7 Pleasures

7 Pleasures – Mette Ingvartsen

Een naakt lichaam creëert onwennigheid. Dat wordt meteen duidelijk  bij  het betreden van Mette Ingvartsens nieuwste creatie 7 Pleasures. Er klinkt een voorbode van ongemak: loeiharde beats resoneren door de zaal. De trillingen stromen door je lijf en de tribune. Een van de boxen op het podium valt zowaar om door de vibratie die hij zelf voortbrengt. Wanneer de twaalf dansers zich één voor één uitkleden in de zaal en rakelings langs toeschouwers het podium opstappen, wordt de spanning –letterlijk– tastbaar.

 

Vorig seizoen presenteerde de Deense choreografe Mette Ingvartsen 69 Positions, het eerste deel van een cyclus over de relatie tussen ‘de politiek van het lichaam en maatschappelijke structuren’. In het tweede deel, 7 Pleasures, onderzoeken twaalf performers hoe de ervaring van zeven concepten van plezier je lichaam en de gewaarwording van je omgeving veranderen; en hoe die ervaringen gerepresenteerd kunnen worden op scène. Door de aanraking met elkaar en objecten rondom hen creëren ze samen een trage en sensuele bewegingsstroom. In contact met de verschillende texturen op het podium –een donzig tapijt, een leren zetel, een harde tafel, de zachte huid van andere performers– vormen hun lichamen zich vibrerend en kronkelend tot groepscomposities. Viskeus, tactiel, visueel, contractueel, vibrerend, extatisch en collectief genot; ze passeren allemaal de revue.

En dan komt de kanteling. De sensuele groepsbeweging hapert plots wanneer sommige dansers zwarte kleren aantrekken. Er lijkt een machtsspel te ontstaan tussen performers mét en performers zonder kleding. Naaktheid staat plots symbool voor broosheid. Ongemak ten aanzien van sensueel genot, wordt onbehagen bij het kijken naar oppressie. Wie zich tot nog toe geen voyeur achtte, kan het gevoel nu niet langer onderdrukken.

In het avondprogramma kan je lezen dat 7 Pleasures niet alleen een voorstelling over plezier is, maar ook een politiek vraagstuk omtrent perceptie. Die combinatie is echter het pijnpunt van het stuk. Stelt dit gechoreografeerd potje handtastelijkheid écht de politieke gelaagdheid van genot en sensualiteit in vraag? 7 Pleasures is een sterk fysiek onderzoek; een vormoefening met een evenwichtige en goed doordachte spanningsboog. Het toont zintuiglijke condities en sensualiteit, zonder te vervallen in erotiek en verbeeldt vormen van tactiel samenzijn los van de klassieke koppelconstellaties. Vanop de tribune lijkt de voorstelling echter niet over politiek geladen lichamen te gaan, maar over hun esthetische kracht.

“I thought it was simply beautiful and magical”, zegt een enthousiaste man tijdens het nagesprek. Misschien is 7 Pleasures wel ‘te magisch’ om de beoogde inhoudelijke lagen bloot te leggen? De performers betasten elkaar en de objecten, maar het publiek blijft buiten handbereik. Not by lack of trying, want na letterlijke aanrakingen, trachten de performers het publiek ook via aanstekelijke bewegingen en vibrerende beats of met doordringend gekreun te prikkelen of zelfs te ‘penetreren’. Toch lijken ze, eens ze de scène zijn opgeklommen, erg veraf en vormen ze een hermetisch afgesloten tafereel, dat we vanuit de tribune als buitenstaander observeren.

Misschien voelen we ons als gewone toeschouwers niet gerepresenteerd door de performers met ietwat ideale verhoudingen? We wennen maar al te snel aan de schoonheid van hun naakte lichamen. Blijven we daarom hangen bij visueel genot, zonder de overige zes vormen gewaar te worden?

Of misschien kunnen we de politieke lading niet ondervinden, omdat we de tactiele ervaring an sich niet hebben gedeeld? Is elkaar buiten gezins- en koppelverband aanraken ons vandaag nog té vreemd om ons één te voelen met de sensualiteit op het podium? Is actief ervaren hier dan belangrijker dan kijken? De onwennigheid die er bij aanvang van de voorstelling heerste, vloeit allicht niet voort uit angst tot aanraking, maar uit vrees dat er eenzelfde ‘blootstelling’ van ons wordt verwacht. Kunnen wij, de toeschouwers, die afstand overbruggen? Kunnen wij heel even de controle over ons lichaam loslaten?

Gezien op vrijdag 2 oktober 2015 in het Kaaitheater. 

recensie
Leestijd 3 — 6 minuten

Anne Watthee