Het zwijgende contact tussen de waterdrager en de dorstige

Theatervernieuwer Tone Brulin wordt negentig!

Op 11 mei van dit jaar wordt Tone Brulin negentig! Het is niet eenvoudig het portret te schetsen van een man wiens engagement met theater verspreid ligt over vier werelddelen en zich uitstrekt over zeventig jaar. Het theater van Tone Brulin is een tocht geweest op de zenuwen van een nerveuze tijd in een zich steeds verder globaliserende wereld. ‘Identiteit is een gevolg van wat je doet, meer dan van wat je bent en wat je maakt. Voor mij is de beleving, de ervaring van het maken belangrijker dan het kunstwerk zelf’: de formulering is typisch voor Brulin omdat ze van de ene op de andere zin organisch overstapt van leven naar werk. Leven en werk worden gedragen door dezelfde existentiële dynamiek. Brulin heeft zich laten beïnvloeden door alle belangrijke theaterontwikkelingen van na de Tweede Wereldoorlog, maar heeft er zich nooit of maar heel kort mee geïdentificeerd. Hij maakte er telkens een tijdelijk kamp van dat hij achterliet wanneer nieuwsgierigheid of innerlijke onrust hem daartoe dreven. Achter dat grillige en discontinue parcours gaat echter een persoonlijke en coherente logica schuil. Een leven lang is Brulin op zoek gegaan naar de essentie van de theatrale communicatie, gedragen door het geloof in een dialoog over de nationale en culturele grenzen heen. In zijn laatste essay Onwankelbare theatrale verbeelding (laatste versie 2015) overziet Brulin zijn loopbaan als een spirituele zoektocht, waarbij zijn kosmopolitische ingesteldheid overgaat in een bewustzijn van kosmische verbondenheid.

artikel 15.03.2016