label ‘dans’ categoriseren.

29-05-2014
Geert Sels

Een groep artistiek aangelegde vluchtelingen uit Goma, Oost-Congo, vindt een koffer met partituren en rekwisieten van een opera die daar tijdens de jaren ’30 is uitgevoerd. Het gaat om Macbeth van Verdi. Ze besluiten het werk uit te voeren. Centraal op het speelvlak staat een miniverhoog, een theatertje op het theater. Links daarvan staat een koor van tien zangers in casual kleding. Rechts een kamerorkest met vijf blazers, vijf strijkers en twee percussionisten.

22-05-2014
Ivo Kuyl

The Civil Wars begint met het verhaal over de vader van een zekere Joris. Deze jonge Vlaming is naar Syrië gereisd om te gaan vechten tegen het Assad-regime. De vader besluit om de zoon daar weg te halen. In Syrië aangekomen, wordt hij op verdenking van spionage gefolterd. Toch slaagt hij erin zijn zoon weer thuis te krijgen. Aan het einde van de voorstelling brengt Sébastien Foucault, de acteur die dat verhaal verteld heeft, verslag uit van zijn bezoek aan de teruggekeerde Joris. Het onmogelijke lijkt mogelijk geworden te zijn: de zoon is gered dank zij de inzet van een vader, die vastbesloten was om het voor hem op te nemen.

14-05-2014
Tom Rummens

Wie is er bang van de klassiekers? Het artistieke team van Zuidpool in ieder geval niet. Jarenlang en consequent zetten ze zich in voor hedendaagse ensceneringen van de klassieke teksten. Daarbij gaan ze een expliciet tekstgerichte benadering niet uit de weg. 

07-05-2014
Evelyne Coussens

Wat een vreemde, hybride productie is Hamlet Symphony. Niet in opzet, want die is helder: theatermaker Mokhallad Rasem zet een traumatisch beleefde werkelijkheid (de onmogelijke rouw om zijn vader) in scène aan de hand van een klassiek narratief waarin hij zich herkent (Hamlets onmogelijke rouw om zijn vader). Het resultaat van een therapeutische insteek mag geen therapeutisch theater zijn, maar als het goed gaat kan net zo’n stukje autobiografie resulteren in doorleefde, aangrijpende kunst.

01-05-2014
Juliane von Crailsheim

‘I was thinking, that nothing in life is really about me/us, we are part of it, but its not about us… we don’t chose where we come from.’ Deze vroegere notitie van Judith Sanchez-Ruiz (Cuba) zou het motto kunnen zijn voor de voorstelling die ze nu samen maakte met Edivaldo Ernesto (Mozambique), There is a name for it. 

09-04-2014
Mia Vaerman

Mag je onrecht eigenhandig bevechten? Met Misdaad en straf, naar de roman van F.M. Dostojevski ensceneren theatermakers Jo Roets en Greet Vissers samen een helder antwoord op deze prangende, morele vraag. En ze prikken meteen een leeftijd op het bewust omgaan met dat soort dilemma's: 'voor veertien plus' zegt de affiche.

03-04-2014
Tom Rummens

Een oefening in onthouding. Zo zou je de nieuwste voorstelling van Faustin Linyekula misschien nog het best kunnen omschrijven. Drums and Digging zoekt uit wat er nog gezegd kan worden als je het gevoel hebt dat alles al gezegd is. En of het dan nog wel de moeite waard is. Drums and Digging gaat bewust op zoek naar de nulmeridiaan, het punt waarop kunst alleen nog naar zichzelf verwijst. Maar op de achtergrond gaat Congo als een ziedende zwerm bijen tekeer. Op de achtergrond heersen modder, bloed, geweld en dood. Chaos. En hoop, misschien. 

31-03-2014
-

Begin dit jaar kondigde Johan Reyniers, hoofdredacteur van Etcetera, zijn ontslag aan, om hoofd dramaturgie te worden bij Toneelgroep Amsterdam. Samen met Reyniers nam ook de redactie, die sedert 2008 ongewijzigd was, ontslag. In februari maakte het bestuur van Etcetera de vacature voor een nieuwe hoofdredacteur bekend. Op 28 maart werd een nieuwe hoofdredacteur aangeduid: Lene Van Langenhove.

26-03-2014
Mia Vaerman

Choreograaf Jonathan Burrows en componist Matteo Fargion maken al tien jaar samen duetten waar dans en muziek uitmonden in poëzie met en zonder woorden. Het creatieproces en het denken dat erachter vorm krijgt, zijn hun vertrekpunt. 

19-03-2014
Tom Janssens

Voor Richard Wagner stond het benoemen van een werk gelijk aan het herdefiniëren van de regels van het genre. Na het voltooien van zijn theoretisch traktaat Oper und Drama, zag hij volledig af van de term ‘opera’.

12-03-2014
Johan Thielemans

Reeds jaren is artistiek directeur Michael Decock begaan met de wereld, ver buiten de grenzen van zijn Mechels tArsenaal. Hij is de initiatiefnemer van het project Gen2020. Daar kunnen allochtonen hun theatertalenten verfijnen en verrijken.

11-03-2014
-

"Europa heeft afgedaan. De partijpolitiek heeft ons totaal verloederd. De politici hebben sinds de Tweede Wereldoorlog veertig jaar de tijd gehad om Europa een gezicht te geven, ze zijn er niet in geslaagd. De kunstenaars zijn de enigen die Europa een gezicht hebben gegeven. Wij hebben een Europese kunst geschapen. Maar we staan alleen." - Gerard Mortier

05-03-2014
Pieter T’Jonck

Concertgebouw Brugge programmeerde op één avond twee dansvoorstellingen waarvan de titel de-zelfde structuur heeft: ‘Doing while doing’ van Daniel Linehan en ‘Mouvement sur mouvement’ van Noë Soulier. Beiden gaan ook over dans en choreografie. Maar waar Linehan lichtvoetig patronen varieert om het medium te verkennen, graaft Soulier naar de wortels van de danspraktijk, en terloops ook van het denken.

27-02-2014
Marnix Rummens

Het is iets dat je rond elke verkiezing kunt vaststellen: de politieke apathie scheert hoge toppen. En dat is wellicht niet helemaal onterecht. Een politicus zonder extreem of glad profiel, werkt zich vandaag nog maar moeilijk in de spotlights. Wie dan toch de stembusgang wint, doet dat vaak op basis van loze beloften.

19-02-2014
Tom Rummens

Voor zijn nieuwste voorstelling baseert Piet Arfeuille zich op de onafgewerkte novelle Lenz van Georg Büchner. Het werd geen bewerking, al is Arfeuilles Lenz zowel thematisch als stilistisch duidelijk op Büchners koortsige tekst gebaseerd. Het levert een voorstelling op die mateloos fascinerend is, maar die tegelijk onaangenaam ondoorgrondelijk blijft.

 

12-02-2014
Matthijs de Ridder

Er zijn van die boeken die je doodgraag in een theaterbewerking zou willen zien, maar waarvan je de toneelversie tegelijkertijd met angst en beven tegemoet ziet. De verwondering (1962) van Hugo Claus is zo’n boek. 

05-02-2014
Tuur Devens

Loop! kende een moeilijk proces naar het einde, omdat auteur en regisseur Wim De Wulf plots wegviel door ziekte. De ploeg heeft echter verder gewerkt met regie-assistent Jelte Van Roy en Jan Bijvoet, die als coach insprong. Toch is Loop! een typische Wim De Wulf/ Ultima Thule productie geworden.

 

29-01-2014
Tom Janssens

‘Het realisme in de kunst is zo oud als de kunst zelf. Ja, meer nog: het is de kunst. De Duitse schrijver Theodor Fontane deed er nogal stoer over: realisme ‘is niets anders dan een terugkeer naar de enige juiste weg, de genezing van een ziekte, die niet langer uitblijven kon.’ Opera kreeg de zogezegde heilzaamheid van realisme pas in het oog tijdens het laatste kwart van de negentiende eeuw.

Bart Grietens
23-01-2014
Klaas Tindemans

‘Hitler werd in 1938 verwelkomd op de Heldenplatz in Wenen, enthousiaster dan waar ook in Duitsland. Het kosmopolitische en avant-gardistische Wenen als broedplaats van de totalitaire ontsporing. (…) Dit soort toneel laat subtiel zien dat de burgerij inderdaad zenuwziek is. Honderd jaar geleden en vandaag.’ Klaas Tindemans over Het wijde land (Arthur Schnitzler) door Tg STAN en Olympique Dramatique, in Etcetera 135.

22-01-2014
Lieve Dierckx

Sacré Sacre du Printemps begint in een lege podiumruimte, op drie witte panelen na - links, rechts en achter.  Even later blijkt het paneel op de achtermuur een geprojecteerd vlak dat krimpend en rekkend als een geboortemachine, een hele voorstelling lang beelden baart van een dageraad in allerlei schakeringen en stadia, glijdend van het ene scherm naar het andere, tussen de geijkte dragers in. Welke nieuwe lente kondigt Laurent Chétouane hier aan in zijn versie van de inmiddels welhaast mythisch geworden Sacre du Printemps uit 1913?

15-01-2014
Marnix Rummens

Je moet het ze meegeven: als Vincent Riebeek en Florentina Holtzinger ergens voor gaan, dan doen ze dat met overgave. Ook hun nieuwste voorstelling Wellness barst van de power. Geen afgemeten danspasjes of voorzichtig theaternaakt, maar dampend geile lijven op dreunende beats. Geen veilige of duidelijke rolletjes, maar een groteske verkleedpartij met onversneden kitch.

08-01-2014
Jesse Vanhoeck

De massa is lachwekkend. Dat is de eerste vaststelling waartoe ik kom tijdens de voorstelling Schwalbe zoekt Massa. Wanneer de groep het toneel betreedt, wordt er gegniffeld in de zaal. Hoe langer de binnenkomende stroom mensen wordt, hoe gretiger het gelach van het publiek. Maar wanneer de spelersgroep zich in beweging zet en begint aan de eerste van een, zo lijkt het wel, oneindig aantal cirkels, maakt het gelach plaats voor ernstige observatie.

19-12-2013
Tuur Devens

Mijn verwachtingen waren hoog gespannen. Ik geef toe, ik kende wel de naam en faam van deze Frans-Oostenrijkse kunstenares, maar ik had haar nog nooit echt aan het werk gezien. Gisèle Vienne, een choreografe, een theatermaakster, een beeldende kunstenares, een poppenspeelster. Een manipulator van lichaam en object. Van beelden ook. Dat moest goed zijn. Maar The Pyre ontgoochelde mij.

11-12-2013
Geert Sels

Er loopt een onmetelijke lijn van de dertiende eeuw naar nu. Ondanks die afstand is Van den vos Reynaerde op invitatie van FC Bergman in de 21ste eeuw beland. Aan maatschappijsatire doet hij niet meer, dat is zo belerend. Hij heeft zijn prioriteiten gesteld en heeft het handvol personages toegespitst op een duet. 

04-12-2013
Charlotte De Somviele

Opera, een stoffig genre? Niet zo volgens Etienne Guilloteau. In Synopsis of a Battle deconstrueert de choreograaf het medium en blaast het met een hedendaagse blik nieuw leven in. Guilloteau is al langer geïnspireerd door opera. Voor Dido ontwierp hij met Claire Croizé een installatie op de gelijknamige muziek van Henry Purcell en voor Tres Scripturae ging hij aan de slag met het oeuvre van Claude Debussy.

 

26-11-2013
Anne Watthee

In DeKleineOorlog pikt Valentijn Dhaenens de draad op waar hij die had achtergelaten in DegrotemonD. In 2009 bracht hij een compilatie van historische redevoeringen van sprekers die de massa in beweging probeerden te brengen. Vijf jaar later staat hij in de DeKleineOorlog stil bij de gevolgen voor hen die de daad bij het woord voegden. Het verhaal van de Grote Oorlog, gezien door de ogen van de kleine man.

20-11-2013
Marnix Rummens

In het werk van Katja Dreyer komen autobiografie en wereldgeschiedenis steevast in elkaars vaarwater terecht. Dat is in haar nieuwe docu-performance Kroniek niet anders. De toevallige ontdekking van een vintagefoto van het binnenwaterschip van haar vriend, de Traumland, lokte een imaginaire reis uit doorheen de honderdjarige geschiedenis van het schip. En daarmee dus doorheen die van het Europese continent.

13-11-2013
Lieve Dierckx

Choreograaf Salva Sanchis stapt aan het begin van The Phantom Layer laconiek in de rol van gastheer en kwijt zich voorbeeldig van die taak. Kort en helder tekent hij het kader van zijn nieuwste voorstelling uit: een uur en tien minuten zal ze duren en er zal geen muziek zijn, om zo de muzikaliteit van dans en dansers beter uit te lichten. Zijn duidelijkheid werkt bevrijdend. Even het eigen frame opbergen, samen met alle controle- en denkradertjes eromheen.

06-11-2013
Johan Thielemans

De Russische schrijver Daniil Charms (1905-1942) maakte deel uit van de literaire avant-garde onder het Sovjetregime. In de jaren dertig kwam hij dan ook vanzelfsprekend in aanvaring met de doctrine die experimentele kunst naar de vuilbak van het formalisme verwees en die gepaard ging met drastische middelen als opsluiting en verbanning. Charms werd aangehouden in 1941. Hij stierf in de gevangenis.

30-10-2013
Mia Vaerman

Van opleiding is Kate McIntosh een klassieke danseres. Maar honger naar kennis en inzicht, en zin voor humor en absurde situaties dreven haar naar performances die veel weg hebben van experimenten in een laboratorium. In All Ears werkt ze rond geluid: elke avond worden fragmenten van de voorstelling nauwkeurig opgenomen en weer teruggespeeld, waarbij steeds een unieke soundscape ontstaat.

24-10-2013
Fransien van der Putt

Point of View begint meteen scherp. Verblind door een enkele, felle lichtbron vanaf het donkere podium tast het publiek aanvankelijk in het duister. Wanneer de lichtbron van de toeschouwers wordt weggedraaid, ontstaat er enig zicht op het toneel. Daar bewegen door een korte as met elkaar verbonden twee dansers op vaste afstand van elkaar. De één bedient de verblindende lichtspot en even later ook een camera. De ander verschijnt en verdwijnt al naargelang hij zich door het licht en het oog van de camera laat vangen.

16-10-2013
Klaas Tindemans

Is Tristan und Isolde een uitzondering in Richard Wagners oeuvre? Een uitzondering op de regel dat zijn muziek lichaam en ziel verziekt, met fascistoïde fantasieën of pseudofilosofische gewichtigdoenerij? Gaat Tristan und Isolde enkel over de absolute liefde, over de consumptie van de liefde in de dood? En heeft Wagner ons daarover écht iets te melden?

09-10-2013
Evelyne Coussens

Witte gymschoenen, broekjes in spons, melkwitte benen en schaamte over net ontluikende borsten – het kost niet veel moeite om in gedachten de gêne van de turnles op te roepen. Vandaag lijdt een publiek van steeds vroeger puberende jongens en meisjes misschien nog sterker onder de alom aanwezige en stereotiepe (social) mediabeelden van een perfect ‘ik’. Regisseur Johan De Smet probeert die beelden in vraag te stellen met een voorstelling die moet functioneren als een ‘proces van bewustwording’.

07-10-2013
Johan Reyniers

Tafereel één, uit mijn kindertijd, midden jaren zeventig. Er wordt gebeld, ik doe open. Het is een man die ik niet ken. ‘Dag brave jongen’, zegt hij. ‘Is uw mama thuis? Kunt ge haar eens roepen?’ Ik loop tot bij mama. ‘Het is zeker weer een leurder’, zegt zij.

03-10-2013
Karlien Vanhoonacker

Op Theater Aan Zee toonde de net aan het RITS afgestudeerde Michael Bijnens het zelfgeschreven drieluik Bloedspoor / O Falso Profeto / Iris: twee monologen en een film. De voorstelling speelde in de Sint-Jozefskliniek, maar niet het hospitaal, wel de ondergrondse gangen doen dienst als setting voor zijn tocht door de krochten van de samenleving.

24-09-2013
Christophe Van Gerrewey

Vals is openlijk, gedurfd en bijna ouderwets teksttheater. In een regie van Johan Simons en met een tekst van Lot Vekemans wordt bijna twee uur lang een verhaal verteld, enkel door wat drie personages in levenden lijve tegen elkaar zeggen. Dat is spannend, want het wekt de verwachting van inspirerend drama.

18-09-2013
Evelyne Coussens

Statement van recensente Evelyne Coussens tijdens de presentatie van de Etcetera-special tijdens Het Theaterfestival in het Kaaitheater op 6 september 2013

18-09-2013
Johan Reyniers

Toespraak van hoofdredacteur Johan Reyniers bij de presentatie van de Etcetera-special tijdens Het Theaterfestival in het Kaaitheater op 6 september 2013.

Wouter Deprez
10-06-2013
Marc Holthof

Marc Holthof zag dit voorjaar twee verschillende komieken (Wouter Deprez en Wim Helsen) in twee zeer verschillende voorstellingen (Hier is wat ik denk en Spijtig spijtig spijtig), op twee diverse plekken (Brugge en Merksem). En twee keer de vraag: waar gaat het hier eigenlijk over? Over meer dan u denkt, wanneer u breed lachend de zaal verlaat.

Ivo Dimchev
14-05-2013
Pieter T’Jonck

Ivo Dimchev is bron van controverse. Is zijn werk een illustratie van de leegte van hedendaagse kunst die alleen nog maar naar zichzelf verwijst en niets wezenlijks meer te vertellen heeft? Of staat er toch iets op het spel? Pieter T’Jonck vindt van wel. 

Skagen
13-05-2013
Klaas Tindemans

ccc, de vette jaren zijn voorbij is een theatrale terugblik op de poppenkastrevolutie van de tachtigers. Het collectief SKaGeN monteerde een portret van de leider en ideoloog van de ccc, Pierre Carette.

Einstein on the Beach
04-03-2013
Tom Janssens

Einstein on the Beach van Robert Wilson en Philip Glass geldt als een mijlpaal in de geschiedenis van de opera. Maar valt er nog iets te beleven aan deze voorstelling waarvan zo vaak wordt gezegd dat ze nergens over gaat en dat er niets in gebeurt? In het Muziektheater in Amsterdam was in januari een herneming van deze cultproductie uit 1976 te zien. Tom Janssens ging kijken en toetst de mythe op zijn realiteitswaarde. 

Franz Marijnen: de jonge jaren
28-02-2013
Luk Van den Dries

Hoe zag het theaterlandschap in Vlaanderen eruit toen de jonge Franz Marijnen midden jaren zestig zijn eerste stappen als regisseur zette? Welke invloed heeft de Poolse regisseur en theaterpedagoog Jerzy Grotowski op hem uitgeoefend? Waarom trok Marijnen begin jaren zeventig naar Amerika? Wat was Camera Obscura? Luk Van den Dries levert het antwoord in een stuk over de mythisch geworden jonge jaren van één de meest spraakmakende regisseurs van de voorbije vijftig jaar.

Ontroerend Goed
07-02-2013
Evelyne Coussens

Sommige theatermakers hebben een strak (carrière)plan, andere laten zich intuïtief meevoeren door wat er op hun pad komt. Alexander Devriendt van de Gentse theaterperformancegroep Ontroerend Goed sloot onlangs zijn trilogie met tienerjongeren af met de voorstelling All That Is Wrong. 

William Kentridge
07-02-2013
Tobias Kokkelmans

Wie tijdens de jongste editie van het Holland Festival Refuse the Hour bezocht van de gereputeerde kunstenaar William Kentridge, en geheel in lijn met die reputatie een politiek geëngageerde voorstelling verwachtte, kwam waarschijnlijk enigszins verward naar buiten. Hoezo, politiek?

Groenten uit Balen
13-01-2013
Marc Holthof

Groenten uit Balen, het theaterstuk van Walter van den Broeck, werd op 8 januari 1972, veertig jaar geleden, gecreëerd door het Brussels Kamertoneel in een regie van Johan Van der Bracht en Wim Meeuwissen. Scenarist Guido Van Meir en regisseur Van Mechelen hebben het toneelstuk – dat zich enkel in de huiskamer van de familie Debruycker afspeelt – op overtuigende manier ‘opengewerkt’ voor de film.

José Celso Martinez Corrêa
13-01-2013
Johan Reyniers

Van de vele honderden tragedies die in het antieke Griekenland moeten zijn geschreven en opgevoerd, zijn er eenendertig min of meer volledig bewaard gebleven. Ze zijn niet allemaal even bekend en populair. Iedereen kent Oidipous, maar wie heeft ooit Ion of Helena op de planken gezien?

Robo a Gogo
12-01-2013
Wouter Hillaert

Wayn Traub doopte zijn nieuwe gezelschap Service To Others. Elke overeenkomst met het motto ‘At your service’ van Pim Fortuyn is natuurlijk compleet toevallig, maar er schuilt dezelfde handreiking naar de gemeenschap onder. Petrus wil minder zelfgericht zijn dan Wayn Traub, en zich ten dienste stellen van anderen, van de wereld ook. Net als Jezus ooit.